27-11-08

Act now!

En nog eens in andere, en betere, woorden: De speech van Nic Balthasar.

Eerbiedwaardige verkozenen des volks, dank dat ik hier namens Friends of the Earth, niet enkel een film maar ook het woord tot u mag richten.

In het filmpje dat we u willen voorstellen, en dat we deze zomer in Oostende met meer dan 6.000 (!) geëngageerde acteurs opnamen, vraagt een klein meisje zich af hoe het komt dat zij al inziet welke klimatologische catastrofe er op ons afkomt, terwijl diegenen die voor ons zouden moeten zorgen - dat zijn jullie dus - nog geen enkel idee lijken te hebben van de ernst van de situatie. Is dat onwil? Hoe zou ik u daarvan kunnen betichten? Onkunde? Hoe zou ik u daarvan kunnen verdenken? Maar de vraag blijft wel pijnlijk onbeantwoord. Hoe komt het dat de toekomst van de planeet hier in deze eerbiedwaardige halfronden zo merkwaardig weinig op de agenda komt? Wat zal u vertellen aan uw kleinkinderen, wanneer die u ooit zullen vragen waar jullie hier precies mee bezig waren, in die tijd toen de planeet nog kon gered worden?

Want de inconveniënte waarheid waar we in dit filmpje dus nog eens mee komen aandragen is deze: we hebben nog tussen de 4 en de 10 jaar om tot drastische actie over te gaan. Helaas is dat niet de prietpraat van een would be Nostradamusje die u hier eens de les te komt spellen. Wel de pijnlijke conclusie van het IPCC (Intergovernemental Panel on Climate Change), door de VN in het leven geroepen, en vorig jaar nog - zoals elke organisatie die kreunt onder de onmacht - met de Nobelprijs omhangen. Ook al zijn hun rapporten altijd nog van de meest voorzichtige, het angstbeeld dat zij afleveren is er niet minder om. Zonet heeft de ondervoorzitter van het IPCC, Jean-Pascal Van Ypersele, u nogmaals met angstwekkende grafieken uitgelegd precies hoe extreem gevaarlijk de situatie is en waarom dat zo is. Net zoals het hoofd van het IPCC, Nobelprijslaureaat Rachendra Pachauri dat twee maand geleden ook al kwam doen in ons land. Helaas in de nog pijnlijker afwezigheid van ook nog maar één nationaal bewindslied. Maar er waren dan ook minder camera's dan bij Al Gore...

Beangstigend was het, om deze man te horen verzuchten hoe tot hiertoe de jaarlijkse alarmsignalen van het IPCC door de internationale politiek telkens straal genegeerd waren. Vergeef mij dus als ik nog heel even stil sta bij uw aller afwezigheid toen. Ik geef even een dwaze vergelijking. Stel dat de vertegenwoordiger van de overkoepelende organisatie van de NASA, ESA en elke andere ruimtevaartorganisatie naar hier zou komen, met de niet mis te verstane boodschap dat de marsmannekes onze planeet traag maar gestaag aan het opwarmen zijn. Hij beklemtoont dat we nog 4 tot 10 jaar hebben voor een groot internationaal actieplan dat ons vooralsnog kan redden. Zou er dan ook niemand komen luisteren?

Krachtdadig bestuur
Doch het vervelende is: we moeten vandaag een veel kwalijker vijand aanpakken: onszelf. En nog duizend keer gecompliceerder: ook onze heilige economie, het glinsterende altaar waar desnoods ook het voortbestaan van de planeet mag op geofferd worden. Ook al is ons prachtige mercantiele systeem dan onlangs wat op losse schroeven komen te staan. Met een bankcrisis echter geen seconde te verliezen! Op amper een paar witte nachten werden zoveel miljarden vrijgemaakt, dat niemand de tel nog kon bijhouden. Krachtdadig bestuur! Redden die bankiers.

En ik begrijp het ook wel. Het in elkaar klappen van ons banksysteem had ons nog veel meer gekost. Maar mag ik - in al mijn politieke dwazigheid - vragen waarom diezelfde redenering bij de klimaatcrisis niet opgaat? Of moeten we nog even navragen wat Katrina heeft gekost in New Orleans? Hoe komt het dat plotseling miljarden uit de lucht komen vallen voor deze financiële crisis, en dat we er in 10 jaar nog niet in geslaagd waren één off-shore windmolen te laten draaien, terwijl een land als Denemarken ondertussen één vierde van zijn energie hieruit betrekt. Oh ja! Omdat windmolens een lelijk zicht waren aan onze prachtige Belgische kust. Het zou allemaal verdomd grappig zijn, als ik niet zo zou moeten huilen. Om het gebrek aan toekomst voor mijn kinderen. Om steenkoolcentrales die men wil openen in de haven van Antwerpen. Om de ring van Brussel die 16 baanvakken moet krijgen, om het verkeersinfarct nog te vergroten. Zo kan ik helaas nog wel een uur of twee doorgaan in het Belgische boek der windmakers, waarmee wij onderhand door het gezaghebbende Zwitsers Federaal Instituut voor Technologie in Zurich als hardleerse Kyoto-klungelaars achteraan in de klas ondergebracht worden bij China, Australië of het Amerika van George Bush.

Ik weet dat u allemaal 'deep down' wel vol goede wil bent. Dat u natuurlijk wèl al iets heeft ondernomen. Omdat u ook allemaal zonen en dochters heeft. Omdat u weet dat er wèl alternatieven zijn, die de economie niet in de weg staan, wel integendeel. Maar er is even geen tijd voor politieke traagheid. Dus als zo vele burgers het u in deze film vragen: Act Now! Dan alstublieft. Laat uw kleine partijpolitieke twisten, laat het communautair gekibbel, laat uw dwaze vetes, uw provinciale stammenoorlogen... Verenig ons nu in een strijd die we nog kunnen winnen, vooraleer we herenigd zullen zijn in de rampspoed.

En voor wie liever wil blijven geloven in de grote samenzwering van alle milieubewegingen die rijkelijk gesponsord worden door... ja door wie? De marsmannekes dus waarschijnlijk... Weet dat ik samen met u ongelooflijk hard hoop dat ik mij hier mateloos sta aan te stellen, en dat we spoken zien waar er geen zijn. Maar wat vindt u van dat lekker ouderwetse voorzorgsprincipe? Laat er ons voor de gekkigheid even van uitgaan dat al die klimaatwetenschappers toch niet aan een vorm van collectieve geestesverdwazing lijden. Dat het werkelijk nu is, of nooit meer. Als er dan later - hoera! - toch geen Co2tje aan de lucht blijkt te zijn. Hé! Dan is ons zwaarste probleem dat we godbetert opgescheept zitten met lekker geïsoleerde huizen, geolied openbaar vervoer, en met een duurzame economie, waar superperformante zonnecellen en honderden innovatieve milieuvriendelijke technologieën... Wat een prachtige vergissing hadden we dan toch samen gemaakt, dierbare dames en heren verkozenen des volks. Laat uw kleine partijpolitieke twisten, laat het communautair gekibbel, laat uw dwaze vetes, uw provinciale stammenoorlogen... Verenig ons nu in een strijd die we nog kunnen winnen, vooraleer we herenigd zullen zijn in de rampspoed. Act now!

23:58 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: politiek, mensen, de wereld |  Facebook |

The Big Ask

Vandaag was ik op de avant-première van de klimaatclip van Friends of the Earth en Nick Balthasar. De clip die vorige zomer werd opgenomen in Oostende, zegt nog maar eens duidelijk dat het 1 voor 12 is op het vlak van klimaatopwarming, en roept de politici op om nu eens eindelijk werk te maken van een Klimaatwet.

Dat dat geen overbodige luxe is, werd ook nog eens bevestigd door Jean-Pascal Van Ypersele, de ondervoorzitter van het Intergovernmental Panel on Climat Change. U weet wel, die "zeveraars" die vorig jaar de Nobelprijs voor de Vrede gewonnen hebben. Van Ypersele toonde nog maar eens aan dat de klimaatopwarming de laatste jaren echt verschrikkelijk snel gaat, en stelde dat we nog 4 à 10 jaar hebben om te voorkomen dat we het "point of no return" bereiken. Zelfs als we nadien nog maatregelen zouden nemen, zouden die geen effect meer hebben en zou de opwarming van de aarde niet meer kunnen gestopt worden. Slik. Dat is dus nog tot maximum 2018. Dan ben ik 46, en mijn kinderen 17 en 15.

Er moet dus echt NU gehandeld worden. Door iedereen.

Friends of the Earth vraagt om de clip zo ruim mogelijk te verspreiden. Op je blog, je website, via mail of op Facebook. Bij deze dus.

U doet toch ook mee?

23:21 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: politiek, de wereld |  Facebook |

07-10-08

Protestlied

Meneer de CEO,

Welterusten

Slaap maar lekker in uw mooie chique huis

Denk maar niet te veel

Aan al die ongerusten

Met hun zuurverdiende spaargeld in uw kluis

Denk vooral niet aan de gepensioneerden

Die ’t niet halen tot het einde van de maand

Doordat u met hun centen speculeerde

Als iemand die zich ongenaakbaar waant

Droom maar niet van al die mensen die nu klagen

Dat hun spaarboek al zo lang niets meer opbracht

Laat die pseudo-communistenkliek maar zagen

Meneer de CEO, slaap zacht

 

Droom maar al van nieuwe opties

En aandelen

Droom maar van uw Gouden Handdruk Nummer Acht

Waarmee u uw klanten

Verder kan bestelen

En waarmee u wel goed zorgt voor ùw koopkracht

En u zult toch ook zo langzaamaan wel weten

Dat er mensen zijn die niet weten wat gedaan

Aan wie de spanning en onzekerheid gaan vreten:

Uw personeel, dat nu vreest voor zijn baan

Baronstitels, kunstwerken en kastelen

Hebt u in uw hebzucht vlot bijeengebracht

Door met ons geld Casino te spelen

Meneer de CEO, slaap zacht

 

Droom maar niet te veel van al die arme mensen

Droom maar fijn van uw Ferrari en uw jacht

Droom maar niet van socialere tendensen

Meneer de CEO, SLAAP ZACHT

 

23:35 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: politiek, poezie, maatschappij, schandalig |  Facebook |

05-10-08

Just a perfect day

Een van de betere zondagen vandaag. Zelfs met het *****e-weer.

De kinderen waren bij oma gaan logeren, zodat Sweety Darling en ik konden uitslapen. Daarna trokken we naar het café van het SMAK om er een ontbijt met bubbels te degusteren - we hadden nog een Bongo-bon liggen die dringend op moest. En we zijn er werkelijk verwend met een eersteklas ontbijt: Verschillende soorten brood, gekookte en Ganda-ham, gerookte zalm, verschillende kazen, tonijnsla, croissant en chocoladebroodje, koffie of thee, versgeperst fruitsap, een zachtgekookt eitje met soldaatjes, bio-yoghurt met verse frambozen en natuurlijk een glaasje bubbels. Zàlig om zo je zondag te beginnen. I love Bongobonnen!

Nadat ons lichaam aldus overvloedig gevoed was, was het tijd voor de geest. Nee, we zijn niet naar de H. Mis geweest, maar gewoon de straat overgestoken naar het Museum voor Schone Kunsten, waar momenteel een tentoonstelling loopt over Piranesi en zijn etsen. Tot voor kort had ik nog nooit van Piranesi gehoord, maar deze Romeinse kunstenaar komt ruim aan bod in 'De ontdekking van de hemel', en hij heeft vooral heel veel etsen van gebouwen en ruïnes uit Rome gemaakt; dit mochten we dus niet missen. Echt tof vind ik het, als door het toeval zo allerlei dingen samenkomen. En dus de fameuze tekeningen uit 'De ontdekking...' nu ook in het echt kunnen aanschouwen.

Daarna trokken we omawaarts, voor de hereniging met het nageslacht en om aan de zondagse koffietafel van zelfgemaakte appeltaart te smullen. Beetje krachten opdoen voor het vervolg van het zondags programma, namelijk een estafetteloop langs de Coupure. Daarmee wil Groen! aandacht vragen voor het gebrek aan recreatieve sportinfrastructuur in Gent. Niet dat ik daar veel last van heb, want au fond ben ik principieel tegen sport, maar we zijn solidair nietwaar. Het regende dat het goot en mijn stukje estafette was geen groot succes wegens schrijnend gebrek aan conditie, maar ach, de sfeer was goed en er was warme chocomelk.

Het was dus een gevulde zondag, met alles wat voor mij belangrijk is erop en eraan: mijn man, lekker eten, cultuur, politiek, mijn kinderen, de familie... De kinders liggen nu in hun bedje en Sweety Darling is de haard aan het aansteken voor nog een gezellige en romantische avond. Want geef toe: 'strijken' zou nu toch echt niet in dit rijtje passen.

20:53 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: politiek, genieten, cultuur en zo |  Facebook |

24-09-08

Op

We leven boven onze stand. "We", niet wij hier ten huize Virginia, maar "we", de mensen in het algemeen. Gisteren, 22 september, hebben we onze voorraad natuurlijke hulpbronnen volledig opgebruikt. Vandaag 23 september, 'Earth Overshoot Day' beginnen we aan onze reserves. Reserves die niet meer aangevuld werden sinds halfweg de jaren 80.

Om een vergelijking te maken: het is alsof je rond de 22ste van de maand je volledige maandinkomen al opgesoupeerd zou hebben, en dan aan je spaargeld moet beginnen om het einde van de maand te halen. Even valt dat wel vol te houden, tenminste als je een appeltje voor de dorst achter de hand hebt, maar toch niet te lang. Je hebt dan twee opties: je zorgt voor meer inkomen, door ander en beterbetaald werk te zoeken, of je zet de tering naar de nering en snoeit wat in je uitgaven.

Wat betreft Overshoot Day is die eerste optie er alvast niet. We hebben maar 1 aarde, er is geen 'ander en beter' en we kunnen er geen bijmaken. Enige oplossing dus: besparen. Een beetje 'zuiniger' leven. Geen populaire boodschap, maar de enige realistische.

Earth Overshoot Day valt overigens elk jaar vroeger en vroeger: in 1985 op 31 december (toen leefden we gewoon alles op, maar maakten nog geen schulden), in 1995 op 21 november, vorig jaar op 6 oktober en nu dus al op 24 september. Als we zo voortdoen, hebben we in 2050 twee aardes nodig.

Maar hé, als Brussel-Halle-Vilvoorde maar gesplitst geraakt!

08:55 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: politiek, de wereld |  Facebook |

14-09-08

Terug

Ok, het verslag van onze treinreis naar Rome dus.

De heenreis verliep vrij vlot, behalve dat ik met mijn reistas efkes vastzat tussen de automatische deuren van de Parijse metro, maar kom. Toen we onze nachttrein naar Rome zagen, schrokken we wel even. Het was duidelijk een model van enkele decennia geleden, en we moesten een piepkleine coupé delen met 4 volslagen onbekenden. Gelukkig hadden wij de ligplaatsen bovenaan, maar echt comfortabel was het toch niet te noemen. Godzijdank was er airco en snurkten onze medepassagiers niet. Al bij al hebben we toch zo'n 5 uur kunnen slapen, en de rest van de reis in de restauratiewagon doorgebracht. Toen ving ik ook een glimp op van de eersteklasse, en ik moet zeggen dat dat er stukken beter uitzag. Een privécoupé voor twee personen, met bredere bedden en een soortement kast/dressoir erbij. We besloten om te proberen onze ticketten voor de terugreis om te ruilen.

De Italiaanse spoorbediende van dienst toonde echter weinig enthousiasme, zei ten slotte zuchtend dat dat niet kon en dat een nieuw ticket eerste klas ons 350 euro zou kosten. Per persoon. Enkele reis. Dat was ons uiteraard te veel en dus besloten we het maar zo te laten.

Bij ons vertrek uit Rome bleken we ons alleen in onze coupé te bevinden. We kregen al goede hoop op een rustige en redelijk comfortabele nacht, maar helaas pindakaas, in Firenze kregen we alsnog het gezelschap van vier medereizigers. Daar ging onze hoop om toe te treden tot het spoorwegequivalent van de Mile High Club. Wij weer naar de restauratie dus, en pas later op de avond in ons bed. Deze keer ging het slapen nog slechter. Niet alleen stopte de trein talloze keren, waardoor het in slaap wiegende ritme telkens verbroken werd, en hielden we aan de Zwitserse grens meer dan een uur halt omdat er blijkbaar een aantal mensen niet over de juiste papieren beschikten (ware het geld geweest, ze zouden zo moeilijk niet gedaan hebben), maar bovendien hadden we erge last van, jawel, een Snurker. Uiteindelijk heb ik denk ik een drietal uurtjes geslapen, mijn wederhelft heeft helemaal geen oog dichtgedaan.

Dankzij de Zwitsers ging de restauratie ook maar om 8 uur open, en kwamen we bovendien met anderhalf uur vertraging in Parijs toe. Net op het moment dat onze Thalys naar Brussel vertrok. Op een ander station. Gelukkig bleek het omruilen van ons ticket geen probleem, en zo zaten we rond de middag dan toch eindelijk op de trein richting België.

Het was een belevenis, dat in elk geval, maar alles welbeschouwd zou ik het nu niet direct meer aanraden om met de trein naar Rome te reizen (tenzij misschien in eerste klas). Het zijn alleen zotten zoals wij die zoiets in hun hoofd halen natuurlijk.

bed

Het zou nochtans toch moeten kunnen: als ze zo'n trein nu wat comfortabeler en vooral goedkoper zouden maken, dan zouden mensen misschien toch sneller geneigd zijn om het vliegtuig links te laten liggen. Het houdt in feite toch echt geen steek dat vliegen, dat zoveel milieubelastender is, ook nog eens stukken goedkoper is dan de trein, waarmee je bovendien nog veel langer onderweg bent. Hallo daar Europa, waar wachten jullie nog op?

Rome was overigens schitterend en heet, en is duidelijk niet op één dag gebouwd.

Spaanse trappen

21:50 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: vakantie, politiek, genieten, ergernissen |  Facebook |

03-09-08

kedeng kedeng

Ik rijd graag met de trein. Je zit er redelijk comfortabel, hoeft zelf op niets te letten, kan rustig een krant of boek lezen, en staat nooit in de file. Af en toe is er wel eens vertraging, maar zolang ik leesvoer bij de hand heb en nergens dringend moet zijn, kan mij dat niet zoveel schelen. Mijn dagelijkse treinrit is echt een moment van ontspanning en me-time.

Ik ben ook een groene (voor wie het nog niet wist). Ik ben oprecht bezorgd over de toekomst van onze planeet en bijgevolg ook die van mijn kinderen. Door ons torenhoog verbruik van fossiele brandstoffen jagen we onze natuurlijke hulpbronnen er in een rotvaart door, vergiftigen we onze eigen lucht en maken we onze wereld over enkele decennia letterlijk onleefbaar. Toch geen bagatellen me dunkt.

Ik ben ook nogal actief en zit niet gauw bij de pakken neer. Vandaar mijn engagement voor Groen!; in plaats van op café of elders langs de zijlijn te staan emmeren hoe slecht alles wel niet is en dat alles naar de verdoemenis gaat, probeer ik liever mee te duwen in de goede richting. Geen woorden maar daden, of zoiets.

Binnenkort vertrekken mijn teerbeminde en ik voor een week naar Rome. Romantisch alleen met ons tweetjes, mmmm...

Twee en twee is vier, en daarom gaan we niet met het vliegtuig maar met de trein. Vanaf Parijs de nachttrein, zodat we uiteindelijk bijna geen tijd extra verliezen t.o.v. het vliegtuig. We zullen ook een groot stuk van Frankrijk en Italië zien, wat toch meer het gevoel geeft van 'op reis gaan' vind ik. De prijs is niet echt min, maar als je bedenkt dat we twee keer een hotelovernachting uitsparen, wordt het toch weer goedkoper dan vliegen. En ja, we sparen het milieu ermee. Want vliegen vergroot je ecologische voetafdruk echt wel aanzienlijk.

Ik zal niet beweren dat we nóóit meer gaan vliegen. Voor verdere bestemmingen, overzee en zo, kan je moeilijk anders, en ik wil ook wel eens naar Amerika bijvoorbeeld. Maar binnen Europa, en zeker zonder de kinderen, willen wij onze vliegreizen tot een minimum beperken.

Ik zie het helemaal zitten. Verslag volgt!

18:00 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: vakantie, politiek, maatschappij |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende