26-04-07

Nog eens opera

Scène uit Don Giovanni - (c) Alain Kaiser Op een groot scherm in openlucht deze keer. Don Giovanni van Mozart, over een snode vrouwenverleider vol listen en bedrog. Om het nuttige aan het aangename te paren, besloten we van de gelegenheid gebruik te maken om wat campagne te voeren. Stefaan zal in Oost-Vlaanderen immers moeten optornen tegen bekende politici als Karel De Gucht, Pieter De Crem en Miss Vdb, dus moeten we proberen om zijn naams- en gezichtsbekendheid ook wat te vergroten. Alzo trokken we sjiek uitgedost naar het Sint-Pietersplein, met de ijsbeer en onze folder 'To melt or not to melt, that's the question'. We vielen op, zoveel is zeker, en de mensen waren vrij enthousiast om ons papiertje aan te nemen. Mogelijks dachten ze dat het het programma voor vanavond was, maar kom, daar gaan we niet over vallen hé.

Toen de opera eenmaal begon, hebben we ons beschaafd teruggetrokken en hebben we meegenoten van het schouwspel. Het heeft wel iets, zo'n openluchtopera. Door het mooie weer en het vele volk hing er een Gentse Feesten sfeertje, heel relaxed en toch cultureel verantwoord. Het verschil met de echte opera: mensen liepen rond, babbelden, aten frieten en er werd - helaas - ook ge-gsm-d. Maar 't was toch plezant. Na de pauze werd het mij iets te frisjes en hield ik het voor bekeken. Naar verluidt loopt het niet goed af met Don Giovanni. Het zal hem leren.

22:49 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: politiek, cultuur en zo |  Facebook |

22-04-07

Druk

Het was een razend druk weekend. Het begon al vrijdagavond; we waren uitgenodigd om te gaan eten bij buren, maar onze gastvrouw was ziek dus werd het etentje afgelast. Aangezien de babysit toch al besteld was, besloten we dan maar om alvast ons 10-jarig samenzijn te vieren met een etentje in 't stad. Meegaand als ik ben, liet ik Sweety Darling zowel het restaurant als het menu kiezen: het werd een reuzebord tapas in het Spaans Huis (nochtans gerenommeerd voor zijn zalige paella). De tapas bestonden vooral uit véél gefrituurde dingen, zodat ik er al vlug - letterlijk - de buik vol van had.

We besloten daarna naar de cinema te gaan. Nog steeds zeer meegaand, liet ik me door Sweety Darling meetronen naar 'Curse of the golden flower', een Chinees Shakespeariaans drama met Gong Li, grotendeels gefilmd in de Verboden Stad. De decors zijn erg barok en kleurrijk, de actiescenes overweldigend spectaculair, de acteerprestaties uitstekend, maar toch was het geen film die mij beklijft. Ik hou sowieso niet van films waarin veel gevochten wordt en waarin het bloed in het rond spat, hoe gestileerd en esthetisch het ook in beeld gebracht is.

Gisteren was er dan congres van Groen!, én opendeurdag van de school van onze jongens. Ik heb me dan maar een beetje verdeeld, en ben in de voormiddag naar het ene, en in de namiddag naar het andere geweest. Een van de vele artiesten die zich de laatste tijd outen als groene, is Tom Kestens van Lalalover. Hij zei het volgende: 'Een stem voor Groen! is nu geen keuze meer, maar een noodzaak geworden.' En wie ben ik om hem ongelijk te geven.

's Namiddags dus geholpen in de bar op de opendeurdag. Aangezien scholen verplicht rookvrij zijn (helemaal), waren er logischerwijze geen asbakken beschikbaar. Dit weerhield enkele ouders er echter niet van om toch te roken, waarbij ze dan maar enkele lege drankflesjes als asbak gebruikten. Degoutant!

's Avonds stond er dan nog een spagetti-avond van Groen! op het programma, op weg waarnaartoe Grote Broer de hele auto ondergekotst heeft. Eveneens degoutant! Gelukkig lag er een zak oude kleren, bestemd voor de container, in onze koffer, die we dan maar als vodden gebruikt hebben.

Deze voormiddag ben ik meegeweest met Stefaan en de ijsbeer op campagne in het centrum (we hadden gelukkig nog een vrolijke, knuffel-ijsbeer te pakken gekregen), en ik moet zeggen: het was een succes. Vooral op kinderen heeft de ijsbeer een grote aantrekkingskracht; er is dan ook heel wat afgeknuffeld (waarbij de ijsbeer zich overigens niet tot de kinderen beperkt heeft, de profiteur).

Deze namiddag was het dan eindelijk family-time, en zijn we er met z'n allen met de fiets op uit getrokken.

Een heel druk weekend dus, maar wel plezant. Ik krijg ook energie van zulke dingen. En morgen kan ik weer bekomen. Op het werk.

20:54 Gepost door Virginia in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Tags: politiek |  Facebook |

20-04-07

Ijsbeer

De ijsbeer op stap

De campagne van Groen! is opgehangen aan het klimaat-thema: brandend actueel én onze core-business, meer moet dat niet zijn. Als mascotte gebruiken we een ijsbeer. Dit weekend zouden we erin vliegen.

Het Plan: Actie op de erfgoeddag 22 april, in Gent met de ijsbeer op stap gaan zondagmorgen. Veel volk komt naar het Belfort omdat daar veel info te verzamelen is. We zouden daar een pamflet kunnen uitdelen met daarop een ijsbeer die likt aan het Belfort in ijs met de slogan. "Ook dit is erfgoed" (verwijzen naar de ijsbeer). Iemand van de campagnevoerders zou zich ook verkleden in ijsbeer, de partij beschikt over 3 lieve, knuffelige pakken.

Het Probleem: Deze namiddag blijkt dat er geen ijsbeerpak beschikbaar is. Heeft de actie dan nog wel zin? Zonder ijsbeer verdwijnt het 'sterke beeld', en wordt het nogal flauwtjes.

De Oplossing: Ik bel naar een zaak die carnaval- en toneelkledij verhuurt. Ja, ze hebben een ijsbeerpak. Hoera! We spreken af dat iemand er vandaag nog om gaat.

Het Nieuwe Probleem: "Een bemerking bij de ijsbeer: zijn kop is bij lange na niet zo geslaagd. In plaats van een lachende mond heeft hij een opengesperde muil (met tanden). Je moet het eens goed bekijken wanneer iemand het pak aanheeft, maar ik denk dat hij er iets te wild uitziet om goed te zijn." 

Het zal schoon zijn: in plaats van met een lieflijk knuffeldier, gaan we met een griezelig gruwelbeest rondlopen! Wordt vervolgd...

19:15 Gepost door Virginia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: politiek |  Facebook |

18-04-07

klimaat

"Vreemd hoe men geneigd is om in deze klimaatkwestie het worstcasescenario te negeren en Groen! nog steeds verwijten toe te werpen die gaan over de manier waarop ze communiceren, dat ze belerend zouden zijn of zo. Doet die vorm er nog wel toe? Als moeder laat je je kind toch ook niet op de reling van een brug lopen, alleen omdat het er misschien niet zal afvallen?"

Anne Provoost, in de Morgen.

Eindelijk gelooft iedereen wat de groenen al jaren zeggen, en waarvoor ze al jaren uitgelachen of voor 'naïef' en 'betuttelend' uitgescholden zijn. Maar erkennen dat de groenen dus al die tijd gelijk hadden, doen ze nog altijd niet. Intellectueel en moreel oneerlijk vind ik dat. Maar ja, après nous le déluge. Letterlijk.

23:08 Gepost door Virginia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: politiek |  Facebook |

04-04-07

De Kazachen

De laatste week is er in de media veel te doen rond het Kazachs gezin uit Blankenberge, dat hier al 6 jaar illegaal verblijft en nu van de rechter in kortgeding het land toch niet moet verlaten. Dit omwille van ‘humanitaire redenen’, o.a. omdat de kinderen het hier zo goed doen op school. Patrick Dewael, minister van Binnenlandse Zaken, blijft bij zijn standpunt en vindt dat het gezin in kwestie geen rechten kan putten uit haar illegale toestand. Ik kan hem daar ergens wel in volgen.

 

In het geval in kwestie is het immers zo dat ze al na 1 jaar een negatief antwoord op hun asielaanvraag gekregen hadden, maar het bevel om het grondgebied te verlaten nooit hebben opgevolgd, en steeds nieuwe procedures begonnen zijn, eveneens met negatief resultaat. Kijk, op zich kan ik die mensen geen ongelijk geven dat ze alles proberen om niet terug te moeten naar de armoede en ellende vanwaar ze hoogstwaarschijnlijk komen. En dat ze procedure na procedure inzetten, omdat ze dat wettelijk gezien nu eenmaal kunnen. Maar hoe je daar als staat dan mee omgaat, is een andere zaak. Als je als staat, na een correcte procedure, ‘neen’ gezegd hebt op de vraag om een verblijfsrecht, dan vind ik niet dat mensen die zo’n uitspraak niet aanvaarden en naast zich neerleggen, daar na enkele jaren toch de vruchten van mogen plukken door alsnog het verblijfsrecht te krijgen. Wat dan immers met al degenen die wél vrijwillig teruggekeerd zijn na een negatief antwoord? Niet echt eerlijk tegenover hen, lijkt me.

 

Idealiter leefden we in een wereld van open grenzen, waar iedereen het recht heeft om te gaan en staan waar hij of zij wilt, en overal zijn geluk kan gaan beproeven. Moreel gezien lijkt me daar weinig tegen in te brengen; ‘Iedereen is van de wereld en de wereld is van iedereen’, zoals The Scene terecht stelde. Maar politiek gaat niet alleen over wat ethisch het meest correct is, maar ook over wat in de praktijk haalbaar is, en moet die twee zo goed mogelijk met elkaar proberen verzoenen. En België alleen kan niet alle miserie van de wereld opvangen, dat is een feit. ‘Open grenzen’ zou dus op wereldschaal moeten ingevoerd worden. Not very likely, I’m sure. En van zodra je als uitgangspunt genomen hebt dat België géén open grenzenbeleid kan voeren, heeft dit als ultieme consequentie dat je sommige mensen uiteindelijk niét toelaat, en die desnoods, als ze niet vrijwillig vertrekken, zelf uit het land verwijdert. Da’s natuurlijk niet plezant voor niemand, en zeker niets om prat op te gaan of zo, maar wel eerlijk.

 

Bij onze Kazachen is het trouwens zo dat ze hun laatste bevel om het grondgebied te verlaten, in oktober 2006 gekregen hebben. Pas na het begin van het nieuwe school/academiejaar dus. Het feit dat ze hier nu, met Pasen en dus vlak voor het einde van het schooljaar, nog zijn, is uitsluitend aan henzelf te ‘wijten’, niet aan de slechte werking van de Belgische asielinstanties of zo. Bovendien bestaan er al heel lang richtlijnen die verhinderen dat er tussen de paasvakantie en de grote vakantie nog gezinnen met kinderen worden uitgezet, net om de kinderen de kans te geven hun schooljaar af te maken. Ik begrijp dan ook niet goed waarom men nu zo moord en brand schreeuwt, en spreekt van een ‘onmenselijke beslissing’: de kinderen van het Kazachse gezin hébben de mogelijkheid om hun schooljaar af te maken, en hadden die ook al voordat de pers en sommige politici op de zaak sprongen en ‘Schandaal!’ riepen.

 

Door o.a. Groen! en Spirit wordt nu gepleit voor een nieuwe regularisatieronde van mensen zonder papieren, aan de hand van duidelijke, in de wet omschreven criteria, en door een speciale commissie. Ik heb daar geen enkel probleem mee: in dat geval zou het immers gaan om een wetswijziging, en als een meerderheid van onze democratisch verkozen vertegenwoordigers daar achter staat, dan is die gedragen en gewenst. Bovendien, als het aanvaardbaar is om bouwmisdrijven en belastingontduiking te regulariseren en met de mantel der liefde te bedekken, zoals nu volop gebeurt, dan moet dit zeker ook kunnen voor mensen die niets anders misdaan hebben dan hier ‘illegaal verblijven’.

 

Maar dat is nog iets anders dan de huidige, bestaande wet opzij schuiven omwille van subjectieve en emotionele redenen. Als juriste hou ik nogal van het adagium ‘Dura lex, sed lex’, kwestie van gelijke behandeling van iedereen en rechtszekerheid. Als mens voel ik natuurlijk ook mee met élke vreemdeling die teruggestuurd wordt en wiens plannen in het water vallen, en vind ik de steuncomité’s voor mensen zonder papieren hoopvol en hartverwarmend. Maar op gevoelens alleen kan je m.i. geen beleid voeren.

21:48 Gepost door Virginia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (11) | Tags: politiek, de wereld |  Facebook |

31-03-07

 Proces

En daarmee ben ik mijn eerste proces begonnen. Tegen het Vlaams Gewest, de NMBS en een paar aanverwante holdings dan nog. Gelukkig niet alleen, maar samen met een 30-tal andere mensen, een zogenaamde 'class-action' dus. Tegen bepaalde onderdelen van de megaplannen voor het Sint-Pietersstation: de te hoge torens, de te grote parking, en de verbindingsweg met de R4. Van het eerste zal ik persoonlijk niet te veel last hebben, omdat wij toch nog een beetje verder wonen, maar de twee laatste deelplannen zullen garanti voor meer verkeer, files, hinder en vooral luchtvervuiling zorgen. En de wettelijke normen voor bijvoorbeeld 'fijn stof' (geen geslaagde benaming, vind ik persoonlijk; het klinkt te positief) worden nu al ruimschoots overschreden. De megalomane plannen die nu voorliggen, zullen dus alleen maar voor nog meer milieu-overtredingen zorgen. Omdat mijn gezondheid en die van mijn gezin mij erg dierbaar is, heb ik mij dus aangesloten bij de gezamenlijke actie van een aantal buurtbewoners. Het nieuwe gemeentedecreet voorziet dat, wanneer de stad of gemeente zelf in gebreke blijft, een groep burgers een dergelijk proces in haar naam kan voeren. En dat is dus wat wij nu doen: in naam van de stad Gent eisen wij de bijsturing van de plannen, zodat het milieu en de leefkwaliteit in de onmiddellijke omgeving gewaarborgd blijft. Een juridische primeur!

Ik ben benieuwd, het is toch wel een beetje spannend. Ik wil ook realistisch blijven: de kans dat we het effectief halen van onze machtige tegenstanders, is wellicht niet zo groot. Maar toch: niets doen zal zeker niets helpen, en je weet toch maar nooit...

18:35 Gepost door Virginia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gent, politiek |  Facebook |

26-03-07

Bussen

De verkiezingen komen stilletjesaan dichterbij. Nog twee-en-een-halve maand en het is zover. Voor de politieke partijen betekent dat: précampagne-tijd. Elke dag belandt er nu wel een folder in onze brievenbus, waarin de verwezenlijkingen van een of andere mandataris uitgebreid in de verf gezet worden. En als iedereen het doet, kan ook Groen! niet achterblijven.

 

Gisteren ben ik dus mijn lading folders gaan ophalen, deze avond ben ik beginnen bussen. Bussen is zowat hét basiswerk van de partijmilitant. Ik schat dat ik de afgelopen 15 jaar toch wel enkele duizenden folders en krantjes bedeeld heb. Maar ik doe het eigenlijk wel graag, zeker als het weer, zoals vanavond, goed meevalt. Je komt er nog eens mee buiten en het is de ideale manier om je buurt goed te leren kennen.

 

Nu bestaan er verschillende soorten brievenbussen, de ene al gebruiksvriendelijker dan de andere - vanuit het standpunt van de busser dan. De allerbeste en meest geliefde, de Rolls Royce onder de brievenbussen zeg maar, is de Ruime, Vrijstaande Brievenbus met een grote, brede gleuf. Bij voorkeur hangt hij op armhoogte en vlak aan de straat. Folders in zo’n brievenbus steken is een waar plezier, het gaat gemakkelijk en rap. Je hebt ook brievenbussen die niet meer dan een gleuf in de voordeur zijn. Als die dan lang en hoog genoeg is, valt het bussen erin ook nog wel mee. Bij de oudere woningen is die gleuf soms maar 15 cm lang, en dan wordt het al een beetje moeilijker, afhankelijk van de grootte van je drukwerk. Dikwijls moet er dan geplooid worden, wat uiteraard weer tijd kost. Sommige van die deurbussen hebben ook een antitocht-systeem: twee rubberen flappen of twee “borstels”, waar je je folder dan tussen moet zien te krijgen. Niet altijd gemakkelijk; als je verkeerd mikt kan heel je bestelling verfrommeld geraken.

 

En dan heb je nog de Gemene Brievenbussen, voorzien van een klepje met springveer. Meestal is het drukwerk dat ik moet bussen niet dik en stevig genoeg om dat klepje te kunnen openduwen, en moet ik dat met mijn vingers doen. Bij het terugtrekken komt het dan meer dan eens voor dat zo’n klepje bijt! Na enkele dagen bussen loop ik dus steevast met een paar ontvelde vingers rond. Een andere gemene brievenbus is de verroeste, waar de klep meestal ook wat klemt van de ouderdom, en waar ik dus weer mijn vingers moet gebruiken. Hm, misschien zou ik toch beter eens mijn tetanusprik laten vernieuwen.

 

De meest hatelijke brievenbussen echter, zijn de Verborgen Brievenbussen. Dat kan van alles zijn: een haast onzichtbaar aluminium gleufje ergens opzij in een aluminium deur, een in de gevel ingewerkte gleuf-brievenbus vlak onder een vensterbank, een uitsparing in de bakstenen van een muur of pilasterke. ’t Is dat ik ze onderhand nu wel al weet zitten, maar ik heb in het verleden al staan zoeken en vloeken naar die rotdingen!

 

Ik vraag me trouwens af of er een verband bestaat tussen het soort brievenbus en de eigenaars ervan. Het zou me bijvoorbeeld niet verwonderen dat bij de gemakkelijke, comfortabele brievenbussen sympathieke, gemoedelijke mensen horen, die het hun postbode en andere papierbezorgers gemakkelijk willen maken. En bij de verborgen brievenbussen die dan nog eens 10 meter van de straat staan of hangen, ambetante, lastige mensen die het hoog in hun bol hebben en die vinden dat de postbode maar tot bij hen moet komen. Hm, voer voor een onderzoek lijkt me.

 

Naast het soort brievenbus, is er nog een andere factor die een grote rol speelt in het buscomfort van uw besteller. Namelijk het feit of die avond al dan niet de Streekkrant werd rondgedragen. Indien dat inderdaad het geval is, zitten de meeste brievenbussen (t.t.z. allemaal, behalve de Rolls Roycen) al helemaal verstopt met dit gratis drukwerk en nog elfendertig andere reclamefoldertjes. Dus dan moet je die er eerst uitwrikken (soms –scheuren), je eigen papier erin steken, en dan de hele reclamereutemeteut er weer achteraan. Ik moet u niet zeggen dat dat véél tijd kost. Gelukkig zijn er veel brievenbussen met de sticker ‘geen reclamedrukwerk a.u.b.’. Toch bussen wij ook daarin, instructies van de partij. Het gaat immers niet om reclamedrukwerk, maar om politiek drukwerk, het is een van de weinige manieren waarop we iedereen kunnen bereiken en we vinden het belangrijk dat iedereen betrokken wordt. Voor een groene partij komt daar nog bij dat net die mensen die geen reclame wensen, tot onze doelgroep behoren omdat ze waarschijnlijk vrij milieubewust zijn.

En om u gerust te stellen: onze foldertjes worden milieuvriendelijk geproduceerd.

 

U ziet, beste lezertjes, er steekt heel wat achter het politiek drukwerk dat u vanaf nu weer regelmatig in uw bus zal aantreffen. Duizenden vrijwilligers offeren een deel van hun vrije tijd daarvoor op. U zou mij en hen dan ook een groot plezier doen door er minstens eens een blik op te werpen, vooraleer het bij het oud papier te smijten. En wie wil komen helpen: ge moet u niet generen!

22:38 Gepost door Virginia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (2) | Tags: politiek |  Facebook |