29-07-08

Van de dingen die voorbij zijn

En ’t is weeral gepasseerd zie. Deze voormiddag liepen manlief en ik alweer op Sint-Jacobs en door het Baudelopark, niet wegens afkickverschijnselen maar op zoek naar – eindelijk – mijn verjaardagscadeau. Het was een beetje triest, al die afbraakwerken en al die vuilkarren, en het verdroogde platgetrapte gras – zou dat ooit nog goed komen? Hier en daar hingen nog enkele die-hards rond die niet wouden afgeven, maar de omsingeling door de mannen van Ivago werd steeds kleiner. Het was trouwens moeilijk om een restaurant te vinden dat open was vandaag; ge kunt die mensen geen ongelijk geven natuurlijk.

 

Maar het was plezant de voorbije 10 dagen. Wat kan er zoal geblogstaafd worden?

 

Het weer om te beginnen, viel goed mee. Meestal warm maar niet té, zoals twee jaar geleden toen we moesten vluchten voor de hitte om twee uur in een koud bad te liggen afkoelen. Af en toe een plensbui, maar die hebben mij net altijd gemist. Juist op onze nationale feestdag, tevens de dag waarop de Prijs voor de Democratie werd uitgereikt, was het effenaf koud. Zou dat symbolisch geweest zijn? De gemiddelde leeftijd lag er ook hoog, wat mij ook geen goed voorteken lijkt of is dat normaal?

 

Maar kom, daarna werd het warmer en geraakten we stilletjesaan echt in feeststemming. De Sint-Baafssite en natuurlijk Pierke in het Huis van Alijn waren heel leuk voor de kinderen, het straattheater was weer van heel hoog niveau (soms letterlijk) en het concert van Sioen was een streling voor het oor.

straattheater

 

Nog meer zoetgevooisde klanken verleden zaterdag, op de Fijne Avond met meneer en mevrouw Olman. En zes internetvriendinnen. Nooit gedacht dat dode kindertjes, zieke moeders en gefrustreerde echtgenotes voor zoveel hilariteit konden zorgen! Maar ja, zo gaat dat op de Gentse Feestos. De rest van de avond was ook heel fijn, met uitgebreide bespiegelingen over de bikinilijn, het vergelijken van bh’s en onderbroeken, de voor- en nadelen van F- en A-cups (ofte de skischansboezem), het betasten van kippenfilets, de obligate bevallings- en borstvoedingsverhalen (gééuw), en natuurlijk veel geroddel over de afwezigen. Ja, het u even verwijderen om een Keizer Karel broodje te gaan halen of om naar de wc te gaan, kon u duur te staan komen. Het was heel plezant, en het werd dan ook heel laat.

 

En gisteren om te besluiten nog naar de try-out van Kees Meerman geweest. En weer heel goed gelachen! Een op oriëntaalse klanken buikdansende Ku-Klux-clanner (of hoe schrijft ge dat?) is dan ook een komisch zicht, ik verzeker het u. Aanrader!

 

Het was minder intensief dan vorig jaar, maar ik ben toch 9 van de 10 dagen geweest.

Want ter es niets zuu goe, oas een goeie Gensche Fieste!

 

23:30 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: muziek, gent, genieten, vriendschap, cultuur en zo |  Facebook |

20-07-08

Compagnie Cecilia: The Broken Circle Breakdown featuring the Cover-Ups of Alabama

Elise heeft haar familiegeschiedenis niet mee als het op liefde en geluk aankomt. Haar overgrootvader is verongelukt, haar overgrootmoeder sprong daarna van verdriet in de beerput en liet 6 jonge kinderen achter. Haar grootmoeder vloog samen met haar 5 broertjes en zusjes het weeshuis in (meer slagen dan eten) en trouwde op haar 16de met de eerste de beste om te ontsnappen. Zij en haar man namen de andere kinderen in huis tot ze oud genoeg waren om op eigen benen te staan, en kregen toen zelf 2 kinderen: Elises moeder en nonkel Rogerke. Nonkel Rogerke en grootmoeder verongelukten, grootvader verdoofde zijn verdriet met Temesta’s en pakte er op een goeie dag dan toch eens teveel. Elises moeder werd zwanger van een handelsreiziger tijdens een one-night stand in een vrachtwagen, en zag hem nadien nooit meer terug. En toen Elise zonder het te weten met haar eigen vader thuiskwam om hem aan haar ma voor te stellen, reed die het kanaal in. “Niets dan miserie met de liefde, kind!”

 

Maar Elise komt Didier tegen: een goeie gast uit Ledeberg, zot van country en western en Amerika, en van haar. Ze geraakt ongepland zwanger, Didier roept ‘Jihaa!’ en gaat na de geboorte van Maybelle twee weken op de lappen om te vieren. Ze gaan naar Amerika, trouwen in Vegas, en maken zich op om nog lang en gelukkig te leven.

Maar dan gebeurt er iets ergs. Iets verschrikkelijks.

 

Didier is woedend, en raast en tiert en fulmineert. God bestaat niet, en mocht Satan echt bestaan, dan zou hij maken dat hij geboren werd in een vooraanstaande familie in het machtigste land ter wereld, en eerst eens goed het varken uithangen en zuipen en smoren en rondpoepen, maar dan zou hij zich herpakken en gebaren dat hij zich bekeerde en heel gelovig werd en via vervalste verkiezingen zorgen dat hij baas van dat land werd, en dan wetenschappers verbieden om stamcelonderzoek te voeren waardoor eventueel levens zouden kunnen gered worden! Technologie en onderzoek om wapens te maken om elkaar kapot te maken, geen probleem, maar om mensen te kunnen genezen, oh nee! Dàt zou Satan doen moest hij echt bestaan! En religie is bullshit en Sinterklaas bestaat ook niet en hoe kunt ge heel dat hemel- en helgedoe verantwoorden tegenover dat arm merelke dat tegen de ruit gevlogen is omdat het het concept ‘ruit’ gewoon niet snapt en dus geen kans maakt in een intellocratie?!! 't Is toch waar zeker, Elise?!

 Maar Elise, Elise wordt Alabama en gaat weg. Want verdriet kúnt ge niet delen. Ze zien elkaar pertang nog graag, die twee. Heel graag. Maar als alleen maar naar elkaar kijken al zeer doet, dan betekent zelfs de gedeelde passie voor muziek niets meer.

Niets dan miserie met de liefde, mijn kind.

 

 

Een prachtige, heftige voorstelling, niet voor gevoelige zielen. Of misschien juist wel. Pak alleszins uw zakdoek mee.

 

 

23:20 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: muziek, het leven, cultuur en zo |  Facebook |

13-07-08

Rock Zottegem

Een grote festivalganger ben ik nooit geweest, en mijn laatste uitstap in die categorie (Cactus) moet zowat 10 jaar geleden zijn, maar gisteren togen we met een aantal vrienden zowaar naar Rock Zottegem. We vielen hoogstwaarschijnlijk onder de categorie 'oudere jongeren', maar we waren zeker niet de enigen, en we hebben ons goed geamuseerd!

Ons festival nam een goede start met Zita Swoon, dat de pannen van het dak speelde en voor een zeer goeie ambiance zorgde. Ook de achtergrondzangeressen lieten zich niet onbetuigd, en Stef Kamil Carlens was eveneens in uitstekende vocale doen. Een goed begin van de avond!

Daarna mochten we ons verlustigen in de apetijtelijke aanblik van Zijne Olijfkleurige Latino-heid, Gabriel Rios. De show was weliswaar vrij routineus en een beetje aanstellerig, maar de ritmes en airkes waren aanstekelijk, en het oog wil ook wel eens wat, nietwaar.

Bij het vallen van de avond werden we vervolgens vergast door een werkelijk klasse-optreden van Joe Jackson. Subliem pianospel, een krachtige, heldere stem, présence en gesmeerd samenspel en mooie liedjes, nieuwe en bekende: meer moet dat niet zijn. Het publiek was dolenthousiast, Mr. Jackson was een beetje van zijn melk van zoveel appreciatie en gaf in ruil nog een extra bis-nummer. Great!

Top of the bill was Blondie, en daar keken we dan ook halsreikend naar uit. De band begon te spelen zonder Hare Blondheid er al bij, maar toen ze na enkele maten ook op het podium kwam, was dit toch een beetje een afknapper. Hét eighties-sekssymbool bij uitstek kwam aangeschuifeld in een grote, vormeloze, zwart-wit gestreepte trui-met-capuchon, boven een zwart-wit gestreepte 'pyama'-broek. Haar look was zo bizar dat ik de eerste minuten totaal afgeleid was en haar stem nauwelijks hoorde (de mijne riep daarentegen constant in mijn hoofd 'Doe die sweater toch uit! Horizontale strepen verdikken!). Maar toen ik na een tijdje mij toch weer concentreerde op de muziek, was het niet veel beter: nog steeds hoorde ik haar stem nauwelijks.

Ofwel stond de muziek véél te hard zodat ze er gewoon niet boven kon, ofwel was dit expres gedaan om een en ander te verdoezelen, maar feit is: het trok op niet veel. Blondie heeft nochtans veel goede nummers (Call me, One way or another, Hanging on the telephone,...), ze werden ook gespeeld maar nauwelijks gezongen. Er stak ook niet veel 'poer' achter en de band leek niet echt samen te spelen, maar ieder deed precies zijn eigen ding. Echt teleurstellend, en zo is nog maar eens gebleken dat je op tijd moet kunnen stoppen.

Maar al bij al was het een zeer geslaagde avond. Rock Zottegem is een leuk festival zonder pretentie, met democratische prijzen en in een aangename omgeving. Ook nog vermeldenswaard is dat de organisatoren hun best doen om het festival zo afvalarm mogelijk te houden met een systeem van bekerinzameling, dat de rest van het afval gesorteerd wordt, én dat het vrouwvriendelijk is: voor 1 euro mag je heel de dag naar de wc!

Als de affiche een beetje goed is, gaan we volgend jaar zeker terug.

 

21:13 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: muziek, uitstapjes |  Facebook |

10-05-08

Jotie in de zomer

Gisteren werd in Oudenaarde de jonggestorven dichter Jotie 't Hooft herdacht met een Feest van de Poëzie.

In het mooie decor van de abdij Maagdendale werden door vrienden en familieleden herinneringen aan Jotie opgehaald, er werden prijzen uitgereikt, er waren klapstoelen en biertentjes, er was muziek van Yevgueni en vooral heel veel volk. Het weer was ook schitterend en zorgde voor een echte festivalsfeer. Zie, van zulke dingen word ik nu echt goedgezind.

Het zomerseizoen is geopend!

23:05 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: cultuur en zo, muziek, genieten |  Facebook |

25-04-08

Nicole en Hugo

Geef toe, iedereen lacht er wel eens mee. (Wij ook, we hebben bij wijze van parodie zelfs hun trouwfoto voor onze uitnodigingen gebruikt.) Hun cruise-schlagers, haar koala-oorbellen, hun kekke danspasjes: altijd goed voor wat jolijt! Maar eigenlijk zijn ze nogal onmisbaar in onze Vlaamse showbizz - misschien wel juist daarom.

Maar vanavond hebben ze mij echt ontroerd, met hun Pastorale. Akkoord, het zijn misschien niet de allerbeste stemmen die erbij waren. Maar dat lied is zó magnifiek, die tekst, dat bombastische, die blazers en dan die heel rustige piano: schitterend! Het is altijd een van mijn favorieten geweest. En dat gebracht door een koppel dat al ongeveer 40 jaar lief en leed deelt, en zo'n wondermooi liefdeslied nog altijd overtuigend kan zingen. Zij met haar rimpels en kraaiepootjes, hij in zijn jeanettenhemd. Ik was mee, effenaf.

Ik vind dat dus een schoon koppel. Laat ons hopen dat mijn huwelijk even solide blijft.

Melig hé.

22:26 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: muziek, mensen |  Facebook |

19-04-08

Zo is er maar één

Damn, gisteren toch wel vergeten kijken zeker naar 'Zo is er maar één'! Nu kijk ik normaalgezien nooit naar zulke programma's, en aan televoten doe ik zeker niet mee (allemaal geldklopperij), maar voor één keer wou ik een uitzondering maken. Mijn toffe collega Klaas van Yevgueni deed immers mee aan de halve finale. Ik wou ook mijn steentje bijdragen om hem naar de finale te sms-en, maar ben het dus vergeten.

Maar gelukkig: blijkens de website van één heeft hij het blijkbaar toch gehaald. En terecht, want zijn versie van Meester Prikkebeen (samen met Neeka) is echt wel keigoed. Hier nog eens te bewonderen.

En nu zorgen dat ik de Finale niet vergeet!

08:40 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: mensen, werk, muziek |  Facebook |

05-02-08

Simpel

Is dit nu later? Is dit nu later, als je groot bent? Ik snap geen donder van het leven, ik weet nog steeds niet wie ik ben...

We rijden naar huis. Ik kweel lustig mee met de radio, tot ongenoegen van mijn medepassagiers.

Grote Broer: 'Mama, weet die niet wie hij is?'

'Nee jongen, sommige mensen weten niet wie ze zijn, ook niet als ze al groot zijn.'

'En wie zingt dat?'

'Stef Bos.'

Roept naar de radio: 'JIJ BENT STEF BOS!!'

Voilà.

23:46 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: kinderen, muziek |  Facebook |