30-06-08

De school zoals ik ze droom voor mijn kinderen

Morgen starten ten huize Virginia verbouwingswerken (als het de aannemer belieft), en daarom moest de zolder volledig ontruimd worden. Op deze eerste vakantiedag vond ik daarbij mijn oude schoolopstellen en -verhandelingen terug, waaronder een met bovenstaande titel. Best wel grappig om twintig jaar later terug te lezen. Niet gehinderd door veel kennis van zaken wijdde ik zeven bladzijden lang uit over de 'ideale school'. Een bloemlezing:

Zo kennen we bijvoorbeeld de Steinerschool, het Daltonplan, het Montessori-systeem en dergelijke. (Kennen, ahum.) (...) Volgens mij zitten er aan beide systemen zowel voor- als nadelen gekoppeld die men eerst zorgvuldig tegenover elkaar dient af te wegen alvorens een definitieve keuze te maken. (Let u vooral op de vlotte schrijfstijl.) (...) Daarom denk ik dat het 'ideale' schoolsysteem zou moeten bestaan uit een combinatie van de klassieke en alternatieve methodes. Enerzijds moet er uiteraard iets geleerd worden op school, moet het kind kennis en informatie over alles en nog wat opdoen, maar anderzijds vind ik het ook enorm belangrijk dat er voldoende aandacht besteed wordt aan de persoonlijkheid van elk kind en dat daarmee ook rekening gehouden wordt. (Origineel, nietwaar.) (...) Om een waardevol product te bekomen uit een combinatie van factoren, moet men uit elke factor afzonderlijk de beste kwaliteiten distilleren en daarmee een zo perfect mogelijk geheel uitbouwen. (Geen speld tussen te krijgen, toch?)

Nog vermeldenswaard:

- Mijn pleidooi voor het afschaffen van geschiedenis in de lagere school. Shame on me, Sweety Darling verstoot me als hij dit leest, maar ik had wel, ehm, argumenten: 1) het staat te veraf voor jonge kinderen "ze kunnen de lijn nog niet doortrekken tot in het heden, noch er persoonlijke conclusies voor de toekomst uit trekken", 2) het interesseert hen dus niet en er blijft toch niets hangen en 3) in het middelbaar begint men van vooraf aan, veel grondiger en gestructureerder.

- Huiswerk in de lagere school zou verboden zijn.

- Meer muziek in het uurrooster (Waar dat vandaan kwam?!)

- Meer informatica (idem?!)

- Waarom moeten de meisjes altijd turnen en de jongens voetballen? (Ah, daar herken ik mezelf al weer.)

- De lessen 's ochtends een kwartier vroeger laten beginnen met ochtendgymnastiek (Huh??!!)

- Een belangrijke plaats voor het vak maatschappijleer "niet alleen om de leerstof, maar om de tieners bewust te maken van hun belangrijke toekomstige rol en verantwoordelijkheid in de maatschappij, niet enkel in verband met het productieproces en het beroepsleven, maar in de eerste plaats op het vlak van sociale en intermenselijke relaties en verantwoordelijkheden. Ik ben er immers sterk van overtuigd dat indien de mensen wat minder met oogkleppen op zouden rondlopen en zich wat meer bewust zouden worden van hun omgeving, onze wereld er al heel wat menselijker en beter uit zou zien. En die open en bewuste houding kan volgens mij al voor een groot deel op school aangeleerd worden. In die context zou wat ecologie zeker niet misplaatst zijn; het is immers de jeugd van vandaag die morgen de ongelooflijke troep die de wereld besmeurt en bedreigt zal (of zou) moeten opruimen en afweren. Daartoe is een grote dosis milieubewustzijn onontbeerlijk" (Hoe kreeg ik de zinnen in godsnaam uit mijn pen, maar verder: jep, that's me)

Leuk hé, zo'n jeugdsentiment. And there's more where that came from. Morgen: Liberalisme en nationalisme. U leest toch ook?

(P.S.: Ik kreeg een 7,5 à 8 op 10.)

20:52 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) | Tags: geschiedenis, het leven |  Facebook |

20-06-08

The other Boleyn girl

boleyn
 

Nog eens met ons tweetjes in de cinema geraakt.

 

Schoon kostuums, maar man man man, wat een degoutante vent die Hendrik de Achtste. Je zal als vrouw maar in zijn handen vallen.

22:40 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cultuur en zo, geschiedenis |  Facebook |

30-03-08

En het is...

... geen notenkraker, kersenontpitter of ballenknijper (sodade!), maar een krultang avant la lettre. 

Lok per lok werd rond een stokje opgedraaid en in zilverpapier gewikkeld. Het instrumentje werd verhit in of op de stoof, en vervolgens rond het zilverpapier geknepen. En zo kreeg men dus de fel begeerde pijpekrullen.

Mijn grootvader maakte het voor mijn grootmoeder tijdens hun verkeringstijd, in de oorlog. Mijn grootmoeder, op haar dertigste nog ongehuwd, ging in die tijd naar Brussel werken in een handschoenenfabriek. Op zondag hield ze als bijverdienste in haar ouderlijk huis 'kapsalon': de dorpsvrouwen uit de buurt konden er in de keuken hun haar laten coifferen. Mijn grootvader, zes jaar jonger en al wees, woonde met zijn oudste, ietwat 'simpele' zuster, in hun ouderlijk huis met de smidse van zijn vader. Mijn grootmoeder moet hem eens verteld hebben dat ze zo'n 'krullenknijper' mankeerde, en hij heeft er een voor haar gemaakt. Toen hij mij dit vertelde (10 à 15 jaar geleden, mijn grootmoeder was al jaren dood), zei hij er nog bij: "Ze heeft mij er niets voor gegeven. Ik, die gans alleen mijn plan moest trekken en echt honger geleden heb in de oorlog. Maar niets kreeg ik ervoor!" Vijftig jaar later nam hij haar dat blijkbaar nog altijd kwalijk.

Mijn grootvader is intussen ook overleden. Behalve wat foto's en brieven is dit het enige aandenken dat ik aan hem heb. Van de 11 kleinkinderen ben ik waarschijnlijk ook de enige die weet wat het is en de onstaansgeschiedenis ervan kent. Ik hoop dat ik het zal kunnen doorgeven aan mijn kinderen. Of misschien moet ik er toch eens mee naar het Huis van Alijn gaan.

22:00 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: familie, geschiedenis |  Facebook |

26-03-08

Gar en Ker bij de iguanodons

Toen ik in het derde leerjaar zat (bij juffrouw Georgette, een oude vrijster en kwezel van de ergste soort, we baden er elke dag vijf keer, het was zelfs zo erg dat ik er letterlijk nachtmerries van kreeg en mijn vader nog gaan reclameren is dat er minder over god en jezus moest gesproken worden -doch we wijken af), was er 1 keer per week klassikaal luisteruurtje. Dan werd de Schoolradio, naast de Schooltelevisie het enige beschikbaar audiovisueel hulpmiddel in die dagen, op ons losgelaten en volgden we ademloos de avonturen van Gar en Ker. Gar en Ker waren twee ruimtewezens, een jongen en een meisje, die per toeval op aarde beland waren en er tal van avonturen beleefden. Leerrijke avonturen uiteraard, het bleef Schoolradio.

In één van de afleveringen kwamen ze op een nacht terecht in het Museum voor Natuurwetenschappen, waar ze de iguanodons van Bernissart te zien kregen. Op een bepaald moment botste Gar tegen een van de dinosauriërs, waarop die in stukken uiteen viel en onze sympathieke ruimtewezens de boel bijeen moesten puzzelen. Ik herinner mij dit nog zo goed omdat we er nadien een opstel over moesten schrijven, ik heb het hier zelfs nog ergens liggen. De iguanodons zelf kregen we overigens nooit te zien, noch in het echt, noch op afbeeldingen. We moesten maar onze fantasie gebruiken.

Waarom vertel ik dit nu allemaal? We zijn vandaag met de kinders nog eens naar het 'Dino'museum in Brussel geweest. Vorig jaar ook al, maar toen waren de vernieuwingswerken nog volop aan de gang en was er veel niet toegankelijk voor het publiek. Maar nu dus wel, en de dinosaurussengalerij is werkelijk magnifiek geworden. Een zeer ruime en lichte zaal vol skeletten, fossielen, allerlei doe-dingen voor de kinderen, heel toegankelijk en goed uitgelegd en erg aantrekkelijk gepresenteerd. We hebben er ruim twee uur doorgebracht, zonder gezaag of geklaag, wat met onze mannen echt iets wil zeggen.

Wie nog inspiratie zoekt voor een leuke activiteit met de kinderen deze paasvakantie: het Museum voor Natuurwetenschappen te Brussel is dus een absolute aanrader!

En ik ben blij dat ik na al die jaren toch nog de iguanodons te zien gekregen heb. Ik vraag me af hoe dat zit bij juffrouw Georgette.

iguanodon

paleontologen

 

20:00 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: kinderen, uitstapjes, geschiedenis |  Facebook |

04-03-08

In Europa

Fantastische serie toch, In Europa van Geert Mak. Mooie afwisseling van originele historische beelden, en hedendaagse beelden van wat er nu nog van rest. Vandaag over Mussolini, de Duce van Italië. Dat in zijn geboortedorp Perdappio openlijk allerhande fascistische parafernalia verkocht worden, vind ik toch wel wat schokkend. Dat een paar overgebleven fascisten de fascistische groet verdedigen omdat die zo 'hygïenisch' is, is dan weer vrij hilarisch.

Een ongemeen interessant en pertinent programma. Het gat in mijn memorie, veroorzaakt door mijn ongelooflijk saaie lerares geschiedenis in het laatste jaar humaniora die niet voorbij de eerste wereldoorlog geraakte, wordt met elke aflevering een beetje kleiner.

Dringend eens het boek lezen.

22:34 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: cultuur en zo, geschiedenis |  Facebook |

26-01-08

Schitterend Europa

Het kunstenfestival Europalia staat dit jaar in het teken van de 50ste verjaardag van het verdrag van Rome, waarmee de basis van de Europese Unie gelegd werd. Een van de talloze tentoonstellingen is 'Schitterend Europa', en evoceert meer dan 800 jaar juwelengeschiedenis in ons oude continent.

kroon

Zoals op zoveel vrouwen hebben juwelen ook op mij een onweerstaanbare aantrekkingskracht, en dus trok ik gisteren na het werk naar deze expo. En het ís inderdaad een schitterende tentoonstelling. Middeleeuwse regalia, historische kroonjuwelen, persoonlijke sieraden van talloze heersers, luxueuze geschenken aan minnaars of gunstelingen; de collectie was werkelijk adembenemend zowel qua omvang als qua historisch belang. Diamanten, goud, zilver, parels, edelstenen, email; het was niet al goud dat er blonk maar blinken deed het. Veel van de tentoongestelde objecten speelden ooit een grote symbolische rol als teken van rijkdom, status en macht. Er waren juwelen te bewonderen van o.a. Louis XIV, Napoleon en Sissi, virtuoze staaltjes van edelsmeedkunst en diamantbewerking.

Aan het einde van het parcours was nog een volledige zaal gewijd aan de tiara's van de Europese vorstenhuizen en hoge adel. Ongeveer 15 diadeems in even zoveel vitrines waren er in al hun glans en glorie te bewonderen; in die ene kamer stond zeker voor miljoenen euro's aan diamanten en briljanten bijeen.

Een stuk of vier bewakers stonden aan een 50cm dikke kluisdeur. Langs daar kwam ik weer in de gewone wereld terecht.

 

Naar aanleiding van dit bezoek, zou ik nog eens een stokje willen lanceren. Met de vraag: Wat is jouw favoriete juweel of welk heeft een heel speciale betekenis voor jou, en waarom? Een foto mag erbij. En ik gooi dit stokje naar De Huisvrouw en mevrouw Karbonkri.

22:51 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cultuur en zo, geschiedenis |  Facebook |