16-04-08

Woensdag


Op woensdag werk ik niet. ’t Is te zeggen, ik ga niet naar mijn werk, maar eigenlijk is het de drukste dag van heel de week. De voormiddag is zó op aan kinderen naar school brengen, opruimen, wassen, boodschappen doen en eten maken, ’s namiddags is het afwassen geblazen, opruimen, Grote Broer achter de veren zitten voor zijn huiswerk, kinderen naar en van turnles voeren, u kent dat wel. De woensdag is de enige dag waarop ik om 17u. de krant nog niet gelezen heb.

 

Nochtans was het oorspronkelijke plan om af en toe eens een hele voormiddag enkel aan mezelf te besteden (jawel, de volle drie uur!) en helemaal niets te doen. Maar het kwam er maar niet van. U kent dat ook wel.

 

Vandaag was het echter eindelijk zover. Sweety Darling zou de kinderen helemaal alleen klaarmaken en naar school brengen zodat ik kon uitslapen, ik moest enkel de kleren klaarleggen. Ik zou naar ’t stad trekken om een nieuwe jeans en eventueel nog wat andere spullen, en daarna helemaal ontspannen de jongens van school halen, eten en ’s namiddags naar de Blaarmeersen trekken, alwaar ik me met een donkere Leffe, boek en zonnebril op het terras zou installeren terwijl de jongens zichzelve in de speeltuin zouden vermaken, zonder ruzie te maken. Dat was dus het plan.

 

Het uitslapen is nog redelijk goed gelukt. Op 7u. kroop Grote Broer wel eventjes bij slapende ondergetekende in bed, om kwart voor 8 kwamen ze mij allebei ‘nog een kusje geven’, en om kwart na 8 kakelden de kippen van de buurvrouw mij een derde keer wakker, maar soit. Na een rustig ontbijt mét krant en een verfrissende douche nog snel de worteltjes en aardappelen schillen en dan stadinwaarts!

 

RING RING!!! Telefoon van mijn moeder. Ze had iets aan haar oog en moest vandaag nog geopereerd worden. Niets ernstigs, maar direct ingrijpen was wel nodig.

 

Ik moet u niet vertellen hoe het afliep met mijn ‘vrije woensdag’ zeker. Ja, ik ben nog in de stad geraakt – voor een uurtje. Maar voor de rest: geen zonnig terras in de Blaarmeersen, véél getelefoneerd met moeder en broers, kinderen in turnles gedropt, gerief gaan halen bij ma thuis en naar ziekenhuis gebracht, gecrost van hier naar daar, familie verwittigd, nog meer telefoons…

 

De operatie loopt nu op zijn einde. Mijn moeder is alleenstaande, dus zullen we morgen ook paraat (moeten) zijn, vanzelfsprekend en met plezier.

 

Volgende week woensdag is helaas ook al ingepland. We gaan op prospectie voor een garagepoort en zonnewering, jochei jochei (NOT).

 

Maar ooit, ooit moet het toch eens lukken.

23:04 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) | Tags: familie, het leven |  Facebook |

25-03-08

Kinderen en de volgorde der dingen

Grote Broer zat tv te kijken, naar Walking with beasts, over de dieren die rondliepen op aarde in de periode tussen de dinosaurussen en de prehistorie. Zoals in elke natuurdocumentaire was er ook een stuk waarin gepaard werd.

- Mama, waarom moeten de mannetjes bij het paren altijd zo achteraan tegen de vrouwtjes opstaan?

- Om hun piemel erin te steken. (Ik ben nogal voor klaar en duidelijk.)

- Ah.

Zijn vraag is beantwoord, hij kijkt rustig verder.

Wat me bij de bedenking bracht: hij weet al alles over de bloemetjes en de bijtjes, maar nog niet dat Sinterklaas niet bestaat. En dat het bij mij indertijd toch omgekeerd was.

En bij jullie, beste lezertjes?

08:26 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: kinderen, het leven |  Facebook |

07-02-08

Proces of product?

Tijdens een van de talrijke vormingen en trainingen die ik in mijn beroepsleven al heb mogen meemaken (Think: Nolleke van het Eiland), heb ik iets geleerd over managementstijlen dat me tot op heden bijgebleven is.

In de meeste werksituaties en samenwerkingsverbanden is het de bedoeling om gezamenlijk tot een 'product' te komen. Dat kan letterlijk een materieel product zijn, maar ook iets immaterieels zoals het geven van een advies, het behandelen van dossiers of het opleiden van mensen, een politieke tekst. De manager is dan degene die het hele proces om tot dat product te komen, aanstuurt en begeleidt. Sommige managers hebben vooral aandacht voor het eindproduct, de output, andere voor het proces langswaar het product ontstaat, de samenwerking en motivatie van de medewerkers. Idealiter wordt een goed evenwicht tussen de twee gevonden: een goed product via een goed verlopen proces.

Ikzelf ben geen perfectioniste. Voor mij is 'goed' gelijk aan 'goed genoeg'. Uiteraard is het belangrijk dat je resultaat ok is en dat je niet zomaar wat doet, maar persoonlijk vind ik het minstens zo belangrijk dat iedereen die eraan meewerkt tevreden en gemotiveerd blijft en er een goed gevoel bij heeft. Dan liever een iéts minder resultaat dan rücksichtlos op je perfecte einddoel af te gaan zonder rekening te houden met de gevoelens van je medewerkers. Op termijn wreekt zich dat toch. Mensen die niet meer het gevoel hebben van gewaardeerd te worden, die de indruk krijgen dat 'het toch nooit goed is', haken af. En zo verlies je waardevolle krachten die je goed had kunnen gebruiken. Ik heb het helaas al vaak zien gebeuren.

Het is dus een kwestie van evenwicht zoeken, de gulden middenweg. Want anderzijds is het natuurlijk ook niet de bedoeling dat er eindeloos gepalaverd en teruggekoppeld en gemasseerd wordt, opdat er toch maar niemand het kleinste krenkje zou oplopen. Soms moeten er gewoonweg knopen doorgehakt worden. Maar als er over het algemeen voldoende aandacht is voor de mensen, dan wordt dat ook aanvaard.

Deze filosofie geldt volgens mij overigens niet alleen in werksituaties. Ook, en zelfs vooral, in persoonlijke relaties, is aandacht voor het proces onontbeerlijk.

Tot zover deze lezing. 

 

15:18 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: werk, politiek, het leven, psychologie |  Facebook |

31-01-08

Treingedrein

Enkele weken geleden verklaarde ik nog monter dat het pendelen allemaal best wel meeviel, maar zie, het moest er een keer van komen.

De trein van 16.27u. in het Centraal Station komt normaalgezien iets na vijf aan in Gent, zodat ik nog op een deftig uur om de kinderen kan. Normaalgezien dus.

Om 5 voor vijf - ik stond op mijn gemak te lezen in het gangpad, want het toeval wou dat er een treinstel minder was vandaag - hoorden we plots een knal en zagen we gensters voorbij het raam vliegen. Een kabel van de bovenleiding had het begeven. De trein bolde nog even uit en stond toen onherroepelijk stil. Een kapotte leiding leek mij een vrij fundamenteel probleem, dus belde ik onmiddellijk mijn moeder die gelukkig nog in Gent was en toezegde om de kindjes op te halen. Oef. En dan begon het wachten. Er werd omgeroepen wat wij al wisten, en "gelieve ons hiervoor te verontschuldigen". Ik las dan maar rustig verder.

Na een half uur vroeg een sympathieke man die wel zitplaats had, of er niemand eens in zijn plaats wou zitten. Ik nam het aanbod dankbaar aan - het zou immers nog een tijdje kunnen duren. Rond kwart voor zes werd omgeroepen dat er materiaal vanuit Gent zou gestuurd worden om ons te depanneren."En gelieve ons hiervoor te verontschuldigen." Het werd steeds warmer in de wagon, ik was blij dat ik zat.

Om kwart na zes werden de reizigers uit het laatste treinstel (waar ook ik zat) aangemaand om naar de twee eerste treinstellen te gaan; het laatste zou immers afgekoppeld worden. (Wat dus betekende dat het normale aantal reizigers voor vier treinstellen nu in twee moest geraken.) Met de gang vol passagiers was dit geen sinecure, maar na herhaalde oproepen kwam er toch langzaamaan beweging in de massa. Rond half 7 begon ik mee op te schuiven, zo doordacht mogelijk en wanneer het weer strop zat, profiteerde ik ervan om mij nog even neer te zetten.

De oproepen om door te schuiven werden steeds dringender, en steeds meer mensen begonnen er effectief gevolg aan te geven. Om 7 uur was ik eindelijk in het tweede treinstel geraakt - oef!, ik zou niet achterblijven. De sfeer onder de treinreizigers werd steeds joliger. Iemand riep om een schoenlepel, aan Engelse toeristen die naar Brugge moesten werd gezegd dat Gent ook heel mooi was, iemand anders droomde luidop van een frisse sangria. We spoorden elkaar aan om toch maar zover mogelijk naar voor te geraken, en om desnoods op de tafeltjes te gaan zitten. Zo ook ondergetekende. Het was comfortabeler dan recht te blijven staan, en ik had een beter overzicht.

Ik sms-te naar Sweety Darling: 'Zit al twee uur vast'. Hij antwoordde: 'Heb ook vertraging, om ter eerst thuis?' Keep smiling, is ons devies. Ook de NMBS houdt wel van een geintje: 'Er is een zwarte boekentas gevonden vooraan de trein. De eigenaar kan hem daar komen halen.' Algemene hilariteit.

Rond 20 na 7 kwam het verlossende nieuws: het depanneer-materiaal was toegekomen en zou worden aangekoppeld. Eindelijk kwam de trein weer in beweging. Aan een slakkengang van 40 km per uur reden we richting Gent. Er werd ons nog meegedeeld dat het buffet in het station open was en dat we er een drankje konden krijgen, opnieuw gelach alom. En dan waren we er eindelijk. De toffe mensen van de NMBS riepen om dat ze de deuren gingen opendoen. Toch sympathiek hé. Om kwart voor 8 was ik eindelijk thuis. Ik hoop de mensen die niet meer in de eerste treinstellen geraakten, intussen ook.

Ik vraag me wel af of alles tegen morgenvroeg al hersteld zal zijn; het lijkt me sterk. Aangezien ik morgen maar een halve dag ging werken, lijkt het me beter om dan maar helemaal thuis te blijven. En zo zie je maar weer: elk nadeel hep se voordeel.

 

 

22:27 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) | Tags: ergernissen, afzien, het leven |  Facebook |

26-10-07

Afscheid

Het was mijn laatste werkdag in Gent vandaag.

Op deze plek heb ik 5,5 jaar van mijn leven doorgebracht.

bureau1

bureau2

De foto's en kindertekeningen zijn nu allemaal weg, de kasten leeg, de computer opgekuist.

Ik ga weg uit vrije wil en het spijt me niet, maar het blijft toch altijd raar, zo'n afscheid. Niet zozeer het afscheid van de fysieke werkplek, maar vooral dat van de collega's. De mensen met wie ik al die jaren dagelijks heb samengewerkt. Het afscheid verliep hartelijk, en ik heb wel beloofd om af en toe eens langs te komen, maar toch, uit het oog is uiteindelijk ook wel uit het hart vrees ik. We zullen wel zien.

Op naar nieuwe horizonten nu!

Maar eerst lekker een weekje vakantie.

21:19 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: mensen, werk, het leven |  Facebook |

04-10-07

Plannen

Plannen-voor-als-ik-halftijds-ga-werken:

-         bureau uitmesten en administratie op orde brengen

-         gordijnen op speelkamer ophangen (ze liggen er nog maar 6 maand)

-         vensters kuisen

-         Grote Schoonmaak Overal (mijn zeer gewaardeerde kuisvrouw heeft enkel tijd voor de wekelijks poetsbeurt)

-         Mij verdiepen in de vegetarische keuken

-         Met de fiets regelmatig op bezoek gaan bij mijn ma

-         Gaan zwemmen

-         Foto’s van 7 jaar inplakken

-         Kapotte lampen vervangen

-         Gordijnen wassen

-         Afspreken met vriendinnen die ook halftijds werken om leuke dingen te doen

-         Lezen

-         Opgenomen programma’s van 10 jaar bekijken

-         Naamlintjes in de kinderen hun kleren naaien

-         Culturele activiteiten bijwonen

-         Boeken en strips inventariseren

-         Zolder opruimen

 

Zou ik toekomen met 2 jaar?

 

21:56 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: het leven |  Facebook |

14-09-07

MS

Nog tot zondag 16 september is het MS-week. MS, of multiple sclerose is een vreselijke neurologische aandoening, die in hoge mate jonge vrouwen treft. Ook een zeer dierbare en dappere vriendin van me werd 10 jaar geleden het slachtoffer van deze ongrijpbare ziekte.

Er is nog heel veel onduidelijkheid over de oorzaak van MS, en er is ook nog geen afdoende remedie gevonden. Om de aandacht van het grote publiek te vragen, en om fondsen te verzamelen voor verder wetenschappelijk onderzoek, wordt deze week heerlijke chocolade verkocht ten voordele van de MS-Liga.

Chocolade voor het goede doel, een geniale vondst.

Kopen die handel!

22:05 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: het leven, vriendschap |  Facebook |