19-04-08

Zo is er maar één

Damn, gisteren toch wel vergeten kijken zeker naar 'Zo is er maar één'! Nu kijk ik normaalgezien nooit naar zulke programma's, en aan televoten doe ik zeker niet mee (allemaal geldklopperij), maar voor één keer wou ik een uitzondering maken. Mijn toffe collega Klaas van Yevgueni deed immers mee aan de halve finale. Ik wou ook mijn steentje bijdragen om hem naar de finale te sms-en, maar ben het dus vergeten.

Maar gelukkig: blijkens de website van één heeft hij het blijkbaar toch gehaald. En terecht, want zijn versie van Meester Prikkebeen (samen met Neeka) is echt wel keigoed. Hier nog eens te bewonderen.

En nu zorgen dat ik de Finale niet vergeet!

08:40 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: mensen, werk, muziek |  Facebook |

10-01-08

Ontdekt!

Op de vergadering vanavond gebeurden er twee memorabele dingen.

Iemand kwam mij zeggen dat hij toevallig op de blog van een zekere Virginia gestoten was, en vroeg *grijns grijns* of ik soms wist wie dat was. Hij was ook een beetje teleurgesteld dat hij niet opgenomen was in de categorie 'slimme mensen' hier links. Zodra je ook een boek geschreven hebt, Filip, beloofd!

Verder heb ik ook een boek gekregen vanavond. En wel dit:

lulboek

Een cahier van de Aksiegroep 'Mannen tegen seksisme'. Ik moet u niet vertellen hoe thrilled ik was, beste lezers. De inhoudstafel belooft alvast: De toverfluit, Rode Ridders en Zwarte Pieten, Over pik-op-poten, zwijnen en anti-seksisten,... Menig genoeglijk avondje lezen ligt in het verschiet, ik voel het.

Ik hou u uiteraard op de hoogte.

01:00 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: mensen, bloggen, leuke dingen |  Facebook |

28-12-07

Naomi Klein

naomi

Wintergasten had Naomi Klein te gast vanavond, de Canadese schrijfster van 'No Logo' en 'The shock doctrine'. Het was een boeiende uitzending, met veel interessante filmfragmenten, door Klein op een rustige en intelligente manier becommentarieerd. Alleen jammer dat Joris Luyendijk, de interviewer, haar nogal vaak onderbrak en ook niet bijster veel empathie en interesse betoonde; of zou dat aan de montage gelegen hebben?

Op het einde stelde hij haar de vraag: 'Veel van de idealisten van de Love & Peace generatie zijn uiteindelijk afgehaakt; ze zijn cynisch geworden of hebben gekozen voor het grote geld. Waarom denk of hoop jij dat het jou anders zal vergaan?'

Goeie vraag.

'Het is een keuze. Een keuze die je elke dag opnieuw maakt. De mensen die afgehaakt hebben om een of andere reden, omdat de anderen sterker zijn of grotere kanonnen hebben of zo, en die cynisch geworden zijn, die moeten elke dag voor zichzelf opnieuw verantwoorden waarom ze afgehaakt zijn. En ze zijn kwaad op de mensen die verder blijven doen. En zo wil ik niet leven.'

 Grote madame, die Naomi Klein.

22:29 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: mensen, de wereld |  Facebook |

08-11-07

La Palmen

connie palmen
 

Vandaag was het mijn allereerste kinderloze vrije dag, nu ik halftijds werk. Het voelde een beetje onwennig, zoveel vrije tijd die ik ongestoord naar eigen zin kon besteden. Tal van plannen heb ik al gemaakt om die kostbare uren nuttig te gebruiken, maar deze allereerste dag heb ik uitsluitend voor mezelf genomen.

In de Gentse stadsbibliotheek vindt maandelijks op donderdagmiddag de Paarse Zetel plaats: een lunchgesprek met een auteur of andere personaliteit uit de cultuursector. Vandaag kwam Connie Palmen langs. Van haar boeken De Wetten, De Vriendschap en I.M. heb ik erg genoten, en haar nieuwste roman Lucifer ligt hier klaar, dus daar wou ik zeker bij zijn.

Toen ik - toegegeven, maar net op tijd - aankwam, stond er buiten de zaal echter al een wachtrij van mensen die er wellicht niet meer bijkonden omwille van de brandveiligheid. Ik had echter veel geluk: een (ex)collega van me zat al binnen, en naast haar was nog juist 1 stoel vrij.

Het gesprek was boeiend en geestig. Connie Palmen nam geen blad voor de mond en zei op een franke maar grappige manier wat ze dacht. Een van de onderwerpen die aangesneden werden, was het feit dat ze zelf geen kinderen heeft. Ze stelde dat dat een bewuste keuze was, tegen de natuur en voor de cultuur, voor het schrijven. Dat kinderen een leven van nadenken en schrijven immers in de weg staan, en dat ze dat een kind ook niet wou aandoen.

Een eerbare keuze vind ik. Hoe je het ook draait of keert, het hebben van kinderen vormt inderdaad een beperking op je doen en laten. Ze vragen heel veel tijd en energie, die je bijgevolg niet meer aan andere zaken kan geven. En als je echt helemaal wil focussen op één bepaald doel in je professionele leven, dan gaat dit stukken gemakkelijker zonder kinderen dan met, daar ben ik van overtuigd.

Maar zo zwart-wit als de schrijfster zou ik het toch niet willen stellen. Ook met kinderen is het nog mogelijk je aan 'de zaken van de geest' te wijden. Minder fanatiek en monomaan dan zonder, maar toch. Dat bewijzen toch talloze schrijfsters met kinderen? Anne Provoost bijvoorbeeld, de vorige gaste van de Paarse Zetel, heeft er drie, én ook een succesvolle literaire carrière.

Bovendien, cliché cliché, voegen kinderen ook heel wat aan je leven toe. Akkoord, dat zal zich eerder op het emotionele dan op het cerebrale niveau bevinden, maar is toch minstens zo waardevol. Door het hebben van kinderen verander je ook in zekere mate is mijn persoonlijke ervaring. Door mijn kinderen ben ik warmer en milder, ja, 'meer mens' geworden, durf ik stellen.

En nee, ik zal naar alle waarschijnlijkheid nooit een succesvol auteur of toppolitica worden. Maar of dat aan mijn kinderen ligt, betwijfel ik sterk.

23:26 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: lezen, cultuur en zo, kinderen, mensen |  Facebook |

26-10-07

Afscheid

Het was mijn laatste werkdag in Gent vandaag.

Op deze plek heb ik 5,5 jaar van mijn leven doorgebracht.

bureau1

bureau2

De foto's en kindertekeningen zijn nu allemaal weg, de kasten leeg, de computer opgekuist.

Ik ga weg uit vrije wil en het spijt me niet, maar het blijft toch altijd raar, zo'n afscheid. Niet zozeer het afscheid van de fysieke werkplek, maar vooral dat van de collega's. De mensen met wie ik al die jaren dagelijks heb samengewerkt. Het afscheid verliep hartelijk, en ik heb wel beloofd om af en toe eens langs te komen, maar toch, uit het oog is uiteindelijk ook wel uit het hart vrees ik. We zullen wel zien.

Op naar nieuwe horizonten nu!

Maar eerst lekker een weekje vakantie.

21:19 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: mensen, werk, het leven |  Facebook |

05-09-07

Huisbezoek

De kinderen zijn ingeschreven voor turnen op woensdagnamiddag. Samen met nog enkele vriendjes van school, en hier vlakbij, lekker makkelijk. Het plan was om ondertussen (ik heb telkens een dik uur) met mijn krant in een cafeetje een koffie of zo te gaan drinken. De mama van één van de vriendjes, tevens een oud-studiegenote van me, stelde echter voor om in plaats daarvan bij haar thuis te gaan aperitieven. Ik had me weliswaar verheugd op mijn uurtje lezen, maar je kan moeilijk zeggen dat je liever alleen op café gaat hé, dus stemde ik maar in. Bovendien was ik wel wat nieuwsgierig om haar woning, een groot, oud herenhuis, eens langs binnen te zien.

Amai, het was de moeite. Groot, stijlvol, prachtig gerenoveerd en gedecoreerd - een beetje zoals de interieurs in de Weekend Knack - en met een, naar stadse normen, gigantische tuin! En groot! En chique! En groot!

Ik, zoals gewoonlijk in woensdagse Ma Flodder-tenue, kreeg een volledige rondleiding door het huis en was zwaar onder de indruk. Mijn voormalige medestudente had blijkbaar goed geboerd (zowel zij als haar man oefenen een vrij beroep uit) en ze vertelde complexloos over wat het hen allemaal gekost had en hoe het zat met de leningen en zo. De keerzijde van de medaille is wel dat haar man heel weinig thuis is. Niets voor niets in het leven.

Wat me wel heel hard opviel: in heel het huis was geen boek, krant of tijdschrift te bespeuren. Ook geen enkele plant. En het lag er zo proper, zo proper! Voor ik haar ooit in mijn huis uitnodig, zal ik hier eerst eens een enorme grote schoonmaak mogen houden. Of nee, ik denk dat ik haar gewoon meevraag op café.

 

21:04 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: mensen |  Facebook |

02-08-07

Egoboosts

Maandag in Oostende Ben Crabbé tegengekomen, en hij kende mij nog! Na 10 jaar, ongeveer evenveel extra kilo's en 2 kinderen (boost 1). Bovendien zei hij dat mijn kinderen er toffe uitzagen (boost 2).

Altijd al een sympathieke mens gevonden, den Ben.

08:13 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: mensen, het leven |  Facebook |