20-08-08

Winkelen voor gevorderden

Het huisvrouwschap simpel? Boodschappen doen iets voor dummies? Niets is minder waar, de wekelijkse tocht naar den Delhaize is hogere wiskunde, ik verzeker het u!

Het begint al thuis, met het maken van het boodschappenlijstje, het zoeken naar de kortingsbonnen en de maaltijdcheques en het verzamelen van het leeggoed. Hebt u al deze spullen vergaard, dan rest u nog het verzamelen van uw kroost. Ook geen kinderspel, hen van voor de tv/pc plukken, naar het toilet sturen en aanmanen om hun schoenen aan te doen. Daarmee bent u al gauw 20 minuten verder.

In de winkel aangekomen (de stresserende tocht erheen bespaar ik u) zoekt u uw jeton voor het winkelkarretje, deponeert de lege flessen in de leeggoedmachine, koopt u postzegels aan de onthaalbalie, en pas dan kan het effectieve winkelen beginnen. Uw nageslacht is intussen al door iedereen in de winkel, ja ook daar helemaal achteraan, opgemerkt. Om het gezaag wat in te perken staat u toe dat ze elk 1 item kiezen, daarna bijt u op uw tanden en blijft pedagogisch zo rigide als een Amerikaan uit de Bible Belt.

Een volgende hindernis duikt al op: de afdeling bakkerij. Niet alleen moet u zorgen dat uw nageslacht met zijn vingers van tussen de broodsnijmachine blijft (op zoek naar de korsten die ze anders nooit opeten), u moet ook de juiste broodzak weten te vinden uit de 8 beschikbare formaten. Te klein is niet goed want dan kan u hem niet meer toevouwen, bij een te grote broodzak riskeert u teveel te betalen.

De tocht door de winkelgangen is uiteindelijk zonder grote ongelukken - enkele blauwe schenen daargelaten - voltooid. Dan komt de lakmoesproef voor uw bekwaamheid als boodschapdoener: het kiezen van de juiste kassa. In de zomer zijn jobstudenten alom tegenwoordig, en hun tempo en handigheid bij het verwerken van uw boodschappen ligt meestal beduidend lager - wat overigens normaal is. Doch het kiezen voor een vertrouwd gezicht achter de kassa biedt ook weinig garanties. In mijn Delhaize bijvoorbeeld hebben twee cassières om de haverklap iets aan hun polsen, en een derde is steevast meer aan het babbelen met collega's of bekende klanten dan dat ze voortdoet met haar werk. Dat maakt direct al veel 'te vermijden' cassières. Edoch, u heeft geluk vandaag. Er staat geen volk en de jobstudente is duidelijk al goed gerodeerd.

Uw nageslacht maakte zich nuttig door alles op de band te leggen, terwijl u zich concentreert op de finale uitdaging: de afrekening. Tegenwoordig is dat geen kwestie meer van gewoon betalen, oh neen. Vooreerst haalt u uw bonuskaart boven, of sleutelhanger met barcode. Voor bonuspunten. Dan het bonnetje van het leeggoed, en u vermeldt hoeveel zakken u bij hebt. Opnieuw voor bonuspunten. Dan de bonnen die u thuis toegestuurd gekregen hebt: 50 punten extra voor 10 euro fruit, 200 punten extra voor een rekening boven de 50 euro, en 30 punten extra voor twee zakken chips. Maar dan zijn we er nog niet. De broodkaart! Voor stempels om margarine of melk mee te krijgen. Om te betalen haalt u vervolgens de maaltijdcheques boven, die u moet uittellen en die altijd aan elkaar blijven plakken. En voor het saldo gebruikt u bancontact. Vergeet vooral uw sleutels niet!

Tussen al dit gezoek naar bonnen en papiertjes door, hebt u zo goed en zo kwaad als het ging uw boodschappen ingeladen. Intussen hangt uw nageslacht rond bij de draaideur, waar uw jongste nog net niet zijn vingers tussen plet. Uw oudste maakt zich nog eens nuttig door het karretje terug te brengen en uw jeton te recupereren.

Hogere wiskunde, ik zeg het u. Ik moet toegeven dat het bij de Aldi iets simpeler gaat, zonder al dat bonnen- en puntengedoe. Waarom ik dan toch naar de Dehlaize ga? Voor de Smurfenstickers natuurlijk.

07-07-08

Wegwerp

Op mijn achttiende kocht ik van mijn eerste vakantiejobgeld een stereoketen. Van Pioneer, met radio, dubbel cassette-deck, dubbele cd-speler en platendraaier, voor 30.000 frank, veel geld in die tijd. Het was goed gerief, want tot nu toe nog altijd in gebruik. Een week of twee geleden ben ik per ongeluk nogal hard tegen de openstaande cd-lader gebotst: hij ging dicht, en daarna nooit meer open. Naar de herstellingsdienst van de Makro ermee dus. We hebben intussen de offerte voor de herstelling gekregen: 230 euro alstublief. Voor 150 euro heb je al een nieuwe (mini)keten.

Vandaag wou ik een nieuw scheerblad voor mijn ladyshave kopen. Natuurlijk hadden ze het nergens in stock, en de bestelling zou een week of 2-3 duren. Prijs voor het wisselstukje: 17 euro. Voor 19 euro had ik een nieuwe, onmiddellijk.

We leven in een wegwerpmaatschappij. En eigenlijk vind ik dat heel erg.

21:49 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: shoppen, maatschappij, ergernissen |  Facebook |

11-06-08

Op de valreep...

...toch nog aan schoenen geraakt. Bij good old Torfs, zoals zo vaak.

 schoenen

Les van de dag: het is niet slim om te wachten tot half juli om een paar gesloten schoenen in maat 39 te kopen.
(Ik wil trouwens van de gelegenheid gebruik maken om de winkeljuffrouw die mij bediende wat goedbedoeld advies te geven: klantvriendelijkheid is ok, klantvriendelijkheid moét zelfs, maar pas op met overdrijven! Dan komt het niet meer oprecht, maar schijnheilig en betuttelend over. Echt waar. Persoonlijk heb ik nog het liefst dat verkoopsters (m/v) mij met rust laten als ik aan het rondkijken ben. Ik zal zelf wel hulp vragen als ik die nodig heb, als het echt niet anders kan. Doch dit terzijde.)

Verder ook nog een armband aangeschaft.

armband

Kwestie van de aandacht wat af te leiden van die lelijke aders op mijn handen. Ja die daar. Tactiek mislukt zeker?

24-10-07

Return to sender

Toen Sweety Darling en ik indertijd gingen samenwonen, was het eerste (en enige) grote meubelstuk dat we samen kochten een set zetels. Een witte leren drie- en tweezit. 'Zeer onderhoudsvriendelijk!', zo verzekerde ons de verkoper, ten bewijze waarvan hij wat cola op de zitting morste, en oh, wonder boven wonder, er zonder enig spoor weer afveegde. Wij waren sterk onder de indruk, en de koop was gesloten.

Tien jaar en twee energieke kinderen later, zijn onze zetels serieus gehavend. Afgeschilferd leer, schilderijen en krabbels met stylo, en een algehele, onverwijderbare grauwsluier maken dat ik mij toch ietwat gegeneerd voel als bezoek er zich in neervlijt. Daar moest iets aan gedaan worden. Nieuwe zetels waren geen optie; dat zou met ons soort kinderen echt weggesmeten geld zijn. Ik besloot dus om zetelovertrekken te zoeken, om de periode tot de kinderen wat groter waren en dus minder schadelijk, te overbruggen.

Bij 3Suisses hadden ze wel wat keuze; ik koos 2 overtrekken die me 1) gemakkelijk in onderhoud leken, 2) niet te duur waren, en 3) min of meer bij ons interieur pasten. Vandaag werd mijn pakje geleverd. Tevreden begon ik mijn zetel in te pakken. Helaas, dit kan toch niet de bedoeling zijn:

miskoop

Het was wel degelijk de overtrek voor de driezit (niet geel, maar gebroken wit), maar, zoals u maar al te goed kan zien: hij is te klein. Zucht. Ik had nochtans de maat genomen, en volgens de productgegevens moest dit lukken. Ik mag heel de santeboetiek dus weer in de verpakking proppen, terugsturen, en van vooraf aan herbeginnen.

Er zijn thans drie opties: het zo laten, en mijn bezoek zonder verpinken verder blijven ontvangen op zetels die de kringwinkel zelfs niet meer zou aannemen. Ofwel een grote plaid bestellen, om er los over te hangen. Met als onvermijdelijk gevolg dat hij meer op de grond dan op de zetel ligt. Of onze gedeelde afkeer overwinnen en toch maar Ikeawaarts trekken voor nieuwe, doch goedkope zetels die maximum een jaar of 10 moeten meegaan. Het wordt nog een zware deliberatie.

 

20:50 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: huishouden, shoppen, ergernissen |  Facebook |

22-07-07

Folieke

Normaalgezien heb ik het niet zo voor prullen en allerhande interieurtroep, maar aan deze onderleggers kon ik echt niet weerstaan:

huisvrouwonderleggers

 

Vooral de laatste vind ik super. *grijns*

01:38 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: shoppen, huishouden |  Facebook |

11-07-07

Efficiënt shoppen (met man)

10.30u.: We nemen de tram richting stad. Gezellig samen solden shoppen! Sweety Darling wil een paar t-shirts, ik een paar 'wandel'- en een paar aerobicschoenen. (Mijn oude zijn definitief wijlen, met een gat in de beide toppen. Van het intensief sporten, jawel.)

10.45u.: We komen aan in het centrum.

10.50u.: We gaan de eerste schoenwinkel binnen. Ik kijk naar de schoenen, mijn liefste zet zich er zijn krant te lezen.

10.55u.: Ik kondig aan dat ze er niet hebben wat ik zoek; we gaan naar de volgende schoenwinkel.

11u.: Ik bekijk de schoenen terwijl Sweety Darling zijn krant verder leest. Ik pas 1 paar; nee, het is toch niet wat ik zocht. Ik kijk nog wat verder rond.

11.10u.: Ik deel mijn levensgezel mee dat ze daar niets hebben in die winkel; hij reageert: 'Maar allee, het staat hier vol schoenen! Hoeveel winkels moeten we nog doen?!' - Noteer, beste lezers dat we op dat moment exact 25 minuten bezig zijn en in de tweede winkel.

11.15u.: Ik stel Sweety Darling voor een bepaalde winkel voor herenkleding binnen te gaan. Hij pruttelt tegen: 'Waarom zouden we hiér nu gaan?!' Ik: 'Om t-shirts voor u te kopen, tiens.' 'Maar ik zou daarvoor naar de Hey gaan of zo.' Ik: 'We zijn hier nochtans vorig jaar ook geweest.' We gaan binnen. Er is niet veel keus; ik wil weer buiten gaan. Sweety Darling heeft echter een zwart t-shirt gezien, van hetzelfde model en kleur als hij er al 3 heeft. Ik maak hem hierop attent, en suggereer een andere kleur. Sweety Darling houdt echter koppig vast aan zijn vondst, gaat ze passen en beslist dat dit hét t-shirt van zijn dromen is. Hoofdschuddend om zoveel mannelijke 'rationaliteit' laat ik hem doen.

11.30u.: We gaan naar een andere winkelstraat. In de volgende winkel wil S.D. niet weten van het paarse t-shirt dat ik hem toon (het is eens iets anders, nietwaar?), een kaki vindt wel genade in zijn ogen. Gepast en goedgekeurd, 'kom we zijn weg', aldus mijn liefste. 'Neen, ik heb niets anders meer nodig, je moet niet proberen mij te overhalen.' 'Ah ja, misschien toch een ceintuur, dat wil ik nog wel kopen.' Intussen heb ik ook twee topjes van de kapstokken gegrist, het ene na het andere passend vraag ik mijn compagnon om zijn advies. De reactie is niet laaiend enthousiast; ik koop hetgeen hij het minst mooi vond van de twee. (Neem nooit zomaar het kledingadvies van een heteroman aan!)

12u.: Sweety Darling heeft zijn gerief, ik heb nog steeds geen schoenen. We spreken af dat ik alleen verder winkel, terwijl hij een koffie gaat drinken. Als ik klaar ben, zal ik hem vervoegen. Ik trek richting schoenwinkels.

12.05u.: Oh ja, dat is hier een toffe winkel, met mooie kleren waar ik altijd wel mijn gading vind. Goh, eigenlijk heb ik niets nodig. Mm, toch maar eens vlug binnenwippen.

12.10u.: Die bruine vestjes zijn wel tof. Zouden die niet bij mijn fuchsia zomerrokje passen? Maar ik heb al zoveel bruin. Wik wik weeg weeg. De vestjes worden teruggehangen. Ik ga naar buiten. In de etalage zie ik een heel mooi grijs wikkelvest; da's wel iets voor mij. Terug naar binnen. Oh, wat een toffe tuniek, rap even passen. Mwa, nee, toch maar niet. Maar waar is nu dat wikkelvest? Verdorie, alleen nog in large en extra large; dat komt ervan als je 10 dagen wacht om naar de solden te gaan. Kom, nu moet ik toch een beetje voortmaken.

12.30u.: De sportwinkel. Pff, al die sportschoenen, hoe moet een mens daar nu uit kiezen? De verkoopstertjes (jobstudenten, waarschijnlijk) zijn vriendelijk, maar geven ook niet echt zinnige raad. Bovendien staan enkel de kleinste maten van elke schoen uitgestald; het is dus gokken welke ze nog in jouw maat hebben. Uiteindelijk pik ik er enkele uit die er nogal hetzelfde uitzien als mijn wijlen schoenen, en vraag de dichtstbijzijnde jobstudent om die in mijn maat te halen. 'Allemaal?!', vraagt hij verschrikt. Eh ja, vier paar inderdaad. Na 10 minuten komt hij terug met twee dozen. Ik pas en, wonder boven wonder, ze zijn beide goed! Ik besluit mijn keuze dan door de prijs te laten bepalen. Die er niet opstaat natuurlijk. Met de twee dozen onder de arm zeul ik verder de winkel door. Effe kijken naar de sportkledij; een knie-aerobicbroek zou ik nog kunnen gebruiken. En zo'n sneldrogende wandelbroek, met veel zakken. Ik snuister wat tussen de rekken, neem hier en daar iets mee, en trek richting kleedkamers. Euh, waar zijn de kleedkamers? Beneden misschien. Nope. Dan toch boven? Nope. Een derde jobstudent ziet mijn ontreddering, brengt mijn schoendozen al naar de kassa en helpt me verder op weg; de kleedkamers zitten ergens helemaal in een hoek van de winkel verstopt. Ze zijn allemaal bezet, eventjes wachten dus. Ok, het is aan mij. Ik pas en keur, en hoera, de sneldrogende wandelbroeken (maat 38!) passen! De rest trekt op niets: ofwel veel te doorschijnend zodat je mijn slip ziet, ofwel te spannend zodat bepaalde lichaamsdelen al te zeer aftekenen. Ik schuif aan bij de kassa en betaal broek en schoenen, de goedkoopste dus.

13.05u.: Telefoon van S.D. Mijn gsm zit ergens onderaan mijn tas, dus ik ben te laat om hem te beantwoorden. Het bericht op de voice-mail luidt: 'Zoetje, zie dat we nog wat geld overhouden voor de Gentse Feesten!'

13.10u.: Naar de volgende schoenwinkel, voor geklede edoch gemakkelijke wandelschoenen. In de uitverkooprekken staat zowaar nog 1 paar donkerbruine in mijn maat. Ik pas 1 schoen, hij lijkt wel oké. De verkoopsters zijn allemaal druk bezet; ik wacht en wacht tot iemand de tweede schoen wil gaan halen.

13.20u.: Telefoon van S.D. Weer te laat. Ik bel terug. 'Waar blijf je zo lang?' Ik verzeker hem dat het nu echt niet lang meer duurt voor we herenigd zijn. De verkoopster haalt de tweede schoen. Ja, dat gaat wel. Maar mag ik misschien ook eens dat paar daar uit de etalage passen? Het paar uit de etalage knelt; ik koop het eerste paar en ga naar het café, waar mijn liefste intussen al aan het aperitief zit. Zijn krant is volledig uitgelezen, hij vindt dat ik veel te lang over mijn aankopen gedaan heb. Ik weet niet wie van ons twee het meest blij is (stiekem natuurlijk, wij zien elkaar voor de rest wel graag) dat ik alleen verder gewinkeld heb.

13.30u.: We zitten op de tram huiswaarts. Plots roept Sweety Darling: 'Oh nee! Nu ben ik vergeten om die tickets voor de Gentse Feesten te gaan!'

Maar zijn krant is uit, gelukkig.

 

 

23:50 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: sweety darling, shoppen |  Facebook |

03-01-07

Een vreselijk gevaarlijke, liefhebbende crimineel

Het was een drukke dag vandaag. Deze voormiddag met de jongens naar de bibliotheek geweest. Zoals altijd een lawaaierige, maar leuke bedoening. Grote Broer heeft maar één boek over dieren uitgekozen (bizar); Kleine Broer was niet weg te slaan bij de dvd's en computerspelletjes. Ik heb dan zelf maar wat voorlees- en prentenboeken bij elkaar geraapt. Bij het uitchecken kreeg Kleine Broer "jeuk aan zijn poep". Ik moest er eens over wrijven, wat ik vlug-vlug en zo onopvallend mogelijk, gedaan heb. Het ging niet over. Kleine Broer ging dan maar voorovergebukt staan, met zijn kont in de lucht, en beval mij een kusje op zijn poep te geven. "Nee mama, niet met je hand, een echte!" Dat zag je van hier.

's Middags kwam Oma de jongens ophalen voor een logeerpartij. Er stond immers Werk op het programma voor Sweety Darling en mezelf. Vanaf maandag wordt onze badkamer volledig uitgebroken en hopelijk daarna vernieuwd. Sweety Darling begon met frisse moed aan het aftrekken van het behang (dat tot op het plafond hing), daarin deskundig bijgestaan door Opa.  Zo'n vader-zoon moment, daar mag je als vrouw niet tussen komen vind ik. Zelf trok ik dan maar onvervaard stadinwaarts, om me met ware heldinnenmoed in de meute soldenjagers te gooien. It's a dirty job, but someone's gotta do it.

Tweeënhalf uur later had ik een kleine 250 euro uitgegeven en de volgende buit verzameld: 5 broeken, 5 t-shirts, 4 truien, 2 paar wanten en 1 muts voor mijn mannen, en 1 t-shirt voor mezelf (mét bijpassend sjaaltje). Van efficiënt winkelen gesproken. Gelukkig zijn mijn mannen op vestimentair gebied niet zo moeilijk, zolang er geen knopen aanstaan is het allang goed. Dat verdiende een pannenkoek, en wel in het beste pannenkoekenhuis van de stad. Mmmmm; de door de warmte van de pannenkoek gesmolten boter, met de bruine suiker vermengd tot een vurrukkuluk smeuïge siroop, was zoals altijd een streling voor de tong! Ik hoú van zulke tradities.

Daarna nog rap de Zeurkalender van Peter Van Straaten aangeschaft, we begonnen hem al serieus te missen. Niets beter om de dag mee te beginnen dan  zo'n zalig cynische cartoon.

www.petervanstraaten.com

Op de propvolle tram huiswaarts kwam ik terecht tussen twee nogal "aanwezige" manspersonen, die ongeveer het volgende boeiende gesprek voerden:

- Waar is het station?

- Nog een beetje verder, Johnny.

- We gaan dan een goede joint roken. Waar is het station, zijn we er nog niet?

- Nog een paar haltes, Johnny.

- Ah, want ik ga mij daar zetten en de mensen gaan mij geld geven. Ik ga de mensen liefde geven, en zij gaan mij geld geven. Zijt ge zeker dat we juist zijn; ge zijt mij toch niet aan het ontvoeren of zo?

- Nee Johnny, nog een beetje verder.

- De mensen gaan mij geld geven. En ik hen liefde. En als de politie mij komt ambeteren, dan pak ik mijn pistool en knal ze neer! Ik ben een vreselijk gevaarlijke, liefhebbende crimineel. En de meisjes, de meisjes...

- Johnny, een beetje rustig. We zijn er bijna.

- Waar is dat station nu? Goh, dat was ne goeie joint jong. (Tot een andere passagier:) Ik kom uit een psychiatrische instelling, en ze hebben mij laten gaan. Maar de flikken, de flikken, daar moet ik niet van hebben.

 

En toen kwamen we eindelijk aan het station.

De badkamer is intussen gestript; het was een vruchtbare dag.

 

 

23:36 Gepost door Virginia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kinderen, shoppen |  Facebook |