10-12-08

Voor An

Het was hard schrikken maandagochtend, toen we jouw overlijdensbericht in de krant zagen staan. Dat kon toch niet?! Dat moest toch een vergissing zijn?! Helaas was het geen vergissing. Zevenenveertig ben je maar geworden, An, veel te jong dus. Je was nog in de bloei van je leven, actief, enthousiast, altijd bezig. Voor 11.11.11., voor vluchtelingen, als psychologe. Je was geëngageerd, altijd geweest, en vanzelfsprekend.

Je maakte ook graag plezier. Op de Gentse Feesten kwamen we je steevast tegen bij Sint-Jacobs, soms dagen achtereen. Ik zie je zo voor me: je lange blonde haar met een diadeem naar achter gedaan, je zelfgemaakte oorbellen, je donkere huid die bruin werd vanaf de eerste prille lentezon, je sjakosj schuin over je gebreide pull, je stralende lach, je doorrookte stem. Je kauwgom, je witte wijn, je sigaretje. (Is dat laatste je fataal geworden, was dat de oorzaak van de dodelijke klonter? Zinloos om nu nog te vragen.)

Je praatte graag en veel, over koetjes en kalfjes, over de dorpspolitiek, vrienden en bekenden. Je was ook geïnteresseerd in hoe het met anderen ging. Het was altijd gezellig om je ergens onverwacht tegen te komen.

Gisteren hebben we afscheid van je genomen. Het was een doordeweekse, regenachtige dag. Maar de kerk zat goed vol; je was gekend en geliefd, An.

Toch was het kil in de kerk, letterlijk en figuurlijk. Het ging niet om jou. Je werd gebruikt als propagandamiddel tot meerdere eer en glorie van het eigen instituut. Je verdiende beter, An.

Na de dienst zijn we met een paar mensen nog iets gaan drinken op jouw nagedachtenis. Een witte wijn, wat anders? We hebben herinneringen opgehaald, gezucht, gevloekt, maar ook gelachen. Je was een goed mens, An.

Rust zacht, lieve An.

22:35 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: mensen, het leven |  Facebook |

27-11-08

Act now!

En nog eens in andere, en betere, woorden: De speech van Nic Balthasar.

Eerbiedwaardige verkozenen des volks, dank dat ik hier namens Friends of the Earth, niet enkel een film maar ook het woord tot u mag richten.

In het filmpje dat we u willen voorstellen, en dat we deze zomer in Oostende met meer dan 6.000 (!) geëngageerde acteurs opnamen, vraagt een klein meisje zich af hoe het komt dat zij al inziet welke klimatologische catastrofe er op ons afkomt, terwijl diegenen die voor ons zouden moeten zorgen - dat zijn jullie dus - nog geen enkel idee lijken te hebben van de ernst van de situatie. Is dat onwil? Hoe zou ik u daarvan kunnen betichten? Onkunde? Hoe zou ik u daarvan kunnen verdenken? Maar de vraag blijft wel pijnlijk onbeantwoord. Hoe komt het dat de toekomst van de planeet hier in deze eerbiedwaardige halfronden zo merkwaardig weinig op de agenda komt? Wat zal u vertellen aan uw kleinkinderen, wanneer die u ooit zullen vragen waar jullie hier precies mee bezig waren, in die tijd toen de planeet nog kon gered worden?

Want de inconveniënte waarheid waar we in dit filmpje dus nog eens mee komen aandragen is deze: we hebben nog tussen de 4 en de 10 jaar om tot drastische actie over te gaan. Helaas is dat niet de prietpraat van een would be Nostradamusje die u hier eens de les te komt spellen. Wel de pijnlijke conclusie van het IPCC (Intergovernemental Panel on Climate Change), door de VN in het leven geroepen, en vorig jaar nog - zoals elke organisatie die kreunt onder de onmacht - met de Nobelprijs omhangen. Ook al zijn hun rapporten altijd nog van de meest voorzichtige, het angstbeeld dat zij afleveren is er niet minder om. Zonet heeft de ondervoorzitter van het IPCC, Jean-Pascal Van Ypersele, u nogmaals met angstwekkende grafieken uitgelegd precies hoe extreem gevaarlijk de situatie is en waarom dat zo is. Net zoals het hoofd van het IPCC, Nobelprijslaureaat Rachendra Pachauri dat twee maand geleden ook al kwam doen in ons land. Helaas in de nog pijnlijker afwezigheid van ook nog maar één nationaal bewindslied. Maar er waren dan ook minder camera's dan bij Al Gore...

Beangstigend was het, om deze man te horen verzuchten hoe tot hiertoe de jaarlijkse alarmsignalen van het IPCC door de internationale politiek telkens straal genegeerd waren. Vergeef mij dus als ik nog heel even stil sta bij uw aller afwezigheid toen. Ik geef even een dwaze vergelijking. Stel dat de vertegenwoordiger van de overkoepelende organisatie van de NASA, ESA en elke andere ruimtevaartorganisatie naar hier zou komen, met de niet mis te verstane boodschap dat de marsmannekes onze planeet traag maar gestaag aan het opwarmen zijn. Hij beklemtoont dat we nog 4 tot 10 jaar hebben voor een groot internationaal actieplan dat ons vooralsnog kan redden. Zou er dan ook niemand komen luisteren?

Krachtdadig bestuur
Doch het vervelende is: we moeten vandaag een veel kwalijker vijand aanpakken: onszelf. En nog duizend keer gecompliceerder: ook onze heilige economie, het glinsterende altaar waar desnoods ook het voortbestaan van de planeet mag op geofferd worden. Ook al is ons prachtige mercantiele systeem dan onlangs wat op losse schroeven komen te staan. Met een bankcrisis echter geen seconde te verliezen! Op amper een paar witte nachten werden zoveel miljarden vrijgemaakt, dat niemand de tel nog kon bijhouden. Krachtdadig bestuur! Redden die bankiers.

En ik begrijp het ook wel. Het in elkaar klappen van ons banksysteem had ons nog veel meer gekost. Maar mag ik - in al mijn politieke dwazigheid - vragen waarom diezelfde redenering bij de klimaatcrisis niet opgaat? Of moeten we nog even navragen wat Katrina heeft gekost in New Orleans? Hoe komt het dat plotseling miljarden uit de lucht komen vallen voor deze financiële crisis, en dat we er in 10 jaar nog niet in geslaagd waren één off-shore windmolen te laten draaien, terwijl een land als Denemarken ondertussen één vierde van zijn energie hieruit betrekt. Oh ja! Omdat windmolens een lelijk zicht waren aan onze prachtige Belgische kust. Het zou allemaal verdomd grappig zijn, als ik niet zo zou moeten huilen. Om het gebrek aan toekomst voor mijn kinderen. Om steenkoolcentrales die men wil openen in de haven van Antwerpen. Om de ring van Brussel die 16 baanvakken moet krijgen, om het verkeersinfarct nog te vergroten. Zo kan ik helaas nog wel een uur of twee doorgaan in het Belgische boek der windmakers, waarmee wij onderhand door het gezaghebbende Zwitsers Federaal Instituut voor Technologie in Zurich als hardleerse Kyoto-klungelaars achteraan in de klas ondergebracht worden bij China, Australië of het Amerika van George Bush.

Ik weet dat u allemaal 'deep down' wel vol goede wil bent. Dat u natuurlijk wèl al iets heeft ondernomen. Omdat u ook allemaal zonen en dochters heeft. Omdat u weet dat er wèl alternatieven zijn, die de economie niet in de weg staan, wel integendeel. Maar er is even geen tijd voor politieke traagheid. Dus als zo vele burgers het u in deze film vragen: Act Now! Dan alstublieft. Laat uw kleine partijpolitieke twisten, laat het communautair gekibbel, laat uw dwaze vetes, uw provinciale stammenoorlogen... Verenig ons nu in een strijd die we nog kunnen winnen, vooraleer we herenigd zullen zijn in de rampspoed.

En voor wie liever wil blijven geloven in de grote samenzwering van alle milieubewegingen die rijkelijk gesponsord worden door... ja door wie? De marsmannekes dus waarschijnlijk... Weet dat ik samen met u ongelooflijk hard hoop dat ik mij hier mateloos sta aan te stellen, en dat we spoken zien waar er geen zijn. Maar wat vindt u van dat lekker ouderwetse voorzorgsprincipe? Laat er ons voor de gekkigheid even van uitgaan dat al die klimaatwetenschappers toch niet aan een vorm van collectieve geestesverdwazing lijden. Dat het werkelijk nu is, of nooit meer. Als er dan later - hoera! - toch geen Co2tje aan de lucht blijkt te zijn. Hé! Dan is ons zwaarste probleem dat we godbetert opgescheept zitten met lekker geïsoleerde huizen, geolied openbaar vervoer, en met een duurzame economie, waar superperformante zonnecellen en honderden innovatieve milieuvriendelijke technologieën... Wat een prachtige vergissing hadden we dan toch samen gemaakt, dierbare dames en heren verkozenen des volks. Laat uw kleine partijpolitieke twisten, laat het communautair gekibbel, laat uw dwaze vetes, uw provinciale stammenoorlogen... Verenig ons nu in een strijd die we nog kunnen winnen, vooraleer we herenigd zullen zijn in de rampspoed. Act now!

23:58 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: politiek, mensen, de wereld |  Facebook |

23-07-08

Award

Van twee kanten tegelijk ontving ik een Blog-award. Dank u dames, dank u *knikt het hoofd en maakt buigingen in alle richtingen*. Uiterst vriendelijk van u! (Al klinkt 'het groene geweten van blogland' wel wat zwaar op de hand, lol, maar kom). Gelukkig kleeft er aan deze virtuele diamant geen bloed ;-).

award

Ik moet/mag hem ook doorgeven, aan 7 andere bloggers maar liefst! Ja santé, dat is wel veel natuurlijk. Ik ga mij dan ook rap haasten, vooraleer al mijn potentiële winnaars hem al van iemand anders gekregen hebben, 't is nu al dikwijls van dat. Hier komt-ie:

Eerst en vooral geef ik de award aan onze onvolprezen madammengroepsblog: Jutblogt. Veel zever, maar ondertussen doen ze geen ander kwaad, nietwaar.

Dan ten tweedens aan die andere onvolprezen groepsblog: Gentblogt. Alles wat er reilt en zeilt in onze schone stad, kom je bijna steeds eerst te weten op Gentblogt. En op politiek of maatschappelijk vlak geldt: als het niet op Gentblogt bediscussieerd wordt, dan is het niet relevant. Last but not least is het dé site om mee te zijn met wat er allemaal op cultureel vlak in Gent gaande is.

En voilà, dan zijn we nu al bij de individuele categorie aanbeland. Als derde winnaar kies ik voor eve, een van de talrijke medewerkers van Gentblogt en kennis uit een ver studentenverleden. En hoewel we niet van dezelfde partij zijn, ben ik het heel vaak eens met wat ze vindt van De Dingen. Maar niet altijd ;-).

Ten vierdens dan nomineer ik Storm. Een relatieve nieuwkomer in Blogland maar iemand waarmee ik zowat op dezelfde golflengte zit. Denk ik.

Al over de helft, pfoewie. Effe denken. Als vijfde nomineer ik Ilse, alweer een medewerker van Gentblogt. Omdat ze mij een toffe madame lijkt. En omdat hare meneer heel grappig is.

De zesde winnaar van mijn blogaward-uitreiking, is de Door de wol geverfde mama. Omdat ik wéét dat ze een toffe madame is. Zoals op 5 augustus door gans Vlaanderen zal te zien zijn ;-).

En last but not least aan deze groene meneer: Dirk Geldof. Omdat hij op dezelfde nagel blijft kloppen, tegen de huidige maatschappelijke stroming in. En dat is niet gemakkelijk. Maar wel nodig. Want opdat het kwade zou gebeuren, is er niets meer nodig dan dat goede mensen zwijgen.

Voilà, hèhè, taak volbracht. Het is de bedoeling dat de winnaars nu op hun beurt de award doorgeven aan 7 andere bloggers. Maar ieder doet ermee wat hij/zij wilt, we doen hier niet aan verplichte nummers. Proficiat alvast, en ik blijf lezen.

 

23:12 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: bloggen, mensen |  Facebook |

04-07-08

Madammendag

Op het werk zijn de vrouwen in de minderheid, en daarom hadden we vandaag uitgeroepen tot Madammendag. Subtiel als we zijn, hadden we de mannen meegedeeld dat we op Madammendag traktaties en verwennerijen allerhande van hen verwachtten. Mannen hebben nu eenmaal duidelijkheid nodig, nietwaar.

En het moet gezegd: ze hebben zich voortreffelijk van hun taak gekweten. Bij aankomst deze morgen vroeg collega L., met wie ik op vrijdag het kantoor deel, al dadelijk of ik een kopje koffie beliefde, en later in de voormiddag haalde hij nog lekkere kersen boven.

's Middags kregen alle dames eerst een heerlijk versgeperst fruitsapje van collega F., en gingen collega's B. en L. (mijn bureaugenootje) naar de lokale snackbar om onze lunch. Collega J. had inmiddels een gezellig leeshoekje ingericht met de kwaliteitsbladen Flair, Evita en Feeling.

En het kon werkelijk niet op, want na het middageten verwenden collega's B. en L. (een andere) ons met de ultieme traktatie: vier potten Häagen-Dasz ijs! Kreten van verrukking weerklonken over het terras, en grootmoedig als we zijn, lieten we ook onze weldoeners meegenieten van dit zalige dessert.

Die mannen van ons, het zijn nog de slechtste niet. En wie nu denkt 'pfff, wat een losers', die zit er schromelijk, maar dan ook totally en utterly naast. Want ze hebben gescoord vandaag, en hoe! Iedereen content dus.

Het was alweer een fijne werkdag voorwaar.

22:42 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: genieten, vrouwen, mensen, werk |  Facebook |

08-06-08

Verliefd

Zucht ende zwijmel. Ik ben verliefd. Op deze knappe meneer.

'Schepen van de Citadel', geef toe, dat klinkt toch ongelooflijk romantisch?

01:56 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: mensen |  Facebook |

26-05-08

Germaine Greer

Uit een oud HUMO-interview:

- Heeft het feminisme ondanks alle goeie bedoelingen vrouwen niet ook in een lastig parket gebracht? Fay Weldon zegt dat we nu zo onafhankelijk en assertief zijn dat we mannen wegjagen. We zouden onszelf beter weer wat hulpelozer voordoen. Zij vraagt, als ze een fax moet versturen, of haar man dat wil doen.

- Pff, ik heb geen man die nutteloos zit te wachten tot hij mijn fax kan versturen. En vrouwen te assertief?! Hier in Engeland zijn het nog allemaal deurmatten! Overal hoor je in conversaties mannen nog shut up! tegen hun vrouw zeggen. Fay is, trouwens, zelf wel de baas in huis. Zij is de broodwinner en ze heeft een nogal onindrukwekkende man. En ja, als die na de was niks te doen heeft, kan je 'm net zo goed een fax laten versturen. En zij heeft een facelift laten doen! Capitulatie! Pff! Ze had er beter aan gedaan wat gewicht te verliezen. Wat kan ik toch gemeen zijn, hè, haha. Fay kan het hebben, hoor. Ze heeft veel gevoel voor humor.

Heerlijk mens, die Germaine Greer! Soms echt onredelijk, soms totaal inconsequent, maar op haar bijna 70ste nog altijd heerlijk combattief! Zo moesten er meer zijn.

Overigens laat ik mijn man altijd de dvd-recorder programmeren.

20:16 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vrouwen, mensen |  Facebook |

25-04-08

Nicole en Hugo

Geef toe, iedereen lacht er wel eens mee. (Wij ook, we hebben bij wijze van parodie zelfs hun trouwfoto voor onze uitnodigingen gebruikt.) Hun cruise-schlagers, haar koala-oorbellen, hun kekke danspasjes: altijd goed voor wat jolijt! Maar eigenlijk zijn ze nogal onmisbaar in onze Vlaamse showbizz - misschien wel juist daarom.

Maar vanavond hebben ze mij echt ontroerd, met hun Pastorale. Akkoord, het zijn misschien niet de allerbeste stemmen die erbij waren. Maar dat lied is zó magnifiek, die tekst, dat bombastische, die blazers en dan die heel rustige piano: schitterend! Het is altijd een van mijn favorieten geweest. En dat gebracht door een koppel dat al ongeveer 40 jaar lief en leed deelt, en zo'n wondermooi liefdeslied nog altijd overtuigend kan zingen. Zij met haar rimpels en kraaiepootjes, hij in zijn jeanettenhemd. Ik was mee, effenaf.

Ik vind dat dus een schoon koppel. Laat ons hopen dat mijn huwelijk even solide blijft.

Melig hé.

22:26 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: muziek, mensen |  Facebook |