14-09-08

Terug

Ok, het verslag van onze treinreis naar Rome dus.

De heenreis verliep vrij vlot, behalve dat ik met mijn reistas efkes vastzat tussen de automatische deuren van de Parijse metro, maar kom. Toen we onze nachttrein naar Rome zagen, schrokken we wel even. Het was duidelijk een model van enkele decennia geleden, en we moesten een piepkleine coupé delen met 4 volslagen onbekenden. Gelukkig hadden wij de ligplaatsen bovenaan, maar echt comfortabel was het toch niet te noemen. Godzijdank was er airco en snurkten onze medepassagiers niet. Al bij al hebben we toch zo'n 5 uur kunnen slapen, en de rest van de reis in de restauratiewagon doorgebracht. Toen ving ik ook een glimp op van de eersteklasse, en ik moet zeggen dat dat er stukken beter uitzag. Een privécoupé voor twee personen, met bredere bedden en een soortement kast/dressoir erbij. We besloten om te proberen onze ticketten voor de terugreis om te ruilen.

De Italiaanse spoorbediende van dienst toonde echter weinig enthousiasme, zei ten slotte zuchtend dat dat niet kon en dat een nieuw ticket eerste klas ons 350 euro zou kosten. Per persoon. Enkele reis. Dat was ons uiteraard te veel en dus besloten we het maar zo te laten.

Bij ons vertrek uit Rome bleken we ons alleen in onze coupé te bevinden. We kregen al goede hoop op een rustige en redelijk comfortabele nacht, maar helaas pindakaas, in Firenze kregen we alsnog het gezelschap van vier medereizigers. Daar ging onze hoop om toe te treden tot het spoorwegequivalent van de Mile High Club. Wij weer naar de restauratie dus, en pas later op de avond in ons bed. Deze keer ging het slapen nog slechter. Niet alleen stopte de trein talloze keren, waardoor het in slaap wiegende ritme telkens verbroken werd, en hielden we aan de Zwitserse grens meer dan een uur halt omdat er blijkbaar een aantal mensen niet over de juiste papieren beschikten (ware het geld geweest, ze zouden zo moeilijk niet gedaan hebben), maar bovendien hadden we erge last van, jawel, een Snurker. Uiteindelijk heb ik denk ik een drietal uurtjes geslapen, mijn wederhelft heeft helemaal geen oog dichtgedaan.

Dankzij de Zwitsers ging de restauratie ook maar om 8 uur open, en kwamen we bovendien met anderhalf uur vertraging in Parijs toe. Net op het moment dat onze Thalys naar Brussel vertrok. Op een ander station. Gelukkig bleek het omruilen van ons ticket geen probleem, en zo zaten we rond de middag dan toch eindelijk op de trein richting België.

Het was een belevenis, dat in elk geval, maar alles welbeschouwd zou ik het nu niet direct meer aanraden om met de trein naar Rome te reizen (tenzij misschien in eerste klas). Het zijn alleen zotten zoals wij die zoiets in hun hoofd halen natuurlijk.

bed

Het zou nochtans toch moeten kunnen: als ze zo'n trein nu wat comfortabeler en vooral goedkoper zouden maken, dan zouden mensen misschien toch sneller geneigd zijn om het vliegtuig links te laten liggen. Het houdt in feite toch echt geen steek dat vliegen, dat zoveel milieubelastender is, ook nog eens stukken goedkoper is dan de trein, waarmee je bovendien nog veel langer onderweg bent. Hallo daar Europa, waar wachten jullie nog op?

Rome was overigens schitterend en heet, en is duidelijk niet op één dag gebouwd.

Spaanse trappen

21:50 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: vakantie, politiek, genieten, ergernissen |  Facebook |

24-08-08

Weekend te Nieuwpoort, met intermezzo

Naar jaarlijkse gewoonte was ook dit jaar het Groen!-weekend een soort afsluiter van de grote vakantie voor uw Virginia en co. De weersvoorspellingen waren goed, het programma interessant en de kinderen alweer wat ouder, dus we hadden er goede hoop op. Vrijdagavond begon goed: ook al bijna naar jaarlijkse gewoonte won ons team de grote Europa-quiz. En wàt hebben we gewonnen? Een rondleiding in de Senaat. Juij.

Midden in de nacht kreeg Kleine Broer opeens heel erge last van ademnood en blafhoest. Het kind had het echt verschrikkelijk benauwd en raakte in paniek. De plaatselijke dokter van wacht gebeld, die ons na onderzoek aanraadde om naar huis te gaan omdat de lucht en omgeving in ons appartement veel te droog waren. En zo reden we om 1 uur 's nachts terug naar Gent. Daar aangekomen begon de blafhoest en ademnood opnieuw, zodat we uiteindelijk nog naar spoed trokken. Valse kroep, zo luidde de diagnose. Een aerosol, pilletje, véél hysterische huilbuien van onze oververmoeide kleuter en drie uur later konden we eindelijk in ons bed kruipen.

De nacht verliep verder gelukkig rustig, en de volgende dag was onze jongste alweer zijn vrolijke en babbelzieke zelf. Nadat we uiteindelijk een apotheek van wacht met een beschikbaar aerosolapparaat vonden, zijn we dan maar terug naar zee gereden. Grote Broer en oma waren daar immers nog, en bovendien moest ik er vandaag nog een beetje werken.

Uiteindelijk hebben we er nog een leuke anderhalve dag gehad, gisterennacht verliep rimpelloos en men was tevreden van mijn bijdrage vandaag (waarvoor ik toch wat zenuwen had). Maar hopelijk volgend jaar eens een écht ontspannen weekend.

22:28 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: vakantie, kinderen, genieten, werk, ergernissen, afzien |  Facebook |

20-08-08

Zonder woorden

Ik wou vandaag eens onze boeken en paperassen ordenen.

Er was helaas geen beginnen aan.

kast

 

kast2

Let wel, de eerste foto is van nà de poging tot ordenen.

En dit is nog maar enkel in de bureau. Is er een archivaris in de zaal?

23:02 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: ergernissen, huishouden, sweety darling |  Facebook |

Winkelen voor gevorderden

Het huisvrouwschap simpel? Boodschappen doen iets voor dummies? Niets is minder waar, de wekelijkse tocht naar den Delhaize is hogere wiskunde, ik verzeker het u!

Het begint al thuis, met het maken van het boodschappenlijstje, het zoeken naar de kortingsbonnen en de maaltijdcheques en het verzamelen van het leeggoed. Hebt u al deze spullen vergaard, dan rest u nog het verzamelen van uw kroost. Ook geen kinderspel, hen van voor de tv/pc plukken, naar het toilet sturen en aanmanen om hun schoenen aan te doen. Daarmee bent u al gauw 20 minuten verder.

In de winkel aangekomen (de stresserende tocht erheen bespaar ik u) zoekt u uw jeton voor het winkelkarretje, deponeert de lege flessen in de leeggoedmachine, koopt u postzegels aan de onthaalbalie, en pas dan kan het effectieve winkelen beginnen. Uw nageslacht is intussen al door iedereen in de winkel, ja ook daar helemaal achteraan, opgemerkt. Om het gezaag wat in te perken staat u toe dat ze elk 1 item kiezen, daarna bijt u op uw tanden en blijft pedagogisch zo rigide als een Amerikaan uit de Bible Belt.

Een volgende hindernis duikt al op: de afdeling bakkerij. Niet alleen moet u zorgen dat uw nageslacht met zijn vingers van tussen de broodsnijmachine blijft (op zoek naar de korsten die ze anders nooit opeten), u moet ook de juiste broodzak weten te vinden uit de 8 beschikbare formaten. Te klein is niet goed want dan kan u hem niet meer toevouwen, bij een te grote broodzak riskeert u teveel te betalen.

De tocht door de winkelgangen is uiteindelijk zonder grote ongelukken - enkele blauwe schenen daargelaten - voltooid. Dan komt de lakmoesproef voor uw bekwaamheid als boodschapdoener: het kiezen van de juiste kassa. In de zomer zijn jobstudenten alom tegenwoordig, en hun tempo en handigheid bij het verwerken van uw boodschappen ligt meestal beduidend lager - wat overigens normaal is. Doch het kiezen voor een vertrouwd gezicht achter de kassa biedt ook weinig garanties. In mijn Delhaize bijvoorbeeld hebben twee cassières om de haverklap iets aan hun polsen, en een derde is steevast meer aan het babbelen met collega's of bekende klanten dan dat ze voortdoet met haar werk. Dat maakt direct al veel 'te vermijden' cassières. Edoch, u heeft geluk vandaag. Er staat geen volk en de jobstudente is duidelijk al goed gerodeerd.

Uw nageslacht maakte zich nuttig door alles op de band te leggen, terwijl u zich concentreert op de finale uitdaging: de afrekening. Tegenwoordig is dat geen kwestie meer van gewoon betalen, oh neen. Vooreerst haalt u uw bonuskaart boven, of sleutelhanger met barcode. Voor bonuspunten. Dan het bonnetje van het leeggoed, en u vermeldt hoeveel zakken u bij hebt. Opnieuw voor bonuspunten. Dan de bonnen die u thuis toegestuurd gekregen hebt: 50 punten extra voor 10 euro fruit, 200 punten extra voor een rekening boven de 50 euro, en 30 punten extra voor twee zakken chips. Maar dan zijn we er nog niet. De broodkaart! Voor stempels om margarine of melk mee te krijgen. Om te betalen haalt u vervolgens de maaltijdcheques boven, die u moet uittellen en die altijd aan elkaar blijven plakken. En voor het saldo gebruikt u bancontact. Vergeet vooral uw sleutels niet!

Tussen al dit gezoek naar bonnen en papiertjes door, hebt u zo goed en zo kwaad als het ging uw boodschappen ingeladen. Intussen hangt uw nageslacht rond bij de draaideur, waar uw jongste nog net niet zijn vingers tussen plet. Uw oudste maakt zich nog eens nuttig door het karretje terug te brengen en uw jeton te recupereren.

Hogere wiskunde, ik zeg het u. Ik moet toegeven dat het bij de Aldi iets simpeler gaat, zonder al dat bonnen- en puntengedoe. Waarom ik dan toch naar de Dehlaize ga? Voor de Smurfenstickers natuurlijk.

30-07-08

Van de dingen die helaas nog niet voorbij zijn

Zo 10 dagen feesten, is overigens slecht voor de portemonnee.

En voor mijne strijk.

strijk

00:06 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: ergernissen, huishouden |  Facebook |

07-07-08

Wegwerp

Op mijn achttiende kocht ik van mijn eerste vakantiejobgeld een stereoketen. Van Pioneer, met radio, dubbel cassette-deck, dubbele cd-speler en platendraaier, voor 30.000 frank, veel geld in die tijd. Het was goed gerief, want tot nu toe nog altijd in gebruik. Een week of twee geleden ben ik per ongeluk nogal hard tegen de openstaande cd-lader gebotst: hij ging dicht, en daarna nooit meer open. Naar de herstellingsdienst van de Makro ermee dus. We hebben intussen de offerte voor de herstelling gekregen: 230 euro alstublief. Voor 150 euro heb je al een nieuwe (mini)keten.

Vandaag wou ik een nieuw scheerblad voor mijn ladyshave kopen. Natuurlijk hadden ze het nergens in stock, en de bestelling zou een week of 2-3 duren. Prijs voor het wisselstukje: 17 euro. Voor 19 euro had ik een nieuwe, onmiddellijk.

We leven in een wegwerpmaatschappij. En eigenlijk vind ik dat heel erg.

21:49 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: shoppen, maatschappij, ergernissen |  Facebook |

20-06-08

De Lange Wapper

Klik hier voor de Wappersong, en om de petitie te tekenen.

Wel frustrerend dat de media Groen! voor de zoveelste keer weer doodzwijgen. Nergens werd vermeld dat dit een initiatief van Groen! was. Je kan nog zoveel dingen doen als je wilt, als het niet opgepikt en verspreid wordt, is het allemaal geen avance.

In Wallonië gaat het wat dat betreft toch anders aan toe.

22:44 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: media, politiek, ergernissen |  Facebook |