07-02-08

Proces of product?

Tijdens een van de talrijke vormingen en trainingen die ik in mijn beroepsleven al heb mogen meemaken (Think: Nolleke van het Eiland), heb ik iets geleerd over managementstijlen dat me tot op heden bijgebleven is.

In de meeste werksituaties en samenwerkingsverbanden is het de bedoeling om gezamenlijk tot een 'product' te komen. Dat kan letterlijk een materieel product zijn, maar ook iets immaterieels zoals het geven van een advies, het behandelen van dossiers of het opleiden van mensen, een politieke tekst. De manager is dan degene die het hele proces om tot dat product te komen, aanstuurt en begeleidt. Sommige managers hebben vooral aandacht voor het eindproduct, de output, andere voor het proces langswaar het product ontstaat, de samenwerking en motivatie van de medewerkers. Idealiter wordt een goed evenwicht tussen de twee gevonden: een goed product via een goed verlopen proces.

Ikzelf ben geen perfectioniste. Voor mij is 'goed' gelijk aan 'goed genoeg'. Uiteraard is het belangrijk dat je resultaat ok is en dat je niet zomaar wat doet, maar persoonlijk vind ik het minstens zo belangrijk dat iedereen die eraan meewerkt tevreden en gemotiveerd blijft en er een goed gevoel bij heeft. Dan liever een iéts minder resultaat dan rücksichtlos op je perfecte einddoel af te gaan zonder rekening te houden met de gevoelens van je medewerkers. Op termijn wreekt zich dat toch. Mensen die niet meer het gevoel hebben van gewaardeerd te worden, die de indruk krijgen dat 'het toch nooit goed is', haken af. En zo verlies je waardevolle krachten die je goed had kunnen gebruiken. Ik heb het helaas al vaak zien gebeuren.

Het is dus een kwestie van evenwicht zoeken, de gulden middenweg. Want anderzijds is het natuurlijk ook niet de bedoeling dat er eindeloos gepalaverd en teruggekoppeld en gemasseerd wordt, opdat er toch maar niemand het kleinste krenkje zou oplopen. Soms moeten er gewoonweg knopen doorgehakt worden. Maar als er over het algemeen voldoende aandacht is voor de mensen, dan wordt dat ook aanvaard.

Deze filosofie geldt volgens mij overigens niet alleen in werksituaties. Ook, en zelfs vooral, in persoonlijke relaties, is aandacht voor het proces onontbeerlijk.

Tot zover deze lezing. 

 

15:18 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: werk, politiek, het leven, psychologie |  Facebook |

06-01-07

Moeders

     ' Ik weet nog niet waarheen het leven mij zal leiden,       maar van mijn moeders beeld zal niemand mij ooit scheiden.'

Ik heb er een en ik ben er een: een moeder. Ik ben een dochter maar ik heb enkel zonen.

Naar het schijnt is de verhouding moeder-dochter de hechtste maar tegelijk ook de gecompliceerdste van alle gezinsrelaties, moeilijker dan vader-dochter, moeder-zoon en vader-zoon. Deborah Tannen heeft een heel boek gewijd aan de relatie en communicatie tussen moeders en dochters: Trek je dat écht aan? Een veelzeggende titel.

Moeders kunnen hun (volwassen) dochters soms tot wanhoop drijven, dat zullen weinig vrouwen betwisten. Onschuldige opmerkingen als "Zal ik je eens meenemen naar mijn kapper?", "Eet je wel gezond?", "Die dochter van Josiane, die weet zich toch altijd goed te kleden." kunnen ons toch zo gemakkelijk de boom injagen. Ze doen ons denken dat we falen, dat we niet voldoen aan haar hoge standaarden, dat we in haar ogen niet capabel zijn en ons leven niet onder controle hebben. En net omdát ze van onze moeder komen, komen ze dubbel zo hard aan. We willen het soms niet toegeven, aan anderen of aan onszelf, maar de mening van onze moeder is eigenlijk héél erg belangrijk voor ons. We willen dat ze vindt dat we goed bezig zijn, dat we "in control" zijn, dat we het aankunnen. We willen haar goedkeuring kortom. Onze moeder als maatstaf van de wereld.

Onze moeders van hun kant willen en kunnen hun eerste neiging niet onderdrukken, namelijk ons beschermen en goede raad geven. Het is voor hen moeilijk te bevatten dat hun zorgzaamheid het zelfvertrouwen van hun dochters kan ondermijnen en vaak overkomt als kritiek. Ze bedoelen het immers toch goed?

Ja, ze bedoelen het goed, en als dochter is het belangrijk daaraan te denken als je weer eens te horen krijgt: "Trek je buik in" of "Waarom kleed je je niet eens wat vrouwelijker".

Moeders, ze hebben het niet altijd gemakkelijk. En hun dochters ook niet.

 

Deborah Tannen, Trek je dat écht aan. Hoe moeders en dochters met elkaar praten.

P.S.: Bij het nakijken van mijn boekenkast, ontdekte ik ook nog de volgende lectuur: Dochters en Moeders. Een nuttige handleiding voor het begrijpen van deze ingewikkelde relatie (Jean Woollard), en Dochters en Moeders. Over een nieuw en inspirerend verbond (E. Debold, M. Wilson en I. Malavé). Voorwaar een thema dat mij bezighoudt.

 

22:17 Gepost door Virginia in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: psychologie, familie |  Facebook |

04-01-07

Work in progress

Ik beken: empathie is niet mijn sterkste kant. Sommige mensen lijken wel een zesde zintuig te hebben voor de gemoedstoestanden en gevoelige plekken van anderen, waardoor ze zelden iets verkeerds zeggen. Zulke mensen bewonder ik mateloos. Helaas, ik heb maar vijf zintuigen. Het gebeurt dan ook wel eens dat een of andere opmerking van me, in alle spontaneïteit geuit, in verkeerde aarde valt en iemands gevoelens kwetst.

Degene die tot haar zoontje zegt: "Sta daar toch niet zo boertig, met je handen zo in je zakken", terwijl een landbouwend familielid (schoonfamilie dan nog) net op bezoek is, jep, that's me! Of die aan een kinderloos koppel, eveneens schoonfamilie, welgemoed vraagt of ze nog niet aan nageslacht denken, terwijl later blijkt dat ze vruchtbaarheidsproblemen hebben, that's me too. (Jaja, mijn schoonfamilie is dol op mij!)

Het is geen slechte wil nochtans. Eerder slechte genen denk ik.

Hoe dan ook: het is vervelend, voor mezelf en voor mijn "slachtoffers". Actie is dus vereist. Jezelf veranderen is echter niet zo gemakkelijk, en ik geloof niet in mirakels, maar er wordt aan gewerkt. Ik heb nog een jaar of 40...

18:31 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: psychologie |  Facebook |