26-03-08

Gar en Ker bij de iguanodons

Toen ik in het derde leerjaar zat (bij juffrouw Georgette, een oude vrijster en kwezel van de ergste soort, we baden er elke dag vijf keer, het was zelfs zo erg dat ik er letterlijk nachtmerries van kreeg en mijn vader nog gaan reclameren is dat er minder over god en jezus moest gesproken worden -doch we wijken af), was er 1 keer per week klassikaal luisteruurtje. Dan werd de Schoolradio, naast de Schooltelevisie het enige beschikbaar audiovisueel hulpmiddel in die dagen, op ons losgelaten en volgden we ademloos de avonturen van Gar en Ker. Gar en Ker waren twee ruimtewezens, een jongen en een meisje, die per toeval op aarde beland waren en er tal van avonturen beleefden. Leerrijke avonturen uiteraard, het bleef Schoolradio.

In één van de afleveringen kwamen ze op een nacht terecht in het Museum voor Natuurwetenschappen, waar ze de iguanodons van Bernissart te zien kregen. Op een bepaald moment botste Gar tegen een van de dinosauriërs, waarop die in stukken uiteen viel en onze sympathieke ruimtewezens de boel bijeen moesten puzzelen. Ik herinner mij dit nog zo goed omdat we er nadien een opstel over moesten schrijven, ik heb het hier zelfs nog ergens liggen. De iguanodons zelf kregen we overigens nooit te zien, noch in het echt, noch op afbeeldingen. We moesten maar onze fantasie gebruiken.

Waarom vertel ik dit nu allemaal? We zijn vandaag met de kinders nog eens naar het 'Dino'museum in Brussel geweest. Vorig jaar ook al, maar toen waren de vernieuwingswerken nog volop aan de gang en was er veel niet toegankelijk voor het publiek. Maar nu dus wel, en de dinosaurussengalerij is werkelijk magnifiek geworden. Een zeer ruime en lichte zaal vol skeletten, fossielen, allerlei doe-dingen voor de kinderen, heel toegankelijk en goed uitgelegd en erg aantrekkelijk gepresenteerd. We hebben er ruim twee uur doorgebracht, zonder gezaag of geklaag, wat met onze mannen echt iets wil zeggen.

Wie nog inspiratie zoekt voor een leuke activiteit met de kinderen deze paasvakantie: het Museum voor Natuurwetenschappen te Brussel is dus een absolute aanrader!

En ik ben blij dat ik na al die jaren toch nog de iguanodons te zien gekregen heb. Ik vraag me af hoe dat zit bij juffrouw Georgette.

iguanodon

paleontologen

 

20:00 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: kinderen, uitstapjes, geschiedenis |  Facebook |

25-03-08

Kinderen en de volgorde der dingen

Grote Broer zat tv te kijken, naar Walking with beasts, over de dieren die rondliepen op aarde in de periode tussen de dinosaurussen en de prehistorie. Zoals in elke natuurdocumentaire was er ook een stuk waarin gepaard werd.

- Mama, waarom moeten de mannetjes bij het paren altijd zo achteraan tegen de vrouwtjes opstaan?

- Om hun piemel erin te steken. (Ik ben nogal voor klaar en duidelijk.)

- Ah.

Zijn vraag is beantwoord, hij kijkt rustig verder.

Wat me bij de bedenking bracht: hij weet al alles over de bloemetjes en de bijtjes, maar nog niet dat Sinterklaas niet bestaat. En dat het bij mij indertijd toch omgekeerd was.

En bij jullie, beste lezertjes?

08:26 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: kinderen, het leven |  Facebook |

24-03-08

Paasboom

paasboom

Ja, ik ben er toch wel een beetje trots op, op dit resultaat van een namiddagje knutselen met Grote Broer. Let vooral op de marters die hij bovenin de takken gezet heeft. ;)

18:58 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: kinderen, leuke dingen |  Facebook |

22-03-08

Het Mysterie van Pasen

-         Als je nu niet meewerkt, zal de Paashaas morgen niet komen!

Grote Broer wil niet naar de scouts, en ten langen leste haalt Sweety Darling het Ultieme Dreigement boven. Onze Kapoen protesteert immers elke keer, terwijl hij zich er uiteindelijk telkens heel goed amuseert. Bovendien kunnen wij enkele uurtjes rust goed gebruiken.

 

-         Puh, de Paashaas weet dat toch niet, dat ik niet flink ben.

-         Jawel hoor.

-         Hoe dan? Ken jij de Paashaas dan?

-         Ja, ik weet wie de Paashaas is.

-         Oh ja, wie dan?

Boven het hoofd van Grote Broer wisselen we enkele blikken. Zouden we het hem zeggen? Is dit wel de goede tijd en plaats voor zo een onthulling? Is hij niet nog wat jong om de nuchtere werkelijkheid al te kennen, is het niet leuker hem nog wat in zijn geloof te laten? Hij stelde wel al wat moeilijke vragen de laatste tijd, maar toch... 

-         Wie dan? Zeg het dan!

Lachend antwoordt Sweety Darling: ‘Papa is de paashaas!’

-         Echt?! Is dat echt waar??

 

Hij lijkt niet geschokt of ongelovig, alleen heel erg geïnteresseerd. Terwijl ik met hem naar het scoutslokaal wandel, vertel ik hem dan maar hoe de vork in de steel zit. Grote Broer is heel enthousiast, en voelt zich ‘groot’ dat hij nu de waarheid kent. Ik druk hem op het hart zeker niets te verklappen aan zijn broer of de andere kindjes van de scouts of op school. Hij belooft het pas te zullen vertellen in het zesde middelbaar. En hij zal morgen helpen bij het entertainen van Kleine Broer terwijl de Paashaas zijn werk doet, dat is alvast een groot voordeel.

 

De link naar Sinterklaas is nog niet gelegd. Benieuwd hoe lang dat nog zal duren…

21:21 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: kinderen |  Facebook |

19-03-08

Winkelgeneugten

Ik heb drie mannen in huis, en geen ervan houdt van winkelen. Mijn teerbeminde krijg ik twee keer per jaar mee naar de solden om wat nieuw gerief - maximale tijdsbesteding: 2 uur, voor mijn kinderen koop ik gewoon alles 'op zicht', nadien breng ik eventueel terug wat niet past. Prima systeem: geen geneut, tijdsefficiënt, én ze zijn altijd gekleed naar míjn smaak.

Grote Broer is nu 7 jaar, en doet weliswaar niet zijn eerste communie maar we gaan toch een feestje bouwen. En bij een feestje hoort feestkledij nietwaar. Omdat het deze keer dus iets meer mocht zijn, moesten mijn telgen voor één keer wel mee, om te passen.

Ik had deze onderneming goed voorbereid: deze voormiddag alleen op prospectie geweest, oma opgetrommeld ter versterking, en een deal gesloten met de mannen: als ze flink waren en zonder morren pasten wat ik vroeg, mochten ze nadien elk een spiderman- of ander cool t-shirt kiezen. Ok, ik had er goede hoop op. Ik had tijdens de prospectie ook al een mooi tenuetje gezien, er moest enkel nog gepast worden en gekozen qua kleur.

Man man man, wat een beproeving! Ondanks al mijn waarschuwingen en omkoperij hebben ze het weer danig uitgehangen. Verstoppertje spelen tussen de rekken is natuurlijk heel plezant, zeker als uw moeder u met haar armen vol kleren staat te roepen. Kleine Broer vond de etiketjes en beveiligingssystemen in de kledij zodanig ambetant dat hij de kleren amper wou aanhouden. Grote Broer protesteerde luidkeels toen hij toch wel twéé verschillende maten moest passen. Later zat hij ongegeneerd met de lichtbeige, nog niet gekochte broek, op de grond (gelukkig bleek de vloer van de Inno - zwaai zwaai Evelien - vrij proper), en was een paar minuten later al aan het bijten op de mouw van het nog niet gekochte hemd. Grote Broer heeft àltijd honger - we hebben het hemd in kwestie nadien wel gekocht voor alle duidelijkheid. Terwijl ik aan het delibereren was over wat nu te kopen, waren oma en Kleine Broer weer verdwenen. Kortom: het was zéér ontspannend - NOT. De vrouw met een 10-jarige tweeling in het paskotje naast ons zei met een stem vol herkenning en medeleven: 'Plezant hé, zonen!'

En dan hadden we de schoenwinkel nog niet gehad.

Ach, meestal is het echt wel plezant, zonen hebben. De mijne hebben allebei nog een hoog Oedipus-gehalte: ik krijg dagelijks een meer dan royale portie knuffels en kussen, ze zeggen heel vaak dat ik lief ben, en Kleine Broer wil nog altijd met mij trouwen. (Grote Broer wil niet trouwen tout court, dus niet speciaal niet met mij, voor een goed begrip.)

Maar soms, heel soms, vraag ik me af hoe het zou zijn met dochters. Hoe we in alle rust en gezelligheid samen zouden gaan shoppen. Hoe ik impulsief een wit jurkje of paasgeel rokje zou kunnen kopen, in de geruste zekerheid dat het langer dan twee uur wit of paasgeel zou blijven. En hoe verrukt ze zouden reageren bij de woorden: 'Kom, dan nu nog schoenen!'

 

23:43 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: kinderen |  Facebook |

11-03-08

Op verzoek

Vorige week stonden in diverse kranten artikels over de schrijnende situatie van dakloze gezinnen in Gent. Er is een groot tekort aan opvang, waardoor hele families met jonge kinderen onder bruggen en in parken slapen, en zich overdag verwarmen in stations en ziekenhuizen. De kinderen zijn onderkoeld en uitgehongerd, er wordt gevreesd dat er vroeg of laat doden zullen vallen.

Het gaat vooral om Roma-families uit Slovakije en Bulgarije. Sinds ze EU-onderdaan zijn, mogen ze vrij naar hier komen, maar ze mogen hier nog niet werken. Tenzij als zelfstandige, dus vragen ze allemaal het zelfstandigenstatuut aan. Maar het lukt hen niet om zich hier echt als 'zelfstandige' te handhaven. Ze hebben dus geen inkomen, en net omdat ze officieel zelfstandige zijn, ook geen recht op een uitkering. En uiteindelijk belanden ze op straat in de meest erbarmelijke omstandigheden.

Ik weet het, het is een heel complexe problematiek, die in zijn geheel de bevoegdheid en mogelijkheden van de stad Gent te boven gaat. En misschien zijn de Roma, naast slachtoffer van racisme, ook voor een stuk zelf verantwoordelijk. Misschien, ik weet het niet, want ik ben geen expert terzake. En ik weet ook niet hoé je deze problematiek in zijn geheel kan aanpakken en oplossen. Ik weet het niet.

Maar wat ik wél weet is dat het absoluut en totaal onaanvaardbaar is dat anno 2008 in mijn stad uitgehongerde en onderkomen kinderen buiten moeten slapen en leven. Die kinderen hebben daar op geen enkele manier voor gekozen. Er moet gewoonweg noodhulp komen voor die mensonterende toestanden, nu onmiddellijk. Daar moét het OCMW maar geld voor hebben, punt uit.

23:02 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kinderen, gent, de wereld |  Facebook |

04-03-08

Twee uur later

beer2

Zelfde beer, ander bed en kind.

Ik had wel gestommel gehoord, maar nooit gedacht dat onze oudste de ijsbeer zomaar zou ontvoeren uit het bed van zijn kleine broer. En zonder dat hij wakker geworden is!

21:40 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: kinderen |  Facebook |