15-02-08

Liefde is...

... niet naar Saint Amour gaan als uw liefste zich niet goed voelt.

De babysit was heel blij met de tickets.

21:53 Gepost door Virginia in Liefde | Permalink | Commentaren (3) | Tags: sweety darling |  Facebook |

30-01-08

Schatjes

Iedere ouder zal het u beamen: kinderen hebben staat garant voor allerhande stresstoestanden en zenuwslopende perikelen. Hoewel deze mij zeker ook niet onbekend zijn - integendeel, soms denk ik dat ik ze beter ken dan wie ook - wil ik u deze keer echter trakteren op een positieve noot.
Want u zou er misschien beginnen aan twijfelen, beste bloglezers, maar kinderen kunnen soms ook een echt plezier in huis zijn. Af en toe. Zo nu en dan. Ok, eens in de drie maanden ongeveer. Maar vanavond was het zover ten huize Virginia: het ene vertederende moment volgde het andere op.

Zo zaten mijn zonen samen televisie te kijken in de zetel. Peter en de wolf. Zo'n kijksessie gaat standaard gepaard met duw- en trekwerk, 'Mama, ik kan niets zien!'-gehuil en ander liefs. Maar vanavond niet. 'Gaan we knuffelen?', hoorde ik mijn oudste tegen de jongste zeggen. 'Ja!', was het antwoord van Kleine Broer. Waarop ze direct de daad bij het woord voegden. Ik stond erbij en keek er lachend naar.

Even later was mijn jongste tijdens het bedritueel enthousiast 'Mooi, de wereld is mooi!' aan het zingen - hij is erg into Samson de laatste tijd. Na zijn aria vroeg hij vol vertrouwen: 'De wereld is mooi, hé mama?'. 'Ja, jongen' *ingehouden snik*.

En om de avond helemaal in schoonheid te laten eindigen, verklaarde diezelfde jongste in zijn bedje zomaar out of the blue: 'Mama, jij bent lief!'

Ja, kinderen, het is niet altijd kommer en kwel.

En als u mij dan nu even wilt excuseren, ik moet nog een gesmolten hart gaan opkuisen.

23:38 Gepost door Virginia in Liefde | Permalink | Commentaren (2) | Tags: kinderen |  Facebook |

17-11-07

De appel en de boom

Mijn mama en ik, wij hebben wel een en ander gemeen. Zo zijn we allebei vrij down to earth en zeker niet op ons mondje gevallen, nemen gemakkelijk initiatief en zijn ook nogal eigenzinnig.

Er zijn ook echter veel verschillen. Zo ben ik dol op lezen, terwijl mijn moeder dat tijdverlies en een asociale bezigheid vindt. Ik ben nogal betrokken op de maatschappij en de wereld, terwijl mijn moeder het bij haar eigen wereldje houdt. En last but nog least, mijn mama kan ongelofelijk goed bakken en koken, tuinieren, naaien, breien en alle andere mogelijke handenarbeid. Terwijl ik meer van het lompe type ben. En al eens een cake zonder eiwit bak en zo.

Onlangs heeft mijn moeder zichzelf weer overtroffen, en deze prachtige truien gemaakt voor Kleine en Grote Broer. Met de hand. trui m

trui b

Schoon hé.

22:02 Gepost door Virginia in Liefde | Permalink | Commentaren (4) | Tags: familie |  Facebook |

15-11-07

"Ziet ge mij nog graag?"

Mijn Sweety Darling en ik, wij vormen een goed koppel, al zeg ik het zelf. We denken over heel veel hetzelfde, hebben een goede taakverdeling, gunnen elkaar onze hobby's en pleziertjes, kunnen goed samen praten en lachen. We zijn ook allebei van het eerder nuchtere soort. Geen boeddhisme, bachbloesems, aardstralen of andere hocus-pocus aan ons lijf, geen romantische strandwandelingen bij maanlicht, geen zwijmelende liefdesbrieven. Nu ik eraan denk, hij is geloof ik de enige van mijn (ex)geliefden van wie ik zelfs nog geen romantisch kaartje gekregen heb.

We verklaren elkaar wél nog regelmatig onze liefde, maar dan op onze eigenste no-nonsense manier, gewoon, als statement en geheugensteuntje (ook voor onszelf). Weinig drama en hysterische passie hier dus ten huize Virginia, maar dat vinden wij normaal na ruim 10 jaar, en eigenlijk ook niet zo erg.

Toen ik vandaag nogal onverwachts een telefoontje kreeg van mijn wettige wederhelft met de vraag 'of ik hem nog wel graag zag?', voelde ik dus meteen nattigheid. Ik kreeg spontaan een déjà-entendu, en vroeg 'Ok, wat heb je nu weer op de trein laten liggen?' Mijn lief, die voor zijn werk een nacht uithuizig is en op werkweekend moest naar Oostende, bekende onmiddellijk: zijn valies dus. Met daarin wat ondergoed, een pyama en een tandenborstel. Hij was al op weg naar Blankenberge om één en ander aan te schaffen (huh, waarom niet naar Oostende-city?), maar wou zich toch al een beetje indekken bij mij.

Ik heb hem maar direct vergeven, en hem van mijn tegen alles bestande liefde verzekerd. Zo'n kwaaie ben ik niet hoor. Echt niet.

23:24 Gepost door Virginia in Liefde | Permalink | Commentaren (7) | Tags: sweety darling |  Facebook |

16-05-07

Zeeklas

Grote Broer is terug van zeeklas. En het was leuk. Hij heeft zich goed geamuseerd, maar was ook blij om terug thuis te zijn.

De directeur vertelde dat hij 'wijzer' aan het worden is, en zich goed gedragen heeft. Ook de juf had geen klachten, in tegenstelling tot vorig jaar. Toen was ze niet echt te spreken over zijn gedrag: te egocentrisch, niet op zijn beurt kunnen wachten, niet genoeg rekening houden met de anderen. Er moest met andere woorden serieus aan zijn sociale vaardigheden gewerkt worden.

Maar nu was het dus, toch wel tot mijn opluchting, dik in orde. Hopelijk blijft het verder gaan in de goede richting.

P.S.: Ik had (o.a.) in zijn valies gestopt: 3 propere onderbroekjes en 3 paar verse kousen. Hij kwam terug met 2 propere onderbroekjes en 2 paar verse kousen. Mannen!

21:17 Gepost door Virginia in Liefde | Permalink | Commentaren (1) | Tags: kinderen |  Facebook |

15-05-07

Stil

Grote Broer is het huis uit, voor drie dagen op zeeklas. Kleine Broer is nu dus enig kind. Wat een verschil! Alles gaat veel sneller en vlotter, zowel het vertrek naar school 's morgens als de terugkeer naar huis. Het is nu ook heel duidelijk wie van de twee de rustigste is; bovendien moet ik mijn aandacht nu niet verdelen wat de goede gang van zaken ook ten zeerste bespoedigt. Maar bovenal is het nu zo stil. Geen gebabbel over roofdieren, Planckendael, doosjes van cornflakes, Spiderman. Geen natte kussen om de 5 minuten. Geen kussens die overal op de grond slingeren, geen kasten die openstaan en geen kruimels op de grond. Ach, wat mis ik mijn jongen.

Kleine Broer was heel erg moe vanavond, en gaat morgen ook naar zee, op bezoek, dus stak ik hem er op tijd in. Geheel conform zijn avondritueel, bleef ik na het verhaaltje nog eventjes bij hem in bed liggen. Het zou niet lang duren voor hij in slaap zou vallen, dat merkte ik aan het gewrikkel van zijn beentjes tegen de mijne. En aan zijn vingertje dat richting neus ging, en daar vol overgave begon in te peuteren, niet gehinderd door enige gêne. Echt schattig vind ik dat, die onschuld en dat totaal gebrek aan besef van wat hoort en wat niet. Genieten van neusgepeuter op 2 centimeter van je gezicht; dat moet wel ware liefde zijn.

Morgen zijn we weer compleet.

21:57 Gepost door Virginia in Liefde | Permalink | Commentaren (2) | Tags: kinderen |  Facebook |

27-04-07

Jubilee

Jij zegt tegen mij

Na tien jaar ben ik nog steeds blij

Dat ik je ken en dat je bij me bent

Dat we samen zijn dat je me nog steeds herkent

 

Wat kan er mij in godsnaam gebeuren

Met een man zoals jij aan mijn zij

Met een man zoals jij aan mijn zij

 

(Vrij naar Hans De Booij)

 

10 jaar samen dus, dat moet uiteraard gevierd worden. Deze middag op een gezellig terrasje met ons tweetjes (waar we de Bekendste Blogger van Vlaanderen spotten, doch dit geheel terzijde), deze avond samen met onze twee kapoenen met worstebroodjes, chocoladetaart én champagne.

Terwijl ik nog moest beginnen aan mijn worstebroodje, was Grote Broer al een hele tijd aan het zeuren om chocoladetaart. Ik maakte er een spelletje van: 'Als je het 20 keer na elkaar mooi vraagt, zonder te stotteren, dan krijg je er'. Hij ging de uitdaging onmiddelijk aan: 'Krijg ik alsjeblieft chocoladetaart, krijg ik alsjeblieft chocoladetaart, krijg ik...' Lachend probeerden we hem van de wijs te brengen: appeltaart! confituurtaart! slagroomtaart! spinnentaart! kakkerlakkentaart! (onze kleine entemoloog was  immers weer onverdroten op zoek naar beestjes),..., maar hij ging onverstoorbaar verder en haalde de 20 met de vingers in de neus. Tja, als hij echt zijn zinnen op iets gezet heeft, dan is hij niet meer te stoppen.

 

De chocoladetaart was overigens zàlig! Seffens nog wat champagne. Schol!

 

P.S.: Straks hier ook een jubilee: wie wordt de 10.000ste bezoeker?

21:05 Gepost door Virginia in Liefde | Permalink | Commentaren (2) | Tags: sweety darling, kinderen |  Facebook |