23-07-07

Bakvismodus

Met mijn schoonzusjes-in-spe naar Gabriel Rios geweest. Man man man, geweldig goed gelachen! We hebben ons ongelooflijk aangesteld, gegiecheld, gegibberd, gekrijst, gekird..., de mensen rondom ons werden er bang van. Daarbij ook uitvoerig den Gabriel zijn goddelijke lijf, sensuele lippen, mannelijke stoppelbaard en intense blik (in die volgorde) becommentarieerd, en zijn niet onknappe achtergrondzangeres voor del uitgemaakt.

Enkele memorabele uitspraken van de avond:

Ikke: 'Goh, als ik mijn lenzen uitdoe, lijkt L. (mijn man) wel een beetje op Gabriel Rios.' Schoonzusje 1: 'Als ik mijn lenzen uitdoe, lijkt iederéén op Gabriel Rios!'

Schoonzusje 2: 'Oh, ik wou dat ik die micro was!'

Ikke: 'Gabriel, ge kunt mij krijgen!'

Dit alles gelardeerd met de herhaalde uitroep 'Gabriel Rios ruuuules!!!' van schoonzusje 2.

Oh ja, het was een gezellige avond.

Maar toen mijn broers, na de hereniging, vroegen hoe het geweest was, antwoordden we in koor: 'Mwja, ça va.'

Ge moet ze ook niet alles wijsmaken, die mannen.

01:28 Gepost door Virginia in Muziek | Permalink | Commentaren (4) | Tags: mensen, familie, genieten |  Facebook |

16-06-07

Rigoreus

Nadat vorige week mijn romantische kant (jà, die heb ik) door Boudewijn De Groot werd aangesproken, was het gisteravond tijd voor de rockchick in mij om naar buiten te treden. The Scene trad op in de Ancienne Belgique, en ondergetekende had vrijkaarten gewonnen.

Het publiek was niet van de jongsten, maar bestond voornamelijk uit dertig- en veertigers, waardoor we dus niet uit de toon vielen. The Scene is een van de groepen waar ik zo'n 15 jaar geleden nogal van hield - ten tijde van Blauw -maar die ik sindsdien wat uit het oor verloren ben. Het was dus opnieuw een avond vol jeugdsentiment - je wordt ouder mama, geef het maar toe.

Het optreden was echt fantàstisch! Thé Lau en de zijnen rockten erop los; we stonden gelukkig op het middenplein zodat we lekker mee konden shaken, zij het met af en toe een elleboog in iemands pils. Alle grote hits passeerden de revue, en ook heel wat mij minder bekende, maar daarom niet minder goede nummers. Er werd dolenthousiast meegezongen, en ook aan de bisnummers leek maar geen einde te komen. 'Blaas het op of brand het af, maar laat het nooit begaan' is een wonderschoon devies.

Uw Virginia heeft intens genoten, en was twee uur lang even van de wereld. En de wereld is van iedereen.

00:38 Gepost door Virginia in Muziek | Permalink | Commentaren (1) | Tags: cultuur en zo |  Facebook |

06-06-07

Parel

Als student dweepte ik een beetje met Boudewijn De Groot. Verdronken Vlinder, Testament, het Land van Maas en Waal; ik heb ze allemaal enthousiast meegezongen in de studentenvereniging of thuis op mijn kamertje. Morgenavond ga ik samen met een vriendin mijn jeugdidool aanschouwen, en ter voorbereiding ben ik in de bibliotheek om een paar cd's van hem geweest. En nu weerklinkt Boudewijn hier dus al heel de morgen. Op zijn recente cd, Het Eiland In De Verte, ontdekte ik dit pareltje:

Op weg naar mijn lief

 

op weg naar mijn lief

ging ik langs warme huizen

waar bandeloze vrouwen me aanbaden

maar waar ik ze ook streelde

ik kon maar niet vergeten

dat ik op weg was naar mijn lief

 

ze zei:

laat je niet verleiden

maar kom in mijn armen

want tot het einde der dagen

heb ik je lief

 

op weg naar mijn lief

kwam ik bij koele meren

waar roekeloze maagden zich baadden

maar hoe ik ze ook zag wenken

ik moest er steeds aan denken

dat ik op weg was naar mijn lief

 

ze zei:

laat je niet verleiden

maar kom in mijn armen

want tot het einde der dagen

heb ik je lief

 

op weg naar mijn lief

trok ik door verre landen

waar mannen zonder ogen voor me baden

waar moeders zonder kinderen naar me staarden

waar kinderen zonder moeder

zonder hoop en zonder huis naast me bezweken

waar huizen zonder ramen

zonder daken zonder mensen brandden in de nacht

waar alles tevergeefs was zonder kracht

alleen de rijken en de sterken

alleen de legers en de kerken

alleen de macht

maar ik moest trachten te ontkomen

want ik had me voorgenomen

dat ik op weg was naar mijn lief

 

en toen ik eindelijk thuiskwam

was mijn lief zo wijs en zacht

 

ze zei:

laat je niet misleiden

hier in mijn armen

maar ga naar al die landen

help eerst de allerkleinsten

en tot het einde der dagen

heb ik je lief

 

Schoon hé.

11:18 Gepost door Virginia in Muziek | Permalink | Commentaren (6) | Tags: mensen, cultuur en zo |  Facebook |

31-03-07

Nog eens opera

Foto Igor Stravinsky

Ik ben niet zo'n grote muziekliefhebber. Als ik alleen thuis ben, staat er dan ook niet vaak een radio of cd-speler aan. Naar concerten ga ik zelden of nooit; ik kan me nooit lang concentreren op de muziek en begin me al gauw te vervelen.

Maar eigenlijk vind ik dat wel een beetje een tekortkoming bij mezelf; af en toe doe ik dus toch maar eens een poging om dat gat in mijn cultuur te plamuren. Toen vriendin A. onlangs voorstelde om naar het lunchconcert in de Opera te gaan, dacht ik 'waarom niet'. Een mens moet open zijn van geest, nietwaar.

Deze middag was het dan zover; samen met onze mannen offerden we onze lunchpauze op aan een uurtje Cultuur met grote C. De vriendelijke mijnheer aan de ingang zei ons dat we 'twee hoog' moesten zijn. Raar maar waar, maar in de opera is twee hoog niét hetzelfde als 'op de tweede verdieping', zoals we alras ondervonden.

De eerste deur die we daar, op de tweede verdieping dus, opentrokken, kwam uit op een zijbalkon van de grote zaal. Op het podium was men blijkbaar een nieuw stuk aan het repeteren, maar van een concert was niets te bespeuren. De deur aan de andere kant van de trap dan maar opengeduwd: we kwamen uit bovenaan een rood befluweelde trap die naar het podium met vleugelpiano leidde, en waarvoor een hele zaal vol mensen beschaafd zat te wachten. Oeps, onze entree langs daar zou wel spectaculair geweest zijn, maar we besloten toch maar op onze schreden terug te keren en een iets minder opvallende ingang te zoeken. Deze bevond zich dus op de eerste verdieping - die weliswaar bereikt wordt langs twee trappen, vandaar dus 'twee hoog'; ge moet het maar weten.

Enfin, we vonden gelukkig nog vier stoelen naast elkaar, en konden genieten van het concert 'Le Sacre du Printemps' van Stravinsky. Het viel me heel goed mee, het stuk was melodieuzer en minder atonaal dan ik gevreesd had, en een uurtje is niet te lang. (De pianiste kon wel eens wat stijladvies van Trinny en Susannah gebruiken, waren vriendin A. en ikzelf het volmondig met elkaar eens, doch dit volledig terzijde.)

Alweer een geslaagd uitje; bedankt A. en J.!

00:06 Gepost door Virginia in Muziek | Permalink | Commentaren (1) | Tags: cultuur en zo |  Facebook |