Het jaar zit er alweer op en ik heb besloten deze blog ook. Twee jaar heb ik het tegen al verwachtingen in, volgehouden. De laatste tijd was het hier merkbaar wat aan het slabakken, de fut was eruit zoals ze zeggen.

Hoe kunnen we die twee jaar zowat samenvatten? Een poging:

- Ik heb geweldige mannen. Alle drie, ze zijn en blijven mijn pride en joy.

- Ik heb ook een paar geweldige vriendinnen. Niet veel, maar genoeg. Wat zou een vrouw zijn zonder vriendinnen?

- De wereld gaat om zeep, wij zitten voorlopig nog relatief gerust en comfortabel op ons eiland, maar meer en meer mensen vallen uit de boot. En dat stemt mij niet vrolijk. Er zijn nog best veel mensen van goede wil en initiatieven die proberen om er iets aan te doen, ik probeer zelf ook een steentje bij te dragen, maar het is too little too late en er is teveel onverschilligheid naar mijn goesting. Maar tegen beter weten in doen we voort. Altijd al een koppige geweest.

- Gelukkig is er ook nog heel veel Schoonheid en Troost. Als afsluiter van mijn cultuurjaar kan ik nog van harte de Terracotta-tentoonstelling in Maaseik aanraden, en het jeugdtheater 'Armandus de Zoveelste' van Het Paleis.

- Er valt in de wereld zoveel te genieten, cocoonen kan plezant zijn maar jezelf opsluiten binnen je huisje-tuintje-kindje-wereld is echt een gemiste kans vind ik. In plaats van erover te bloggen, wil ik dus nog meer beleven. Want tijd is kort.

Bedankt om hier af en toe te komen lezen, en het allerbeste voor 2009! 

In deze tijd van het jaar is het weer al goud wat er blinkt. Sjieke kleren, kerstballen, cadeaus; de etalages schitteren als had nog nooit iemand van het woord 'crisis' gehoord.

De perfecte timing dus om naar de tentoonstelling 'Luxe en decadentie - Leven aan de Romeinse Goudkust' in Nijmegen te gaan. Met mijn twee schoonzusjes-in-spe werd het een echt vrouwendagje.

Het was een indrukwekkende en heel verzorgde tentoonstelling. Juwelen, kostbaar eet- en drinkgerei, antieke Griekse kunst, reconstructies van prachtige villa's, en als pièce de résistance: een erg modern aandoende badkamer, met marmeren bad en warmwaterleidingen. Slechts 1 procent van de Romeinen kon genieten van deze luxe, de rest moest zwoegen in het zweet zijns aanschijns en het lot van de talrijke slaven was helemaal beklagenswaardig. Ook daar had de tentoonstelling aandacht voor. En er waren ook toen critici die de levensstijl van de superrijken hekelden. Ze zagen er de voorbode in van het verval van de rijke en bloeiende beschaving. En zoals bekend kregen ze gelijk. Vallen hier actuele lessen uit te trekken? Ik weet het niet. De geschiedenis herhaalt zich, maar nooit op dezelfde manier.

In elk geval was het een plezante en interessante uitstap. Zelf hebben we het vrij sober gehouden, met een broodje 's middags en een Hollandse appelbol achteraf. Of is 200km rijden voor een tentoonstelling, misschien zelf ook wel een beetje decadent?

Enkele maanden geleden wonnen wij een overnachting met ontbijt in het Antwerpse Hilton, en zo trokken Sweety Darling en ik gisteren met ons tweetjes naar de koekenstad. Altijd heerlijk om nog eens vrij en ongebonden te kunnen zijn, zonder die twee nakomelingen die schitterend en geweldig, maar ook veeleisend en vermoeiend zijn.

We deden er een literaire wandeling uit het boekje van de fantastische Tom Naegels, en bezochten en spijsden de Groene Waterman, waarna we ons met de nieuwe aanwinsten in een gezellig bruin café onder het genot van een bolleke zetten te lezen. En daarna nog een lekker etentje uiteraard. Na onze 'night in Hilton' en een copieus ontbijt, zetten we onze wandeling verder waar we ze gisteren door de hagelbuien hadden afgebroken. Antwerpen is een enorm toffe stad, waar de multiculturele samenleving en de problemen die die ook met zich meebrengt, waarschijnlijk actueler zijn dan elders. En dat wordt ook in het straatbeeld geïllustreerd, soms op grappige wijze,

,

soms op schandalige

Het zal jouw kind maar zijn op die affiche.

Maar het was een heel tof weekend. We hebben nog het museum Maeyer - Van den Bergh bezocht, met het originele schilderij van De Dulle Griet. En we zijn naar Loft gaan kijken.

Goede film, echt waar!

Een van de betere zondagen vandaag. Zelfs met het *****e-weer.

De kinderen waren bij oma gaan logeren, zodat Sweety Darling en ik konden uitslapen. Daarna trokken we naar het café van het SMAK om er een ontbijt met bubbels te degusteren - we hadden nog een Bongo-bon liggen die dringend op moest. En we zijn er werkelijk verwend met een eersteklas ontbijt: Verschillende soorten brood, gekookte en Ganda-ham, gerookte zalm, verschillende kazen, tonijnsla, croissant en chocoladebroodje, koffie of thee, versgeperst fruitsap, een zachtgekookt eitje met soldaatjes, bio-yoghurt met verse frambozen en natuurlijk een glaasje bubbels. Zàlig om zo je zondag te beginnen. I love Bongobonnen!

Nadat ons lichaam aldus overvloedig gevoed was, was het tijd voor de geest. Nee, we zijn niet naar de H. Mis geweest, maar gewoon de straat overgestoken naar het Museum voor Schone Kunsten, waar momenteel een tentoonstelling loopt over Piranesi en zijn etsen. Tot voor kort had ik nog nooit van Piranesi gehoord, maar deze Romeinse kunstenaar komt ruim aan bod in 'De ontdekking van de hemel', en hij heeft vooral heel veel etsen van gebouwen en ruïnes uit Rome gemaakt; dit mochten we dus niet missen. Echt tof vind ik het, als door het toeval zo allerlei dingen samenkomen. En dus de fameuze tekeningen uit 'De ontdekking...' nu ook in het echt kunnen aanschouwen.

Daarna trokken we omawaarts, voor de hereniging met het nageslacht en om aan de zondagse koffietafel van zelfgemaakte appeltaart te smullen. Beetje krachten opdoen voor het vervolg van het zondags programma, namelijk een estafetteloop langs de Coupure. Daarmee wil Groen! aandacht vragen voor het gebrek aan recreatieve sportinfrastructuur in Gent. Niet dat ik daar veel last van heb, want au fond ben ik principieel tegen sport, maar we zijn solidair nietwaar. Het regende dat het goot en mijn stukje estafette was geen groot succes wegens schrijnend gebrek aan conditie, maar ach, de sfeer was goed en er was warme chocomelk.

Het was dus een gevulde zondag, met alles wat voor mij belangrijk is erop en eraan: mijn man, lekker eten, cultuur, politiek, mijn kinderen, de familie... De kinders liggen nu in hun bedje en Sweety Darling is de haard aan het aansteken voor nog een gezellige en romantische avond. Want geef toe: 'strijken' zou nu toch echt niet in dit rijtje passen.

In Brussel werken heeft zo zijn voordelen. Zo kan je onder de middag, onder de noemer 'Broodje Brussel', allerlei culturele activiteiten meepikken. Twee weken geleden namen we met een paar collega's deel aan een gegidste wandeling door de Vrijheidswijk, deze middag trok ik naar Bozar voor toneel.

Uit het leven van de marionetten, van Ingmar Bergman, gaat over Peter E., een welgesteld, geslaagd en schijnbaar gelukkig getrouwde zakenman. Met zijn vrouw Katarina, een carrièrevrouw in de modesector, heeft hij een open huwelijk en geen kinderen. Ze zijn succesvol, hebben veel vrienden en gaan elke avond uit eten. Maar er zitten barsten in de façade. Peter E. heeft moordfantasieën over Katarina. En het verhaal loopt niet goed af.

Een oerdegelijke tragedie over menselijke relaties en hoe we allemaal uiteindelijk maar wat aanmodderen, met een werkelijk fenomenale Katelijne Verbeke (commissaris Nadine Vanbruwaene uit Flikken) als Katarina.

Bozar heeft elke maand zo'n middagvoorstelling. Voor de luttele som van vijf euro, je hebt er nog geen dagschotel voor. Ik keer zeker nog eens terug.

Met heel veel plezier heb ik deze zomer 'De ontdekking van de hemel' van Harry Mulisch gelezen. Een absurd uitgangspunt, maar verder een heel rijk boek vol geschiedenis, filosofie, architectuur, muziek, astronomie en veel andere zaken die mijn petje te boven gaan. Zeker niet alles begrepen, wel veel bijgeleerd. En het is een interessant verhaal, dat op zijn minst.

In Rome heb ik een paar plaatsen uit het boek opgezocht:

 De trap naar het Sancta Sanctorum.

De triomfboog van Titus, met de buit uit Jeruzalem. Achteraan de figuur die zogezegd de Stenen Tafelen droeg.

Echt wel tof om die plaatsen uit het boek zo in levende lijve te zien.

Vanavond heb ik naar de film gekeken. Natuurlijk gaat het verhaal daarin met hinkstapsprongen vooruit, maar verder volgt de verfilming vrij getrouw het boek. De stukken met de engelen in de hemel zijn naar mijn mening nogal potsierlijk en Ada is in het boek veel donkerder - letterlijk en figuurlijk - dan in de film, en dat ze Engels in plaats van Nederlands spreken is ook een beetje raar, maar de rest stemt zeer goed overeen met hoe ik het in mijn hoofd had.

Heerlijk boek, goede film, meer moet dat niet zijn.

Een gebruiksvoorwerp moet voor mij in de eerste plaats nuttig en praktisch zijn, dan gemakkelijk proper te houden en liefst niet te veel plaats innemen. Van de gesofisticeerde vormen van een kurketrekker of zetel word ik niet echt wild, als ik met de eerste zonder ongelukken een fles kan opendoen om mij in de tweede mee te zetten, is het al lang goed.

Toch trok ik gisteren met de kinders naar het Design-museum. Ik had een tweetal uurtjes in de stad door te brengen en daar was er een speciaal kinderparcours, dus waarom niet.

Samen met Vlieg trokken we op wereldreis en ontdekten we hoe ontwerpers hun inspiratie halen uit vreemde culturen of hoe exotische materialen worden verwerkt in gebruiksvoorwerpen, onderweg maakten we kennis met de Chinese draak, Japanse karpers, ivoor uit Afrika, Eiffeltorenstoeltjes uit Amerika, ... Grote Broer moest bij verschillende voorwerpen vragen beantwoorden en op een wereldkaart aanduiden over welk land het ging. Leuk!

Er was zelfs een tweede kinderprogramma, dat nog meer in de smaak viel bij mijn wildebrassen. Overal in het museum stonden playmobilfiguurtjes of -voorwerpjes tussen de tentoongestelde stukken, en op een magneetbordje moest Kleine Broer het juiste playmobiltje bij het juiste designvoorwerp kleven. Een echt succes, ze zochten heel enthousiast, en ik ben dan ook zeker dat onze doortocht niet onopgemerkt voorbij is gegaan. Aan niemand.

Het was een geslaagd museumbezoek, en al heb ik de collectie maar in vogelvlucht kunnen bekijken, er staan toch zeer leuke en mooie dingen tussen. Ik moet maar eens op mijn eentje teruggaan.

En ’t is weeral gepasseerd zie. Deze voormiddag liepen manlief en ik alweer op Sint-Jacobs en door het Baudelopark, niet wegens afkickverschijnselen maar op zoek naar – eindelijk – mijn verjaardagscadeau. Het was een beetje triest, al die afbraakwerken en al die vuilkarren, en het verdroogde platgetrapte gras – zou dat ooit nog goed komen? Hier en daar hingen nog enkele die-hards rond die niet wouden afgeven, maar de omsingeling door de mannen van Ivago werd steeds kleiner. Het was trouwens moeilijk om een restaurant te vinden dat open was vandaag; ge kunt die mensen geen ongelijk geven natuurlijk.

Maar het was plezant de voorbije 10 dagen. Wat kan er zoal geblogstaafd worden?

Het weer om te beginnen, viel goed mee. Meestal warm maar niet té, zoals twee jaar geleden toen we moesten vluchten voor de hitte om twee uur in een koud bad te liggen afkoelen. Af en toe een plensbui, maar die hebben mij net altijd gemist. Juist op onze nationale feestdag, tevens de dag waarop de Prijs voor de Democratie werd uitgereikt, was het effenaf koud. Zou dat symbolisch geweest zijn? De gemiddelde leeftijd lag er ook hoog, wat mij ook geen goed voorteken lijkt of is dat normaal?

Maar kom, daarna werd het warmer en geraakten we stilletjesaan echt in feeststemming. De Sint-Baafssite en natuurlijk Pierke in het Huis van Alijn waren heel leuk voor de kinderen, het straattheater was weer van heel hoog niveau (soms letterlijk) en het concert van Sioen was een streling voor het oor.

Nog meer zoetgevooisde klanken verleden zaterdag, op de Fijne Avond met meneer en mevrouw Olman. En zes internetvriendinnen. Nooit gedacht dat dode kindertjes, zieke moeders en gefrustreerde echtgenotes voor zoveel hilariteit konden zorgen! Maar ja, zo gaat dat op de Gentse Feestos. De rest van de avond was ook heel fijn, met uitgebreide bespiegelingen over de bikinilijn, het vergelijken van bh’s en onderbroeken, de voor- en nadelen van F- en A-cups (ofte de skischansboezem), het betasten van kippenfilets, de obligate bevallings- en borstvoedingsverhalen (gééuw), en natuurlijk veel geroddel over de afwezigen. Ja, het u even verwijderen om een Keizer Karel broodje te gaan halen of om naar de wc te gaan, kon u duur te staan komen. Het was heel plezant, en het werd dan ook heel laat.

En gisteren om te besluiten nog naar de try-out van Kees Meerman geweest. En weer heel goed gelachen! Een op oriëntaalse klanken buikdansende Ku-Klux-clanner (of hoe schrijft ge dat?) is dan ook een komisch zicht, ik verzeker het u. Aanrader!

Het was minder intensief dan vorig jaar, maar ik ben toch 9 van de 10 dagen geweest.

Want ter es niets zuu goe, oas een goeie Gensche Fieste!

Elise heeft haar familiegeschiedenis niet mee als het op liefde en geluk aankomt. Haar overgrootvader is verongelukt, haar overgrootmoeder sprong daarna van verdriet in de beerput en liet 6 jonge kinderen achter. Haar grootmoeder vloog samen met haar 5 broertjes en zusjes het weeshuis in (meer slagen dan eten) en trouwde op haar 16^de met de eerste de beste om te ontsnappen. Zij en haar man namen de andere kinderen in huis tot ze oud genoeg waren om op eigen benen te staan, en kregen toen zelf 2 kinderen: Elises moeder en nonkel Rogerke. Nonkel Rogerke en grootmoeder verongelukten, grootvader verdoofde zijn verdriet met Temesta’s en pakte er op een goeie dag dan toch eens teveel. Elises moeder werd zwanger van een handelsreiziger tijdens een one-night stand in een vrachtwagen, en zag hem nadien nooit meer terug. En toen Elise zonder het te weten met haar eigen vader thuiskwam om hem aan haar ma voor te stellen, reed die het kanaal in. “Niets dan miserie met de liefde, kind!”

Maar Elise komt Didier tegen: een goeie gast uit Ledeberg, zot van country en western en Amerika, en van haar. Ze geraakt ongepland zwanger, Didier roept ‘Jihaa!’ en gaat na de geboorte van Maybelle twee weken op de lappen om te vieren. Ze gaan naar Amerika, trouwen in Vegas, en maken zich op om nog lang en gelukkig te leven.

Maar dan gebeurt er iets ergs. Iets verschrikkelijks.

Didier is woedend, en raast en tiert en fulmineert. God bestaat niet, en mocht Satan echt bestaan, dan zou hij maken dat hij geboren werd in een vooraanstaande familie in het machtigste land ter wereld, en eerst eens goed het varken uithangen en zuipen en smoren en rondpoepen, maar dan zou hij zich herpakken en gebaren dat hij zich bekeerde en heel gelovig werd en via vervalste verkiezingen zorgen dat hij baas van dat land werd, en dan wetenschappers verbieden om stamcelonderzoek te voeren waardoor eventueel levens zouden kunnen gered worden! Technologie en onderzoek om wapens te maken om elkaar kapot te maken, geen probleem, maar om mensen te kunnen genezen, oh nee! Dàt zou Satan doen moest hij echt bestaan! En religie is bullshit en Sinterklaas bestaat ook niet en hoe kunt ge heel dat hemel- en helgedoe verantwoorden tegenover dat arm merelke dat tegen de ruit gevlogen is omdat het het concept ‘ruit’ gewoon niet snapt en dus geen kans maakt in een intellocratie?!! 't Is toch waar zeker, Elise?!

 Maar Elise, Elise wordt Alabama en gaat weg. Want verdriet kúnt ge niet delen. Ze zien elkaar pertang nog graag, die twee. Heel graag. Maar als alleen maar naar elkaar kijken al zeer doet, dan betekent zelfs de gedeelde passie voor muziek niets meer.

Niets dan miserie met de liefde, mijn kind.

Een prachtige, heftige voorstelling, niet voor gevoelige zielen. Of misschien juist wel. Pak alleszins uw zakdoek mee.

Nog eens met ons tweetjes in de cinema geraakt.

Met vriendin A. naar Wolf van Kommil Foo geweest. Ik wou deze voorstelling per se zien, tijdens de Gentse Feesten vorige zomer had ik er een voorsmaakje van gekregen en het smaakte dus naar meer. We hadden zowat de laatste plaatsen en zaten dus niet naast elkaar, maar ach, dat namen we er dan maar bij.

Hoe het was? Goed. 'Niet geweldig, niet per se om over naar huis te schrijven, gewoon goed'. De liedjes waren zelfs meer dan dat. De Walschaerts-versie van Johnny Cash's "A boy named Sue" was meer dan verdienstelijk, het magistrale  'De volgende' bezorgde me echt kippevel - het was dit nummer overigens dat me naar deze show leidde. Sublieme tekst, en ongelooflijk sterk gebracht, chapeau!

Verder bespiegelingen over Het Leven en hoe weinig er van je kinderdromen overblijft - herkenbaar voor al wie ouder is dan 30 -, over relaties en de Wolf in elk van ons, over de dood. Naast ontroering ook meer dan genoeg gelachen. En de begrippen 'broederliefde' en 'onderbroekenlol' hebben sinds vanavond een heel nieuwe betekenis gekregen. Don't ask. Goede vondsten ook in de parallellen met de dierenwereld, Grote Broer zou er ook van genoten hebben.

Toch nog enkele minpuntjes: soms was het ritme van de show me iets te traag, veel gimmicks waren ook een beetje déjà-vu. Hoe lang is Kommil Foo al niet bezig, een jaar of 15?

Maar al bij al is Wolf zeker de moeite waard. En alleszins veel beter dan weer een hele avond voor de treurbuis te hangen.

Het is iets, ouder worden. Dan wint een mens al eens vrijkaarten (dank u, Gentblogt), dan valt haar naderhand pas te binnen dat ze de voorstelling in kwestie waarschijnlijk al eens gezien heeft. Op de Gentse Feesten, óók met vrijkaarten van Gentblogt. De geschiedenis herhaalt zich op de meest onverwachte manieren.

Maar kom, misschien had de artiest intussen zijn repertoire al veranderd en was het toch een nieuwe show, dus trok uw Virginia deze avond toch naar de Minard voor Henk Rijckaert.

En ja hoor, het was wel degelijk dezelfde show als vorige zomer. Maar het voordeel van ouder en vergeetachtiger worden, is dan weer dat ik de grappen intussen ook alweer vergeten was. En nee, dat lag niet aan de kwaliteit ervan, want ik heb mij wederom kostelijk geamuseerd en héél goed gelachen. Ik zou 'Loebas' u allen aanbevelen, maar helaas, het was de dernière.

Maar er staat ons zeker nog veel moois te wachten van deze stand-upper, dus onthou alvast de naam!

Overigens is er niets zaliger dan na een hete dag in de verkoelende avondlucht door een stilgevallen stad fietsen.

Gisteren werd in Oudenaarde de jonggestorven dichter Jotie 't Hooft herdacht met een Feest van de Poëzie.

In het mooie decor van de abdij Maagdendale werden door vrienden en familieleden herinneringen aan Jotie opgehaald, er werden prijzen uitgereikt, er waren klapstoelen en biertentjes, er was muziek van Yevgueni en vooral heel veel volk. Het weer was ook schitterend en zorgde voor een echte festivalsfeer. Zie, van zulke dingen word ik nu echt goedgezind.

Het zomerseizoen is geopend!

Zo ne wijze film maat! Barbara Serafian speelt echt heel goed. En haar dochter Vera ook. En Johan Heldenbergh ook. Ze spelen allemaal goed in feite. En geestig!

Haast u, gaat dat zien voordat hij niet meer speelt!

Fantastische serie toch, In Europa van Geert Mak. Mooie afwisseling van originele historische beelden, en hedendaagse beelden van wat er nu nog van rest. Vandaag over Mussolini, de Duce van Italië. Dat in zijn geboortedorp Perdappio openlijk allerhande fascistische parafernalia verkocht worden, vind ik toch wel wat schokkend. Dat een paar overgebleven fascisten de fascistische groet verdedigen omdat die zo 'hygïenisch' is, is dan weer vrij hilarisch.

Een ongemeen interessant en pertinent programma. Het gat in mijn memorie, veroorzaakt door mijn ongelooflijk saaie lerares geschiedenis in het laatste jaar humaniora die niet voorbij de eerste wereldoorlog geraakte, wordt met elke aflevering een beetje kleiner.

Dringend eens het boek lezen.

Aangezien ik een grote fan ben van Tom Lanoye, trok ik gisteren met grote verwachtingen theaterwaarts. Verwachtingen die spijtig genoeg niet volledig ingelost werden.

Het lag niet aan de tekst nochtans, die subliem en rijk en relevant en straf is - het nog maar eens opduikende cliché van de Wijze Hoer Die Het Leven Kent daargelaten. De cast bestond ook uit gerenommeerde acteurs met onder meer Els Dottermans, Frank Focketeyn en Elsie de Brauw. Klassebakken die vol overgave hun rol speelden. En de muziek was hemels, en de samenzang bijwijlen zelfs ontroerend.

Maar. Maar... Er was één ding dat me toch een beetje stoorde. En naarmate het stuk vorderde, hoe langer hoe meer. Een aantal acteurs - en niet de minste - bleek zijn of haar tekst niet helemaal van buiten te kennen. Het script lag voor hen op tafel, niet alleen als ultiem hulpmiddel bij blackouts, maar als echt noodzakelijk rekwisiet. Vooral Frank Focketeyn en Elsie de Brauw zaten op de duur meer af te lezen - met passie en overtuiging, dat geef ik toe - dan echt te spelen naar het publiek toe. Bovendien vonden ze soms niet meer waar ze gebleven waren, waardoor het ritme van hun spel wat stokte.

Naar het schijnt was dit de bedoeling. Kan best zijn, en ik zal er waarschijnlijk niets van snappen, maar ik vond het dus niet geslaagd. Het leidde de aandacht af van de tekst. En die verdiende beter.

Seffens naar Fort Europa, van Tom Lanoye.

Zaterdag met de kinderen naar het dinomuseum, en 's avonds chique gaan eten + film.

Zondagvoormiddag champagne met oesters voor schoonzusjes verjaardag. 's Namiddags met de jongens naar Pinokkio.

En volgende week vrijdag naar Saint-Amour.

Mjammie!

Het kunstenfestival Europalia staat dit jaar in het teken van de 50ste verjaardag van het verdrag van Rome, waarmee de basis van de Europese Unie gelegd werd. Een van de talloze tentoonstellingen is 'Schitterend Europa', en evoceert meer dan 800 jaar juwelengeschiedenis in ons oude continent.

Zoals op zoveel vrouwen hebben juwelen ook op mij een onweerstaanbare aantrekkingskracht, en dus trok ik gisteren na het werk naar deze expo. En het ís inderdaad een schitterende tentoonstelling. Middeleeuwse regalia, historische kroonjuwelen, persoonlijke sieraden van talloze heersers, luxueuze geschenken aan minnaars of gunstelingen; de collectie was werkelijk adembenemend zowel qua omvang als qua historisch belang. Diamanten, goud, zilver, parels, edelstenen, email; het was niet al goud dat er blonk maar blinken deed het. Veel van de tentoongestelde objecten speelden ooit een grote symbolische rol als teken van rijkdom, status en macht. Er waren juwelen te bewonderen van o.a. Louis XIV, Napoleon en Sissi, virtuoze staaltjes van edelsmeedkunst en diamantbewerking.

Aan het einde van het parcours was nog een volledige zaal gewijd aan de tiara's van de Europese vorstenhuizen en hoge adel. Ongeveer 15 diadeems in even zoveel vitrines waren er in al hun glans en glorie te bewonderen; in die ene kamer stond zeker voor miljoenen euro's aan diamanten en briljanten bijeen.

Een stuk of vier bewakers stonden aan een 50cm dikke kluisdeur. Langs daar kwam ik weer in de gewone wereld terecht.

Naar aanleiding van dit bezoek, zou ik nog eens een stokje willen lanceren. Met de vraag: Wat is jouw favoriete juweel of welk heeft een heel speciale betekenis voor jou, en waarom? Een foto mag erbij. En ik gooi dit stokje naar De Huisvrouw en mevrouw Karbonkri.

De receptie vond plaats in de oude kapel van Les Brigittines, een hedendaags kunstencentrum voor stem en dans. Deze barokke kapel uit de 17de eeuw heeft al een bewogen geschiedenis achter de rug. Na de ontwijding in 1784, was ze achtereenvolgens pandjeshuis, opslagruimte voor religieuze boeken, legerapotheek, arsenaal, armenhuis, school, entrepot voor bier en hout, overdekte markt met balzaal, slagerij en tenslotte magazijn voor een uitgever. Van recyclage gesproken.

Na de receptie trokken we naar het Filmmuseum, vlakbij het Centraal Station. Ik had vrijkaarten gewonnen voor twee films in de reeks "klassiekers op groot scherm": Ascenseur pour l'échafaud van Louis Malle, en Barry Lyndon van Stanley Kubrick. De vertoningen hadden veel succes, de zaal zat helemaal vol. Een ticket kost dan ook maar 2 euro, zelfs maar 1 euro als je een jaarabonnement hebt. Spijtig genoeg hebben we de tweede film (die best grappig was) niet tot het einde kunnen bekijken, omdat we anders onze laatste trein zouden missen. Maar zo'n avond in het Filmmuseum is zeker voor herhaling vatbaar.

En zo heb ik gisteren twee nieuwe plekken in Brussel leren kennen waar ik nog nooit eerder geweest was. Ik hoop dat er in de komende maanden nog veel mogen volgen, want Brussel is toch echt wel een rijke en interessante stad.

Al blijft Gent met stip op nummer 1 staan natuurlijk.