07-10-08

Protestlied

Meneer de CEO,

Welterusten

Slaap maar lekker in uw mooie chique huis

Denk maar niet te veel

Aan al die ongerusten

Met hun zuurverdiende spaargeld in uw kluis

Denk vooral niet aan de gepensioneerden

Die ’t niet halen tot het einde van de maand

Doordat u met hun centen speculeerde

Als iemand die zich ongenaakbaar waant

Droom maar niet van al die mensen die nu klagen

Dat hun spaarboek al zo lang niets meer opbracht

Laat die pseudo-communistenkliek maar zagen

Meneer de CEO, slaap zacht

 

Droom maar al van nieuwe opties

En aandelen

Droom maar van uw Gouden Handdruk Nummer Acht

Waarmee u uw klanten

Verder kan bestelen

En waarmee u wel goed zorgt voor ùw koopkracht

En u zult toch ook zo langzaamaan wel weten

Dat er mensen zijn die niet weten wat gedaan

Aan wie de spanning en onzekerheid gaan vreten:

Uw personeel, dat nu vreest voor zijn baan

Baronstitels, kunstwerken en kastelen

Hebt u in uw hebzucht vlot bijeengebracht

Door met ons geld Casino te spelen

Meneer de CEO, slaap zacht

 

Droom maar niet te veel van al die arme mensen

Droom maar fijn van uw Ferrari en uw jacht

Droom maar niet van socialere tendensen

Meneer de CEO, SLAAP ZACHT

 

23:35 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: politiek, poezie, maatschappij, schandalig |  Facebook |

07-03-07

Ontdekking

Toen ik daarnet voor het bedritueel van Grote Broer in zijn kast een voorleesboek aan het zoeken was, vond ik 'Vrolijke versjes', van ene Agnia Barto. Ik meende dat het een van de boeken was die Kleine of Grote Broer als geboortecadeau van iemand gekregen had, maar waaruit we, wegens niet zo poëzie-minded, nog nooit hadden voorgelezen. Waarom zou ik dat nu eigenlijk eens niet doen?, dacht ik zo.

Bij het openslaan van het boek om te zien of er iets bruikbaars in stond, kwam ik echter tot de ontdekking dat de hele binnenkaft volgeschreven stond met opdrachten. Voor mij! Het waren voornamelijk beterschapswensen, nogal wat van onbekenden, maar ook van vriendin-sinds-jaren A., en daaruit kon ik afleiden dat ik het boek gekregen heb toen ik in het voorjaar van '93 in het ziekenhuis lag met appendicitis. De schrijvers van de boodschappen waren mijn toenmalige medekandidaten voor het praesidium van de Rechten. En ja, ook A. en ik figureerden op die lijst; we postuleerden voor de prestigieuze functie van cursusverantwoordelijken als ik me niet vergis. (Onze lijst heeft het overigens niet gehaald; ik kon door mijn ziek-zijn immers niet meedoen aan de campagne ;-).)

Het boek bevat, zoals de titel al aangeeft, allemaal kinderversjes. Origineel cadeau om aan een 21-jarige studente te geven, niet? Of zou er een impliciete en zeer subtiele boodschap achter gestoken hebben? Nééuh. Nadere bestudering leert mij dat het meer bepaald Russische kinderversjes zijn, voornamelijk over speelgoed, de school en andere kinderbesognes. Leuk, ik heb wel iets met Rusland!

En wat nog leuker is: het boek is uitgegeven én gedrukt in de USSR (in 1988), bij uitgeverij Radoega. Een Nederlandstalig kinderversjesboek, recht uit de Sovjetunie! Dat is toch wel speciaal, niet? Ik ben echt opgetogen met mijn ontdekking, en laat jullie eventjes meegenieten:

De eerste schoentjes

 

Nieuwe schoentjes, da’s niet gek

En ze passen broertje krek!

 

Heeft hij ze al aangetrokken?

Nee hoor, kijk, het gaat al mis!

Want Andrjoésjka – onverschrokken –

Denkt dat het zijn speelgoed is!

 

Kijk, nu trekt hij aan de veters

En hij likt eens aan de rand,

Maar dan weet hij al iets beters:

Hij trekt hem aan, maar… aan zijn hand!

 

Nee Androjoésjka, aan je voetjes!

Heus, we weten wat we doen,

Met die kleine schoentjes moet je

Straks je eerste stapjes doen…

 

20:38 Gepost door Virginia in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kinderen, lezen, poezie |  Facebook |

23-01-07

Versje

Er was eens een dino heel groot en heel groen

Die vroeg aan een muisje: Toe, geef me een zoen!

Nee, zei het muisje, dat doe ik niet                       

Nu huilt de dino een zee van verdriet.

Dit versje heeft Kleine Broer op school geleerd, en hij zegt het allerschattigst op, zwaaiend met zijn vingertje bij "Nee, dat doe ik niet". Daarna vraagt hij telkens: "Waarom wil het muisje geen zoentje geven?" Om dan zelf maar meteen het antwoord te geven: "Omdat hij bang is van de dino!".

Zucht, zo lief.

 

23:45 Gepost door Virginia in Liefde | Permalink | Commentaren (2) | Tags: kinderen, poezie |  Facebook |

19-01-07

Ode aan de Stielman

O sterke stielman, ik snap er niet veel van

Het is gewoon een wonder wat jij allemaal kan

Je breekt maar en je hakt maar, met hamers en met zagen

Je bouwt maar en je metst maar, zonder te versagen

 

Ons badkamer was veel te oud

Het water werd er te rap koud

En er zaten barsten in de vloer

De wasmachien, ik werd het zat

moest leeglopen langs het bad,

dat roze was; dat vonden wij niet stoer

 

O sterke stielman, ik snap er niet veel van

Het is gewoon een wonder wat jij allemaal kan

Je breekt maar en je hakt maar, met hamers en met zagen

Je bouwt maar en je metst maar, zonder te versagen

 

Na maanden wachten en veel gebel

- vraag en aanbod, weet je wel -

begint er nu schot in de zaak te komen

Een leiding hier, een leiding daar,

De tegels zijn ook bijna klaar,

Ze komt eraan: de bathroom van m’n dromen!

 

En als ze straks dan klaar zal zijn

wordt wassen echt wel heel erg fijn

met wat bubbels en met massa's schuim

De kindjes zullen lekker plonsen

met eendjes en met natuursponsen

waarna ik met plezier het puin weer ruim

 

O sterke stielman, ik snap er niet veel van

Het is gewoon een wonder wat jij allemaal kan

Je breekt maar en je hakt maar, met hamers en met zagen

Je bouwt maar en je metst maar, zonder te versagen

 

O stielman, mijnen beste vriend

Dit lied heb je nu wel verdiend

want je hebt echt prachtig werk geleverd

Je stond paraat voor dag en dauw

Je gaf ons raad, je nam het nauw

Je bent een ware held, nee niet gezeverd

 

Naar: Urbanus.

17:42 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: badkamer, poezie |  Facebook |

10-01-07

Ode aan de Binnenspeeltuin

Wanneer je huis lijkt op een stort

Vol met stof, gruis en puin

Ga dan gezellig op de hort

Trek samen naar de Binnenspeeltuin

 

De kinders leven zich er heerlijk uit

Jijzelf zit lekker op je gemak

Je twijfelt, maar neemt dan een fors besluit:

"Voor mij een koffie, met een stuk gebak."

 

Eindelijk tijd om de krant te lezen

De kinderen trekken hun plan

Meer hoeft een woensdag niet te wezen

Oh Binnenspeeltuin, ik ben je grootste fan!

20:40 Gepost door Virginia in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kinderen, badkamer, poezie |  Facebook |