03-03-07

Angstig

Gisteren nog eens gaan kwissen, met een paar andere toffe dames en heren. Helemaal naar de Marginale Driehoek. Ik was ruim op tijd vertrokken. Althans, dat dacht ik. Tot Brussel ging alles vlot; het weer was zeer goed, het was nog klaar, en mijn cassetje van A-ha speelde vollen bak, met mezelve als enthousiast achtergrondkoor.

Maar dan kwam ik op de Ring. Amai, wat een files! Een vol uur heb ik erover gedaan. Later hoorde ik dat het Nocturne van Batibouw was, dat verklaarde het dus. Een half uur te laat en met een volle blaas, kwam ik aan waar ik wezen moest. De enthousiaste verwelkoming door mijn teamgenoten maakte veel goed. The Lady in Black bewonderde meteen mijn coiffure. La Locasa en El Locaso leken vooral opgelucht dat ze niet langer alleen het verbale geweld van The Lady moesten ondergaan. Onze directe concurrenten, de Quizqueens, bestaande uit Muis, Brompot, organisatrice Nijn en onvolprezen kwiswonder LTF, begonnen al direct te sidderen en te beven. Terecht natuurlijk.

De quiz zelf was nogal, eh, speciaal. Met veel rare en vergezochte vragen. En dubieuze antwoorden. En een partijdige jury, dat is zeker. Geen wonder dat we niet zo hoog eindigden in het eindklassement.

De Quizqueens daarentegen behaalden een schitterende score: de vierde plaats! Voorzeker de jury omgekocht.

Maar ondanks ons tegenvallend resultaat, was het toch een heel leuke avond. En bedankt voor de chips, Brompot!

De terugreis naar huis was een ander paar mouwen. Het was regen aan het gieten, en als niet zo ervaren chauffeur door zo'n pokkeweer op een gedeeltelijk onverlichte autosnelweg vol vrachtwagens rijden, is niet goed voor uw bloeddruk. Dapper meezingend met mijn eighties-cassetje (Hit the road Jack! And don't you coming back no more no more no more no more - Ik heb stiekem met je gedanst, ik hoop dat je het leuk vond - You're the one that I want, oe oe oe!...) en mijn stuur krampachtig vasthoudend, probeerde ik mijn zenuwen en schrik onder controle te houden. Herinneringen aan mijn twee perte-totales (in een ver verleden weliswaar), in soortgelijke weersomstandigheden, doken voor mijn geestesoog op.

Na een paar seconden aquaplaning in de bandensporen van vrachtwagens, waarbij het toerental van mijn hart helemaal op hol sloeg, besloot ik de rest van de rit op het middenvak door te brengen. Tot irritatie van een heleboel andere weggebruikers waarschijnlijk, maar mijn veiligheid ging nu toch even boven hun irritatie. Ik voelde me ook een beetje schuldig, dat ik voor een kwis zulke risico's nam, en dacht aan mijn arme bloedjes van kinderen. Bij deze beloof ik dus plechtig: ik rij niet meer zo ver met de auto voor een kwis. Sorry Nijn, het is het risico niet waard, zeker niet als je het niet gewoon bent van ver te rijden.

Gelukkig kwam ik zonder kleerscheuren thuis. Dikke oef!

11:37 Gepost door Virginia in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (4) | Tags: vrije tijd, vriendschap |  Facebook |