30-12-08

Fini

Het jaar zit er alweer op en ik heb besloten deze blog ook. Twee jaar heb ik het tegen al verwachtingen in, volgehouden. De laatste tijd was het hier merkbaar wat aan het slabakken, de fut was eruit zoals ze zeggen.

Hoe kunnen we die twee jaar zowat samenvatten? Een poging:

- Ik heb geweldige mannen. Alle drie, ze zijn en blijven mijn pride en joy.

- Ik heb ook een paar geweldige vriendinnen. Niet veel, maar genoeg. Wat zou een vrouw zijn zonder vriendinnen?

- De wereld gaat om zeep, wij zitten voorlopig nog relatief gerust en comfortabel op ons eiland, maar meer en meer mensen vallen uit de boot. En dat stemt mij niet vrolijk. Er zijn nog best veel mensen van goede wil en initiatieven die proberen om er iets aan te doen, ik probeer zelf ook een steentje bij te dragen, maar het is too little too late en er is teveel onverschilligheid naar mijn goesting. Maar tegen beter weten in doen we voort. Altijd al een koppige geweest.

- Gelukkig is er ook nog heel veel Schoonheid en Troost. Als afsluiter van mijn cultuurjaar kan ik nog van harte de Terracotta-tentoonstelling in Maaseik aanraden, en het jeugdtheater 'Armandus de Zoveelste' van Het Paleis.

- Er valt in de wereld zoveel te genieten, cocoonen kan plezant zijn maar jezelf opsluiten binnen je huisje-tuintje-kindje-wereld is echt een gemiste kans vind ik. In plaats van erover te bloggen, wil ik dus nog meer beleven. Want tijd is kort.

Bedankt om hier af en toe te komen lezen, en het allerbeste voor 2009! 

22:22 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (16) | Tags: bloggen, het leven, cultuur en zo |  Facebook |

25-12-08

Kerstkind

Gelovig zijn we al lang niet meer in onze familie, dus kerstavond is 'gewoon' lekker samen eten, een paar heel bescheiden cadeautjes en gezellig samenzijn.

De kinderen waren dit jaar héél braaf en rustig naar hun (en dus ook onze) normen, er werd niet gezeurd om de pakjes te mogen opendoen, het eten was lekker en de sfeer gezellig. Maar de klap op de vuurpijl kwam dit jaar van mijn broer en zijn vriendin. We kregen allen een kerstkaartje met een stukje van een droedel erop. Ik ontcijferde alleen het laatste woord: een tekening van een bij, maar mijn euro viel direct! "Echt waar?!", juichte ik, de rest van de familie bekeek me nogal verbaasd, maar ook daar drong het vrij snel door: er komt familieuitbreiding dit jaar!!

Een mooier kerstcadeau konden we ons niet wensen. Totaal onverwacht, maar zó geweldig! Een klein neefje of nichtje, fantastisch!

En het mooiste van al: als tante in spe zal ik wel kunnen genieten van de lusten, maar niet van de lasten! 

23:19 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: genieten, familie, het leven |  Facebook |

10-12-08

Voor An

Het was hard schrikken maandagochtend, toen we jouw overlijdensbericht in de krant zagen staan. Dat kon toch niet?! Dat moest toch een vergissing zijn?! Helaas was het geen vergissing. Zevenenveertig ben je maar geworden, An, veel te jong dus. Je was nog in de bloei van je leven, actief, enthousiast, altijd bezig. Voor 11.11.11., voor vluchtelingen, als psychologe. Je was geëngageerd, altijd geweest, en vanzelfsprekend.

Je maakte ook graag plezier. Op de Gentse Feesten kwamen we je steevast tegen bij Sint-Jacobs, soms dagen achtereen. Ik zie je zo voor me: je lange blonde haar met een diadeem naar achter gedaan, je zelfgemaakte oorbellen, je donkere huid die bruin werd vanaf de eerste prille lentezon, je sjakosj schuin over je gebreide pull, je stralende lach, je doorrookte stem. Je kauwgom, je witte wijn, je sigaretje. (Is dat laatste je fataal geworden, was dat de oorzaak van de dodelijke klonter? Zinloos om nu nog te vragen.)

Je praatte graag en veel, over koetjes en kalfjes, over de dorpspolitiek, vrienden en bekenden. Je was ook geïnteresseerd in hoe het met anderen ging. Het was altijd gezellig om je ergens onverwacht tegen te komen.

Gisteren hebben we afscheid van je genomen. Het was een doordeweekse, regenachtige dag. Maar de kerk zat goed vol; je was gekend en geliefd, An.

Toch was het kil in de kerk, letterlijk en figuurlijk. Het ging niet om jou. Je werd gebruikt als propagandamiddel tot meerdere eer en glorie van het eigen instituut. Je verdiende beter, An.

Na de dienst zijn we met een paar mensen nog iets gaan drinken op jouw nagedachtenis. Een witte wijn, wat anders? We hebben herinneringen opgehaald, gezucht, gevloekt, maar ook gelachen. Je was een goed mens, An.

Rust zacht, lieve An.

22:35 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: mensen, het leven |  Facebook |

10-08-08

Baaldag

Grote Broer mocht deze namiddag niet op de computer spelen en vond dat héél erg oneerlijk. Woedend stampte hij naar boven en barricadeerde zijn kamer met touwen en bordjes 'Geen doorgang', 'Ga weg!'. Hij is zeveneneenhalf.

Hij was niet de enige die zich wou terugtrekken vandaag. Na een hele week dag in dag uit met ons vieren - dus met twee zeer drukke kinderen -, een gezellig doch wegens heftige discussies vermoeiend avondje met vrienden, een bezoek aan mijn steeds bezige moeder en nog meer social talk op de speelstraat, had ik ook dringend behoefte aan een time-out.

Helaas komt op je zesendertigste een bordje aan je kamer 'Laat mij gerust!' nogal lachwekkend over.

20:15 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: het leven, afzien |  Facebook |

20-07-08

Compagnie Cecilia: The Broken Circle Breakdown featuring the Cover-Ups of Alabama

Elise heeft haar familiegeschiedenis niet mee als het op liefde en geluk aankomt. Haar overgrootvader is verongelukt, haar overgrootmoeder sprong daarna van verdriet in de beerput en liet 6 jonge kinderen achter. Haar grootmoeder vloog samen met haar 5 broertjes en zusjes het weeshuis in (meer slagen dan eten) en trouwde op haar 16de met de eerste de beste om te ontsnappen. Zij en haar man namen de andere kinderen in huis tot ze oud genoeg waren om op eigen benen te staan, en kregen toen zelf 2 kinderen: Elises moeder en nonkel Rogerke. Nonkel Rogerke en grootmoeder verongelukten, grootvader verdoofde zijn verdriet met Temesta’s en pakte er op een goeie dag dan toch eens teveel. Elises moeder werd zwanger van een handelsreiziger tijdens een one-night stand in een vrachtwagen, en zag hem nadien nooit meer terug. En toen Elise zonder het te weten met haar eigen vader thuiskwam om hem aan haar ma voor te stellen, reed die het kanaal in. “Niets dan miserie met de liefde, kind!”

 

Maar Elise komt Didier tegen: een goeie gast uit Ledeberg, zot van country en western en Amerika, en van haar. Ze geraakt ongepland zwanger, Didier roept ‘Jihaa!’ en gaat na de geboorte van Maybelle twee weken op de lappen om te vieren. Ze gaan naar Amerika, trouwen in Vegas, en maken zich op om nog lang en gelukkig te leven.

Maar dan gebeurt er iets ergs. Iets verschrikkelijks.

 

Didier is woedend, en raast en tiert en fulmineert. God bestaat niet, en mocht Satan echt bestaan, dan zou hij maken dat hij geboren werd in een vooraanstaande familie in het machtigste land ter wereld, en eerst eens goed het varken uithangen en zuipen en smoren en rondpoepen, maar dan zou hij zich herpakken en gebaren dat hij zich bekeerde en heel gelovig werd en via vervalste verkiezingen zorgen dat hij baas van dat land werd, en dan wetenschappers verbieden om stamcelonderzoek te voeren waardoor eventueel levens zouden kunnen gered worden! Technologie en onderzoek om wapens te maken om elkaar kapot te maken, geen probleem, maar om mensen te kunnen genezen, oh nee! Dàt zou Satan doen moest hij echt bestaan! En religie is bullshit en Sinterklaas bestaat ook niet en hoe kunt ge heel dat hemel- en helgedoe verantwoorden tegenover dat arm merelke dat tegen de ruit gevlogen is omdat het het concept ‘ruit’ gewoon niet snapt en dus geen kans maakt in een intellocratie?!! 't Is toch waar zeker, Elise?!

 Maar Elise, Elise wordt Alabama en gaat weg. Want verdriet kúnt ge niet delen. Ze zien elkaar pertang nog graag, die twee. Heel graag. Maar als alleen maar naar elkaar kijken al zeer doet, dan betekent zelfs de gedeelde passie voor muziek niets meer.

Niets dan miserie met de liefde, mijn kind.

 

 

Een prachtige, heftige voorstelling, niet voor gevoelige zielen. Of misschien juist wel. Pak alleszins uw zakdoek mee.

 

 

23:20 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: muziek, het leven, cultuur en zo |  Facebook |

30-06-08

De school zoals ik ze droom voor mijn kinderen

Morgen starten ten huize Virginia verbouwingswerken (als het de aannemer belieft), en daarom moest de zolder volledig ontruimd worden. Op deze eerste vakantiedag vond ik daarbij mijn oude schoolopstellen en -verhandelingen terug, waaronder een met bovenstaande titel. Best wel grappig om twintig jaar later terug te lezen. Niet gehinderd door veel kennis van zaken wijdde ik zeven bladzijden lang uit over de 'ideale school'. Een bloemlezing:

Zo kennen we bijvoorbeeld de Steinerschool, het Daltonplan, het Montessori-systeem en dergelijke. (Kennen, ahum.) (...) Volgens mij zitten er aan beide systemen zowel voor- als nadelen gekoppeld die men eerst zorgvuldig tegenover elkaar dient af te wegen alvorens een definitieve keuze te maken. (Let u vooral op de vlotte schrijfstijl.) (...) Daarom denk ik dat het 'ideale' schoolsysteem zou moeten bestaan uit een combinatie van de klassieke en alternatieve methodes. Enerzijds moet er uiteraard iets geleerd worden op school, moet het kind kennis en informatie over alles en nog wat opdoen, maar anderzijds vind ik het ook enorm belangrijk dat er voldoende aandacht besteed wordt aan de persoonlijkheid van elk kind en dat daarmee ook rekening gehouden wordt. (Origineel, nietwaar.) (...) Om een waardevol product te bekomen uit een combinatie van factoren, moet men uit elke factor afzonderlijk de beste kwaliteiten distilleren en daarmee een zo perfect mogelijk geheel uitbouwen. (Geen speld tussen te krijgen, toch?)

Nog vermeldenswaard:

- Mijn pleidooi voor het afschaffen van geschiedenis in de lagere school. Shame on me, Sweety Darling verstoot me als hij dit leest, maar ik had wel, ehm, argumenten: 1) het staat te veraf voor jonge kinderen "ze kunnen de lijn nog niet doortrekken tot in het heden, noch er persoonlijke conclusies voor de toekomst uit trekken", 2) het interesseert hen dus niet en er blijft toch niets hangen en 3) in het middelbaar begint men van vooraf aan, veel grondiger en gestructureerder.

- Huiswerk in de lagere school zou verboden zijn.

- Meer muziek in het uurrooster (Waar dat vandaan kwam?!)

- Meer informatica (idem?!)

- Waarom moeten de meisjes altijd turnen en de jongens voetballen? (Ah, daar herken ik mezelf al weer.)

- De lessen 's ochtends een kwartier vroeger laten beginnen met ochtendgymnastiek (Huh??!!)

- Een belangrijke plaats voor het vak maatschappijleer "niet alleen om de leerstof, maar om de tieners bewust te maken van hun belangrijke toekomstige rol en verantwoordelijkheid in de maatschappij, niet enkel in verband met het productieproces en het beroepsleven, maar in de eerste plaats op het vlak van sociale en intermenselijke relaties en verantwoordelijkheden. Ik ben er immers sterk van overtuigd dat indien de mensen wat minder met oogkleppen op zouden rondlopen en zich wat meer bewust zouden worden van hun omgeving, onze wereld er al heel wat menselijker en beter uit zou zien. En die open en bewuste houding kan volgens mij al voor een groot deel op school aangeleerd worden. In die context zou wat ecologie zeker niet misplaatst zijn; het is immers de jeugd van vandaag die morgen de ongelooflijke troep die de wereld besmeurt en bedreigt zal (of zou) moeten opruimen en afweren. Daartoe is een grote dosis milieubewustzijn onontbeerlijk" (Hoe kreeg ik de zinnen in godsnaam uit mijn pen, maar verder: jep, that's me)

Leuk hé, zo'n jeugdsentiment. And there's more where that came from. Morgen: Liberalisme en nationalisme. U leest toch ook?

(P.S.: Ik kreeg een 7,5 à 8 op 10.)

20:52 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) | Tags: geschiedenis, het leven |  Facebook |

14-06-08

Uithuizig

Drie fuiven op nog geen twee maanden tijd, en vier met drank overgoten, late vrijdagavonden op rij: dat moet geleden zijn van mijn studententijd. En gisteren leek die zelfs echt te herleven, want ik heb heel wat oude bekenden uit mijn jonge en onbezonnen jaren teruggezien. Allemaal een beetje ouder geworden en gesetteld, dat wel, maar nog altijd met genoeg goesting om zich eens goed te amuseren. En waarom niet, dat houdt ons jong, nietwaar? Nu de kinderen wat ouder zijn, goed slapen en minder van mij vergen, heb ik ook weer meer energie om eens stevig uit te gaan. Forever young, I wanna be forever young...!

Het gevolg van een en ander is dat ik hier nu wel met hele kleine, piekende oogjes en een bleek gezicht zit. Ach ja, een kermis is wel een geseling waard. Maar nu kruip ik erin. Slaapwel.

21:24 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: genieten, het leven |  Facebook |