06-06-07

Parel

Als student dweepte ik een beetje met Boudewijn De Groot. Verdronken Vlinder, Testament, het Land van Maas en Waal; ik heb ze allemaal enthousiast meegezongen in de studentenvereniging of thuis op mijn kamertje. Morgenavond ga ik samen met een vriendin mijn jeugdidool aanschouwen, en ter voorbereiding ben ik in de bibliotheek om een paar cd's van hem geweest. En nu weerklinkt Boudewijn hier dus al heel de morgen. Op zijn recente cd, Het Eiland In De Verte, ontdekte ik dit pareltje:

Op weg naar mijn lief

 

op weg naar mijn lief

ging ik langs warme huizen

waar bandeloze vrouwen me aanbaden

maar waar ik ze ook streelde

ik kon maar niet vergeten

dat ik op weg was naar mijn lief

 

ze zei:

laat je niet verleiden

maar kom in mijn armen

want tot het einde der dagen

heb ik je lief

 

op weg naar mijn lief

kwam ik bij koele meren

waar roekeloze maagden zich baadden

maar hoe ik ze ook zag wenken

ik moest er steeds aan denken

dat ik op weg was naar mijn lief

 

ze zei:

laat je niet verleiden

maar kom in mijn armen

want tot het einde der dagen

heb ik je lief

 

op weg naar mijn lief

trok ik door verre landen

waar mannen zonder ogen voor me baden

waar moeders zonder kinderen naar me staarden

waar kinderen zonder moeder

zonder hoop en zonder huis naast me bezweken

waar huizen zonder ramen

zonder daken zonder mensen brandden in de nacht

waar alles tevergeefs was zonder kracht

alleen de rijken en de sterken

alleen de legers en de kerken

alleen de macht

maar ik moest trachten te ontkomen

want ik had me voorgenomen

dat ik op weg was naar mijn lief

 

en toen ik eindelijk thuiskwam

was mijn lief zo wijs en zacht

 

ze zei:

laat je niet misleiden

hier in mijn armen

maar ga naar al die landen

help eerst de allerkleinsten

en tot het einde der dagen

heb ik je lief

 

Schoon hé.

11:18 Gepost door Virginia in Muziek | Permalink | Commentaren (6) | Tags: mensen, cultuur en zo |  Facebook |

14-05-07

En verder...

Overigens staat iemand om zijn extreme braafheid prijzen gelijk met iemand het predikaat van verregaande imbeciliteit opspelden.

Johan Anthierens.

 

De mensheid is geen dappere zoogsoort. Men houdt zich gedeisd en verschanst zich achter onverschilligheid.

Léo Ferré.

 

Luciditeit is een ziekte waarvan je eenzaamheid krijgt.

Johan Anthierens.

22:05 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: filosofie, mensen |  Facebook |

08-05-07

Niemands meester, niemands knecht

Anthierens - Ooggetuige

 

Sinds een week of twee ben ik aardig in de ban van Johan Anthierens, de schrjiver/journalist die intussen al een paar jaar wijlen is. Elke dag lees ik een paar stukjes uit ‘Ooggetuige’, de postume bloemlezing uit zijn journalistieke werk. En wat ik lees, bevalt me mateloos.

 

Eerst en vooral is Anthierens gewoon een hele goede schrijver, die onze taal op een spitse en persoonlijke, creatieve manier gebruikt om zijn gedachten en meningen de wereld in te sturen. Hij gebruikt daarbij woorden, termen en dubbele betekenissen waaraan ik in de verste verte niet zou denken, maar die telkens zó raak zijn. Er is duidelijk over nagedacht, maar toch klinkt en leest het allemaal zo vloeiend alsof de zinnen zo uit zijn pen rolden.

Bovendien kan ik me heel vaak vinden in hetgeen hij verkondigt.

 

Maar bovenal is het zijn toon en stijl waar ik echt van geniet. Niet vrijblijvend, niet licht-ironisch of badinerend, niet verstandig ‘enerzijds-anderzijds’, niet beschouwend, relativerend of nuancerend, niet staatsman-achtig, neen, Anthierens maakt zich kwààd, is oprecht verontwaardigd of misnoegd over alles wat scheef loopt (liep? loopt!) op onze morzel gronds. Hij uit zijn woede met passie, beschouwt het als zijn heilige plicht om zijn verontwaardiging te delen met wie het horen wil, in de hoop zijn lezers en passant een geweten te schoppen of het in het beste geval te helpen onderhouden. Een man naar mijn hart, kortom.

 

‘Ooggetuige’ is een vitaminekuur van ruim 700 bladzijden. En daarna is er nog ‘Leve mij’, de verzameling van zijn persoonlijke teksten. Zalige vooruitzichten!

22:53 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: mensen, lezen |  Facebook |

04-05-07

Tiny

Tafereeltje op straat deze morgen:

 

Een jonge moeder, een beetje gekleurd en met hoofddoek, duwt een buggy met peuter voort. Het jongetje zit in een boek te kijken, een Tiny. In het voorbijgaan herken ik het plaatje: Tiny en haar broertje die samen de was ophangen. Als ik me niet vergis, komt dat uit het album 'Tiny helpt moeder' of zoiets. De mama spreekt tot haar zoontje: 'Wat is dat, een poes? Ja hé, een poesje...'

 

Een "allochtoon" ventje dat Nederlandstalige boekjes leest over moeder helpen in het huishouden…

 

Glimlachend loop ik verder.

17:35 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: de wereld, mensen |  Facebook |

07-03-07

Klojo

 Mijn ochtendhumeur verbeterde er deze morgen niet op toen ik volgend bericht in de krant las:

De Vlaamse minister Kris Peeters (CD&V) laat onderzoeken of een verbreding van het Schipdonkkanaal haalbaar is. Met die ingreep wil hij de Zeebrugse haven beter ontsluiten. Voor het pittoreske Damme heeft zo'n verbreding grote gevolgen. Het typische uitzicht van het dorp dreigt te verdwijnen. (...) In het polderdorpje loopt het fameuze Schipdonkkanaal nameljk broerderlijk naast het Leopoldkanaal. Ze kregen in de volksmond de namen 'Stinker' en 'Blinker'. De twee kanalen, met ertussen een brede berm met populieren, vormen ook het typische beeld van het pittoreske Damme. Een beeld dat wellicht zal verdwijnen, want volgens de plannen moeten de twee kanalen één breed, industrieel kanaal vormen.

Peeters heeft dus een studie besteld. Volgens mijn krant werd de haalbaarheid van de verbreding van het Schipdonkkanaal echter in 1999-2001 al eens grondig onderzocht. De conclusie was toen: de ontsluiting van de haven van Zeebrugge gebeurt het best via het spoor of via de zeevaart. Dus NIET langs het Schipdonkkanaal. Maar blijkbaar was deze conclusie niet wat Peeters wil horen, dus wat doen we dan? Ah ja, we bestellen gewoon een nieuwe studie!

Woést word ik daar dus van! Damme is echt een heel mooi en gezellig stadje. Toen Sweety Darling en ik pas een koppel waren, ging onze allereerste uitstap, op een stralende lentedag, richting Damme. Ook later zijn we er nog vaak teruggekeerd met de kinderen, voor een wandelingetje en een lekker hapje. Damme is ook een boekendorp, zo'n beetje het Redu van Vlaanderen. En de kanalen bieden inderdaad een fantastisch uitzicht; je kan er ook de plezierboot nemen naar Brugge, een activiteit die zeker nog op onze to-do lijst stond. Alsook een fietstocht langs het kanaal Damme-Zeebrugge.

Maar nu wil onze zogenaamde 'minister van milieu' (ha, de mop van de eeuw!) dat dus allemaal op de helling zetten. De klojo! Moet dan echt altijd alles wijken voor de heilige koe van de economie?! De verbreding van het Schipdonkkanaal zou volgens de voorstanders natuurlijk ook goed zijn voor de werkgelegenheid. Maar de werkgelegenheid in de toeristische sector zal er volgens mij juist op achteruitgaan. Wie wil immers nog gaan wandelen of fietsen tussen de industriezones?!

 

09:41 Gepost door Virginia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (6) | Tags: mensen, politiek, de wereld |  Facebook |

20-02-07

(On)bekende

In Gent woont een meisje. Enfin, eigenlijk al een vrouw. Ik weet niet hoe ze heet of wat ze doet, en zij kent mij ook niet. Maar ik kom haar nu al 11 jaar op geregelde tijdstippen tegen, zomaar, op straat. Ze lijkt steeds stevig naar iets onderweg, doelgericht, soms te voet, soms op de fiets. Ze kijkt niet echt om zich heen, maar voor zich uit, naar de verte, steeds met een glimlach om de mond. Ze doet me wat aan een fee denken, met haar lange, natuurlijk krullende lokken, en lange, romantische rokken. In de zomer op sandalen, 's winters met rijglaarsjes.

Ik werd voor het eerst op haar bestaan attent gemaakt door een toenmalig vriendje van me, een rebellerende bankierszoon, beetje hippie-achtig, die nu als advocaat bij een groot Brussels kantoor werkt. Hij heeft me toen wellicht haar naam gezegd, maar die ben ik vergeten. Echt aan elkaar voorgesteld zijn we nooit. Maar sindsdien 'ken' ik haar dus, en zie ik haar regelmatig in de stad: op de Gentse Feesten, de Kouter, in de Vooruit. Ze is, nog iets wat me opvalt, altijd alleen, maar ziet er - met die glimlach van haar - erg sereen en gelukkig uit. Ofwel zit ze aan de weed, dat kan natuurlijk ook.

Vanavond zag ik haar weer, toen ik met de fiets naar huis reed. Ze liep langs het water. Niet alleen deze keer: ze duwde een kinderwagen.

Gek hé, dat iemand die je niet kent je toch zo vertrouwd kan zijn. En wie weet, misschien zijn wij wel allemaal zo'n 'bekende onbekende' voor iemand.

19:49 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: mensen, gent |  Facebook |

14-02-07

De echte, imperfecte vrouw

Uit een interview met Herman Brusselmans:

-         Waarom is Muggepuut (zijn romanpersonage) misogyn?

-         ’t Is simpel: omdat hij de vrouw van zijn leven nog niet heeft gevonden.

 

Is het echt zo simpel?

Mannen die geen respect hebben voor vrouwen, of hen zelfs haten, hebben gewoon De Ware nog niet ontmoet?

Die ene vrouw uit de duizenden, die hun verbitterde hart kan genezen, hun troebele blik kan ontsluieren, en van hen een echte liefhebbende man kan maken. De Vrouw der vrouwen, de Perfectie in persoon, de Heilige Maagd, de Ultieme Troosteres, de nooit veroordelende en altijd klaarstaande Moeder.

 

Als échte, en dus per definitie imperfecte, vrouw kríjg ik het van zulke theorieën. Ik word er ook gewoon droevig van. Het zou immers betekenen dat het feit of je als vrouw al dan niet respect krijgt van bepaalde mannen, afhangt van het feit of die mannen geluk in de liefde hebben. Pas als ze ‘de vrouw van hun leven’ gevonden hebben, kunnen ze ook respect en liefde (in de ruime zin) voor andere vrouwen opbrengen. Voordien zijn alle vrouwen feeksen en krengen, die je maar beter zo ver mogelijk op afstand houdt.

 

Onze geschiedenis is er een van patriarchale dominantie. In het Westen is daar de laatste 100 jaar gelukkig verandering in gekomen: in theorie zijn we nu gelijkwaardig en we hebben gelijke rechten. In de geesten is de evolutie nog niet overal voltooid, maar toch, een terugkeer naar hoe het vroeger was zit er volgens mij godzijdank echt niet meer in.

 

Een van dé technieken om vrouwen eronder te houden, is paradoxaal genoeg hen op een piédestal zetten en verheerlijken. De Vrouw als iets bijna bovenaards, hemels, zo perfect dat ze ongenaakbaar is en vooral beschermd moet worden. Een ideaalbeeld dat niets met de realiteit van doen heeft, en waaraan échte vrouwen vanzelfsprekend niet kunnen tippen, met alle gevolgen vandien. Zodra er afgeweken wordt van dit (vooral door mannen gecreëerde) ideaalbeeld, scheelt er iets met je, ben je geen ‘normale’ of ‘goede’ vrouw, wat weer de weg openlegt voor bestraffing en misprijzen. Precies door dit ideaalbeeld en die verheerlijking, mogen vrouwen heel vaak zichzelf niet zijn, en worden ze dus juist niét gerespecteerd.

Een groot probleem in vele patriarchale samenlevingen van vandaag, waar vrouwen zogezegd geëerd en beschermd worden, maar in feite totaal beknot worden en miskend in hun mens-zijn.

 

Vrouwen zijn natuurlijk niet perfect (zoals Yvonne Kronenberg ooit zei: “Het zijn net mensen!”). Wie dat niet kan accepteren en ermee om kan, die is en blijft misogyn. Of hij nu toevallig de liefde van zijn leven gevonden heeft of niet.

09:45 Gepost door Virginia in Liefde | Permalink | Commentaren (1) | Tags: vrouwen, mensen |  Facebook |

Vorige 1 2 3 4